ตอนที่ 7 — เถ้าถ่านแห่งความหวัง: ภารกิจแรกที่เหิงชาน

แสงแรกอรุณรุ่งสาดส่องผ่านช่องโหว่บนผนังดินของกระท่อมที่อ้างว้าง ปลุกหลี่เฉินให้ตื่นจากการหลับใหลที่ไม่ได้พักผ่อนนัก ร่างกายของเขายังคงจดจำความเหน็บหนาวของค่ำคืนที่ผ่านมา ความแข็งกระด้างของพื้นดินที่รองรับแผ่นหลัง และความเจ็บปวดจากการถูกผลักไสจากทุกสิ่งที่เขารู้จัก แต่จิตใจของเขา... กลับวุ่นวายด้วยความรู้สึกใหม่ที่ปะปนกันระหว่างความสิ้นหวังอันริบหรี่และความกระตือรือร้นอันเร่าร้อน ราวกับเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังกำลังงอกเงยขึ้นกลางซากปรักหักพัง

เขาอยู่ในเหิงชาน ‌ดินแดนที่เขาได้รับมอบหมายให้ปกครอง – คำที่ฟังดูหรูหราสำหรับเศษซากของป้อมปราการเก่าที่ทรุดโทรมและหมู่บ้านเล็กๆ ที่ใกล้จะร้าง ความจริงแล้วมันเป็นเพียงซากอารยธรรมที่ถูกทิ้งร้าง ทั่วทั้งบริเวณปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมพัดหวิวที่ขับขานบทเพลงแห่งความรกร้างว่างเปล่า หลี่เฉินลุกขึ้นยืน ​สัมผัสได้ถึงความสากของดินที่ติดอยู่บนเสื้อผ้า มองออกไปนอกหน้าต่างที่ไร้บาน เขาเห็นเพียงทิวทัศน์ของภูเขาหินปูนที่ตั้งตระหง่านอยู่รอบด้าน สลับกับป่าทึบที่ดูราวกับไม่มีวันสิ้นสุด ไม่มีร่องรอยของความเจริญรุ่งเรือง ไม่มีสัญญาณของชีวิตที่พลุกพล่าน ราวกับว่าเวลานั้นหยุดนิ่งไปนานหลายศตวรรษ ถูกแช่แข็งไว้ในความหม่นหมอง

“เหิงชาน...” ‍เขากระซิบชื่อสถานที่แห่งนี้ ความขมขื่นแล่นผ่านลำคอ ชื่อที่แปลว่า “ภูเขาที่ยืนหยัด” ช่างเป็นความประชดประชันที่โหดร้ายยิ่งนักสำหรับดินแดนที่ดูเหมือนจะพร้อมจะล้มครืนลงได้ทุกเมื่อ มันเป็นเพียงเถ้าถ่านที่รอวันมอดดับ หรือเป็นเพียงผืนดินที่รอการปลุกปั้นให้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง?

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนจางก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา ‌ข้อความในอากาศลอยเด่นเป็นตัวอักษรสีขาวที่ส่องประกาย ระบบครองอาณาจักร... สิ่งเดียวที่ยังคงยึดเหนี่ยวความหวังอันน้อยนิดของเขาไว้ มันเป็นเหมือนเส้นด้ายบางๆ ที่เชื่อมโยงเขากับอนาคตที่ยังมองไม่เห็น

[ท่านได้รับมอบหมายภารกิจหลัก: ฟื้นฟูเหิงชาน] [รายละเอียดภารกิจ: เหิงชานอยู่ในสภาพทรุดโทรม จำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูเพื่อเป็นฐานที่มั่นแห่งการขึ้นสู่ราชบัลลังก์] [เป้าหมายภารกิจ:] [1. ‍รวบรวมกำลังคน: ดึงดูดชายฉกรรจ์ที่สามารถทำงานและต่อสู้ได้ 50 คน] [2. พัฒนาแหล่งอาหาร: เพาะปลูกพื้นที่เกษตรกรรม 100 หน่วย ​(mu) เพื่อค้ำจุนประชากร] [3. สร้างรากฐานการป้องกัน: ซ่อมแซมกำแพงป้อมปราการ และสร้างป้อมยามพื้นฐาน 2 แห่ง] [รางวัลเมื่อสำเร็จภารกิจ: หีบสมบัติทองแดงแห่งการก่อสร้าง ​x1, คะแนนระบบ x500] [บทลงโทษหากภารกิจล้มเหลว: ความเชื่อมั่นของประชากรลดลงอย่างมาก, สิ้นสุดเส้นทางสู่การเป็นราชันย์]

หลี่เฉินอ่านรายละเอียดภารกิจอย่างถี่ถ้วน ดวงตาของเขาฉายแววความคิด 50 คน ​100 หน่วยพื้นที่ และกำแพงป้องกัน... ในสภาพปัจจุบันของเหิงชาน นี่แทบจะเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ มันเหมือนกับการพยายามสร้างปราสาททรายขึ้นกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้าง แต่ระบบก็ไม่ได้ให้ทางเลือกอื่น เขาพยักหน้าให้ตัวเอง สิ่งนี้คือบททดสอบแรก และเขาจะต้องผ่านมันไปให้ได้ ไม่ว่าจะยากเย็นเพียงใดก็ตาม

เขาเดินออกจากกระท่อมไปยังใจกลางหมู่บ้าน ที่ซึ่งมีชาวบ้านไม่กี่สิบคนกำลังใช้ชีวิตอย่างเชื่องช้า ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุและเด็กๆ ที่ผอมแห้ง ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและเหนื่อยหน่าย ความหิวโหยและความสิ้นหวังฉายชัดอยู่ในแววตา เมื่อเห็นหลี่เฉิน พวกเขาก็หยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ และจ้องมองมาที่เขาด้วยความระมัดระวัง ไม่มีความเคารพ ไม่มีแม้แต่ความอยากรู้อยากเห็น มีเพียงความสงสัยและคงเป็นความสมเพช

“ข้าคือหลี่เฉิน เจ้าชายที่ถูกเนรเทศมายังดินแดนแห่งนี้” เขาเริ่มต้นคำพูด เสียงของเขาหนักแน่นและกังวาน แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความไม่มั่นคง เขาพยายามฉายภาพลักษณ์ของความเด็ดเดี่ยวออกมาให้มากที่สุด “ข้ารู้ว่าพวกท่านคงสงสัยว่าเหตุใดข้าจึงมาที่นี่ และจะนำอะไรมาสู่พวกท่าน”

ชายชราคนหนึ่งที่นั่งแกะสลักไม้เท้าอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ไอค่อกแค่กก่อนจะเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่สั่งสมมานาน “ท่านเจ้าชาย... พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาที่ถูกลืมเลือน จะมีอะไรให้ท่านต้องการจากพวกเราอีก” เขากล่าวพร้อมกับมองไปรอบๆ หมู่บ้านที่ไร้ซึ่งความหวัง

หลี่เฉินกวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นถึงสภาพความแร้นแค้นที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด บ้านเรือนที่ผุพัง สนามหญ้าที่แห้งแล้ง และรอยเท้าของความยากลำบากที่ประทับอยู่บนใบหน้าของทุกคน เขาเข้าใจความรู้สึกของพวกเขาเป็นอย่างดี พวกเขาคงเคยผ่านการถูกละทิ้งมาแล้วหลายครั้ง จนความเชื่อมั่นในผู้ปกครองได้มลายหายไปสิ้น

“ข้าไม่ได้ต้องการอะไรจากพวกท่านในตอนนี้” หลี่เฉินกล่าว “แต่ข้าต้องการที่จะสร้างที่นี่ สร้างเหิงชานให้กลับมาเป็นดินแดนที่ผู้คนสามารถมีชีวิตอย่างผาสุก มีอาหารกินอิ่ม มีที่หลับนอนอย่างปลอดภัย ไม่ต้องหวาดกลัวโจรป่าอีกต่อไป” คำว่า “โจรป่า” นั้นดูเหมือนจะมีอานุภาพบางอย่าง

เมื่อได้ยินคำว่า “โจรป่า” ใบหน้าของชาวบ้านหลายคนก็ซีดเผือดลง เด็กบางคนถึงกับกอดแม่ของตนแน่น หลี่เฉินเห็นปฏิกิริยานั้นแล้วก็รู้ว่านี่คือจุดอ่อนที่เขาสามารถใช้ได้ ความกลัวเป็นแรงขับเคลื่อนที่ทรงพลัง แต่ความหวังก็เช่นกัน

“ข้ารู้ว่าพวกท่านถูกรังแกมานาน” หลี่เฉินพูดต่อ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ “แต่ถ้าหากพวกเรายืนหยัดร่วมกัน เหิงชานจะไม่ใช่ดินแดนที่อ่อนแออีกต่อไป ข้าจะใช้ทุกวิถีทางที่ข้ามี ไม่ว่าจะด้วยความรู้หรือกำลัง เพื่อปกป้องพวกท่าน และสร้างอนาคตที่ดีกว่านี้” เขาพยายามฉายภาพอนาคตที่สดใสกว่าเดิมให้พวกเขาได้เห็น

“จะเอาอะไรมาสร้างเล่าท่านเจ้าชาย?” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่เชื่อมั่น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย “เราแทบไม่มีแม้แต่เมล็ดพันธุ์จะหว่าน ไม่มีแม้แต่บุรุษหนุ่มที่เหลือพอจะจับจอบไถนา” เธอปรายตามองไปรอบๆ เห็นแต่ผู้สูงอายุและเด็กๆ เป็นส่วนใหญ่

หลี่เฉินยิ้มเล็กน้อย เขารู้ว่าความเชื่อมั่นเป็นสิ่งแรกที่ต้องสร้าง “ข้าจะจัดหาให้” เขาตอบ “ระบบช่วยให้ข้าสามารถเข้าถึงทรัพยากรบางอย่างได้ และข้าขอสัญญาว่าผู้ที่ร่วมมือกับข้าจะได้รับค่าจ้างที่ยุติธรรม ได้รับอาหารที่เพียงพอ และได้รับความคุ้มครองจากข้าเป็นการตอบแทน” เขาใช้คำพูดที่ตรงไปตรงมาและให้ความหวังอย่างเป็นรูปธรรม

จากนั้นเขาก็อธิบายแผนการของตนอย่างรวดเร็วและกระชับ เขาวางแผนที่จะซ่อมแซมกำแพงและป้อมยามที่ผุพัง เพื่อป้องกันการรุกรานของโจรป่า และในขณะเดียวกันก็เปิดพื้นที่เพาะปลูกใหม่เพื่อเพิ่มผลผลิตอาหาร ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นเร่งด่วนที่สุด

ความลังเลยังคงปรากฏบนใบหน้าของชาวบ้าน แต่ประกายแห่งความหวังเล็กๆ ก็เริ่มฉายแววขึ้นมาบ้าง มีชายฉกรรจ์ร่างผอมบางคนหนึ่งก้าวออกมา เขามีรอยแผลเป็นจางๆ บนใบหน้า บ่งบอกถึงชีวิตที่ผ่านความยากลำบากมาไม่น้อย “ข้าชื่ออาเถา ท่านเจ้าชาย หากสิ่งที่ท่านพูดเป็นจริง ข้าพร้อมจะร่วมมือ” น้ำเสียงของเขาแม้จะแผ่วเบา แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“และข้า ข้าชื่ออาชุน” ชายอีกคนกล่าวเสริม เขามีมือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก “ข้ามีประสบการณ์ในการทำนามาทั้งชีวิต”

ทีละคน สองคน สามคน... ผู้ชายที่เคยหลบซ่อนอยู่ตามมุมต่างๆ ของหมู่บ้านเริ่มออกมาแสดงความจำนง หลี่เฉินรู้สึกถึงความร้อนผ่าวในอก นี่คือจุดเริ่มต้น เขาไม่ได้เริ่มต้นด้วยกองทัพที่แข็งแกร่ง แต่เขาเริ่มด้วยความเชื่อมั่นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย จากเถ้าถ่านแห่งความสิ้นหวัง

[ท่านได้รวบรวมกำลังคน: 7/50] [ความเชื่อมั่นของประชากร: เพิ่มขึ้นเล็กน้อย]

ระบบแสดงผล เขาเหลือบมองข้อความนั้นด้วยความพอใจ จากนั้นก็เปิดเมนูระบบเพื่อดูฟังก์ชัน “ร้านค้า” เขามีคะแนนระบบเริ่มต้นอยู่เล็กน้อยจากภารกิจแรกที่เพิ่งสำเร็จเมื่อคืนนี้ เขาใช้คะแนนเหล่านั้นซื้อเมล็ดพันธุ์พืชพื้นฐานบางชนิด เช่น ข้าวฟ่างและข้าวสาลี ซื้อจอบเสียมที่ใช้งานได้จริง และเครื่องมือพื้นฐานสำหรับการก่อสร้าง แม้ว่าจะเป็นเพียงปริมาณเล็กน้อย แต่มันก็มากพอที่จะเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลง

ตลอดทั้งวัน หลี่เฉินไม่ได้นั่งอยู่เฉยๆ ในฐานะเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ เขาเข้าร่วมทำงานเคียงข้างชาวบ้านอย่างไม่รีรอ เขาแบกหิน ยกไม้ และช่วยขุดดิน เหงื่อไคลไหลอาบใบหน้า เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน แต่รอยยิ้มกลับปรากฏบนใบหน้าของเขา ชาวบ้านมองดูเขาด้วยความประหลาดใจ ไม่เคยมีเจ้าปกครองคนใดเคยลงมาทำงานร่วมกับพวกเขาเช่นนี้มาก่อน ความทุ่มเทของเขาเริ่มละลายน้ำแข็งในใจของพวกเขา ค่อยๆ เปลี่ยนความสงสัยให้เป็นความเคารพ

“ท่านเจ้าชาย ดูเหมือนว่าป่าทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจะเหมาะแก่การเปิดพื้นที่ทำนาขอรับ” อาชุนชี้ให้ดูแผนที่คร่าวๆ ที่วาดบนพื้นดินด้วยกิ่งไม้ เขาแสดงให้เห็นถึงความรู้ในพื้นที่อย่างแท้จริง

หลี่เฉินมองไปยังทิศทางนั้น ในสายตาของชาวบ้านอาจเป็นเพียงผืนป่าทึบ แต่ในสายตาของเขา ระบบได้ฉายแสงสีเขียวอ่อนๆ ขึ้นเหนือบริเวณนั้น ชี้ให้เห็นถึงดินที่อุดมสมบูรณ์และแหล่งน้ำใต้ดินที่เข้าถึงง่าย เขาพยักหน้า “ถูกต้อง อาชุน เราจะเริ่มที่นั่น” เขาเชื่อมั่นในข้อมูลของระบบ และเชื่อมั่นในประสบการณ์ของอาชุน

พวกเขาทำงานกันจนตะวันลับขอบฟ้า แสงสุดท้ายของวันสาดส่องลงมายังผืนดินที่เพิ่งถูกพลิกฟื้น แม้จะเหน็ดเหนื่อย แต่ในดวงตาของทุกคนกลับมีความหวังที่ไม่เคยมีมาก่อน ป้อมปราการที่เคยเป็นเพียงซากปรักหักพัง ได้รับการซ่อมแซมส่วนที่พังทลายเล็กน้อย กำแพงดินถูกเสริมความแข็งแรงขึ้นด้วยหินและไม้ที่หาได้ในบริเวณใกล้เคียง และพื้นที่บางส่วนถูกถางออก เตรียมพร้อมสำหรับการเพาะปลูกในวันรุ่งขึ้น

[ท่านได้รวบรวมกำลังคน: 15/50] [ท่านได้เพาะปลูกพื้นที่เกษตรกรรม: 5/100 หน่วย] [ท่านได้สร้างรากฐานการป้องกัน: กำแพงพื้นฐาน (ส่วนที่ 1) 1/1, ป้อมยามพื้นฐาน 0/2]

หลี่เฉินนั่งพักอยู่ในกระท่อม เขาจิบน้ำชาสมุนไพรที่ชาวบ้านนำมาให้ รสชาติขมฝาดแต่ก็ชุ่มคอ เขาทบทวนความก้าวหน้าในวันนี้ เขารู้สึกถึงความพึงพอใจที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน นี่ไม่ใช่ความสำเร็จที่เกิดจากยศฐาบรรดาศักดิ์ แต่เกิดจากการทำงานหนักและลงมือทำด้วยตัวเอง เขาได้เห็นประกายแห่งความหวังในดวงตาของชาวบ้าน และนั่นคือรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

ขณะที่เขากำลังหลับตาพักผ่อน เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังเข้ามา อาเถาและชายฉกรรจ์อีกสองคนปรากฏตัวที่หน้าประตู สีหน้าของพวกเขาซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเบิกกว้างราวกับเพิ่งเห็นภูตผี

“ท่านเจ้าชาย! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!” อาเถารายงานด้วยเสียงสั่นเครือ ลมหายใจหอบถี่ “พวกเราออกไปสำรวจเส้นทางตามที่ท่านสั่ง และพบกับร่องรอยของ... พยัคฆ์ทมิฬขอรับ!”

หลี่เฉินลืมตาขึ้นทันที ความเหนื่อยล้าหายไปสิ้น “พยัคฆ์ทมิฬ? พวกมันคือใคร?”

“เป็นกลุ่มโจรป่าที่โหดเหี้ยมที่สุดในแถบนี้ขอรับ!” ชายอีกคนกล่าวเสริม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “พวกมันมีกำลังคนนับร้อย ปล้นสะดมไปทั่วทุกหมู่บ้าน บางครั้งถึงกับเผาบ้านเรือนและสังหารผู้คนอย่างไร้ปรานี!”

“พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาที่เหิงชานขอรับ!” อาเถาพูดด้วยน้ำเสียงที่แทบจะเป็นเสียงกระซิบ ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับไร้เลือด “พวกมันคงรู้ว่าท่านเจ้าชายมาที่นี่แล้ว และกำลังจะเข้ามาปล้นสะดม! เราคาดว่าพวกมันจะมาถึงภายในสามวัน!”

หลี่เฉินกำมือแน่น แสงสีฟ้าของระบบปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมข้อความเร่งด่วนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวราวกับกลองศึก

[ภารกิจเร่งด่วน! ขับไล่ภัยคุกคามแห่งพยัคฆ์ทมิฬ!] [รายละเอียดภารกิจ: กลุ่มโจรพยัคฆ์ทมิฬกำลังมุ่งหน้ามายังเหิงชาน เตรียมบุกโจมตีภายใน 3 วัน โปรดปกป้องเหิงชานและประชากรไว้ให้ได้] [รางวัลเมื่อสำเร็จภารกิจ: คะแนนระบบ x1000, หีบสมบัติเงินแห่งการป้องกัน x1, แผนผังการฝึกทหารระดับต้น x1] [บทลงโทษหากภารกิจล้มเหลว: เหิงชานถูกทำลาย, ประชากรถูกสังหารหรือตกเป็นทาส, สิ้นสุดเส้นทางสู่การเป็นราชันย์]

สามวัน... กับกำลังคนที่ยังไม่ถึงยี่สิบคน และกำแพงที่ยังสร้างไม่เสร็จ เขาจะต้านทานโจรป่านับร้อยได้อย่างไร? ความหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามา แต่เขาก็สลัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว หลี่เฉินมองออกไปนอกหน้าต่าง ความมืดมิดเริ่มปกคลุมผืนป่ารอบเหิงชานราวกับเป็นลางบอกเหตุร้าย เขามองไปยังใบหน้าหวาดกลัวของชาวบ้านที่เพิ่งจะเริ่มมีความหวัง เขารู้สึกถึงภาระหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามา แต่ในขณะเดียวกัน ประกายไฟแห่งความท้าทายก็ลุกโชนขึ้นในดวงตาของเขา

เขากัดฟันแน่น “ระบบ... แสดงข้อมูลของพยัคฆ์ทมิฬทั้งหมด!” เสียงของเขาหนักแน่นราวกับคำประกาศิต แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่หลี่เฉินก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เขาจะไม่มีวันยอมให้เหิงชานและชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ต้องตกเป็นเหยื่อของความมืดมิดอีกต่อไป เขาจะยืนหยัดปกป้องความหวังที่เพิ่งจะเริ่มผลิบานนี้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม