ตอนที่ 6 — แรงฮึดครั้งสุดท้าย

═══════════════════════════════════

ความมืดมิดในใจของไหมดูเหมือนจะปกคลุมไปทั่วทั้งชีวิต เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไม่มีวันสิ้นสุด ภาพของแม่ที่นอนซูบผอมอยู่บนเตียงคนไข้ ภาพของหนี้สินที่ทับถมจนเป็นภูเขาลูกมหึมา และเสียงข่มขู่ของเจ้าหนี้ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอราวกับฝันร้ายที่ไม่มีวันจบสิ้น

“ไหมลูก...อย่าเพิ่งท้อนะ” เสียงแหบพร่าของแม่ดังขึ้นเบาๆ ขณะที่ไหมกำลังนั่งเฝ้าแม่อยู่ข้างเตียง ‌แม่พยายามยื่นมือที่ผอมแห้งมาจับมือของไหม

ไหมมองหน้าแม่ น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง “ไหมไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะแม่ มันเยอะไปหมดเลย”

“แม่เชื่อว่าลูกต้องทำได้นะไหม ลูกเป็นคนเข้มแข็ง ลูกอดทนมาได้ตั้งขนาดนี้แล้ว แม่จะรอจนกว่าลูกจะกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับแม่ที่บ้านเรานะ” แม่พูดพลางบีบมือไหมเบาๆ ​แววตาของแม่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่นในตัวลูกสาว

คำพูดของแม่เปรียบเสมือนสายน้ำเย็นที่ช่วยชะโลมจิตใจที่ร้อนรุ่มของไหมให้สงบลง เธอมองเห็นความหวังอันริบหรี่ในแววตาของแม่ ความหวังที่แม่มอบให้เธอ แม้ในยามที่แม่เองก็กำลังเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

“ใช่แล้ว” ไหมพึมพำกับตัวเอง “ฉันจะยอมแพ้ไม่ได้ แม่กำลังรอฉันอยู่”

ขณะที่ไหมกำลังจมอยู่กับความคิด โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง ‍เป็นเบอร์ของพี่จันทร์

“ไหม พี่กับน้องเล็กคุยกันแล้วนะ” เสียงพี่จันทร์ดังมาตามสาย “เรามีเงินเก็บไม่มากหรอก แต่เราอยากช่วยไหมนะ”

“ไม่เอาค่ะพี่จันทร์ ไหมไม่อยากรบกวนพวกพี่” ไหมตอบด้วยความเกรงใจ

“พูดอะไรอย่างนั้น! เราเป็นเพื่อนกันนะไหม ‌ถ้าไม่ใช่ตอนนี้นายจะรบกวนตอนไหน” พี่จันทร์พูดอย่างหนักแน่น “พี่มีเงินเก็บอยู่สองหมื่นห้า น้องเล็กมีอยู่หมื่นห้า รวมกันแล้วสี่หมื่นบาท ถึงจะไม่มากพอ แต่ก็อาจจะช่วยได้บ้างนะ”

น้ำตาของไหมไหลพรากอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะความสิ้นหวัง ‍แต่เป็นเพราะความซาบซึ้งในน้ำใจของเพื่อน เธอไม่เคยคิดเลยว่าในยามที่เธอลำบากที่สุด จะมีคนแปลกหน้ายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอถึงขนาดนี้

“ขอบคุณนะคะพี่จันทร์ ขอบคุณน้องเล็กด้วยนะคะ ไหมไม่รู้จะตอบแทนพวกพี่ยังไงเลย” ไหมพูดเสียงสั่น

“ไม่ต้องตอบแทนอะไรหรอกไหม แค่ไหมเข้มแข็งและผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ก็พอแล้ว” พี่จันทร์พูดพลางหัวเราะเบาๆ ​“ส่วนเรื่องค่ารักษาพยาบาล พี่ลองปรึกษาเพื่อนที่เป็นพยาบาลดูแล้ว เขาก็แนะนำเรื่องสิทธิ์ต่างๆ ที่ไหมสามารถใช้ได้ ลองคุยกับทางโรงพยาบาลดูอีกทีนะ”

หลังจากวางสายจากพี่จันทร์ ไหมก็เริ่มมีแรงใจขึ้นมาอีกครั้ง เงินสี่หมื่นบาทจากเพื่อนรัก บวกกับเงินเก็บของเธอเองอีกไม่กี่พันบาท ​ถึงแม้จะยังไม่ถึงสองแสนบาทที่หมอเรียกเก็บเป็นค่ามัดจำ แต่ก็เป็นก้อนเงินจำนวนมากที่สุดที่เธอมีอยู่ในตอนนี้ และที่สำคัญที่สุดคือเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว

เธอเข้าไปคุยกับเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลและนักสังคมสงเคราะห์ เพื่อขอคำปรึกษาเรื่องสิทธิ์การรักษาพยาบาลเพิ่มเติม และขอผ่อนผันการชำระค่ารักษาพยาบาลบางส่วน ทางโรงพยาบาลเห็นใจในสถานการณ์ของเธอ จึงอนุญาตให้เธอชำระค่าใช้จ่ายบางส่วนไปก่อน และให้ผ่อนชำระส่วนที่เหลือได้ ​โดยต้องนำเงินมัดจำมาวางก่อนบางส่วน ซึ่งจำนวนที่ตกลงกันนั้นพอดีกับเงินที่เธอมี

“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ” ไหมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลริน

ในที่สุด แม่ของไหมก็ได้รับการรักษาพยาบาลและฟอกไตอย่างทันท่วงที อาการของแม่เริ่มทรงตัวและดีขึ้นตามลำดับ แม้จะยังต้องฟอกไตอย่างต่อเนื่อง และใช้ยาอีกหลายชนิด แต่ก็ถือเป็นข่าวดีที่สุดสำหรับไหมในยามนี้

ไหมตัดสินใจกลับกรุงเทพฯ เพื่อทำงานหาเงินอย่างเต็มกำลังอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีเวลาจะมานั่งเสียใจหรือท้อแท้อีกต่อไปแล้ว เธอต้องหาเงินเพื่อใช้หนี้ค่ารักษาพยาบาลของแม่ที่ยังคงค้างอยู่ และเพื่อหนี้สินเก่าของครอบครัวที่รอการชำระ

เธอกลับไปที่ห้องเช่าเล็กๆ ของเธอ พร้อมกับแรงฮึดครั้งสุดท้าย เธอตัดสินใจลาออกจากงานที่โรงงานเย็บผ้า เพราะรายได้ไม่เพียงพอต่อค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เธอต้องแบกรับอีกต่อไปแล้ว

“ไหมจะไปทำอะไรต่อล่ะลูก” พี่จันทร์ถามด้วยความเป็นห่วง

“ไหมจะทำตามความฝันของไหมค่ะพี่จันทร์ ไหมจะทำอาหารขายอย่างเต็มตัว” ไหมตอบด้วยแววตาที่มุ่งมั่น “ไหมจะเปิดเพจ ‘ครัวไหมทอง’ อย่างจริงจัง และจะลองทำอาหารส่งตามออร์เดอร์ให้มากขึ้นกว่าเดิม”

พี่จันทร์และน้องเล็กตกใจเล็กน้อย แต่ก็สนับสนุนการตัดสินใจของไหม

“ดีเลยพี่ไหม!” น้องเล็กตบมืออย่างตื่นเต้น “ฉันจะช่วยพี่ไหมโปรโมทเต็มที่เลยค่ะ”

ไหมเริ่มต้นชีวิตใหม่ในกรุงเทพฯ อีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้มีแค่ความมุ่งมั่น แต่เธอยังมีประสบการณ์จากการทำอาหารที่สั่งสมมาบ้าง และที่สำคัญที่สุดคือ เธอมีกำลังใจและแรงสนับสนุนจากเพื่อนรักทั้งสองคน

เธอเริ่มต้นจากการจัดตารางเวลาในแต่ละวันอย่างเคร่งครัด เธอตื่นตั้งแต่ตีสี่ตีห้าเพื่อไปตลาดสด เลือกซื้อวัตถุดิบที่สดใหม่และมีคุณภาพดีที่สุด กลับมาเตรียมวัตถุดิบและลงมือทำอาหารตามออร์เดอร์ที่ลูกค้าสั่ง บางวันเธอต้องทำเมนูหลากหลาย ทั้งน้ำพริกเผา ขนมถ้วย แกงมัสมั่น หรือแม้กระทั่งข้าวกล่องสำหรับลูกค้าที่เป็นออฟฟิศ

น้องเล็กช่วยไหมในการถ่ายรูปอาหารให้สวยงามน่ากิน โพสต์ลงในเพจ “ครัวไหมทอง” และช่วยตอบคำถามลูกค้า ส่วนพี่จันทร์ช่วยเธอในการคิดราคาต้นทุน การจัดการการเงิน และการวางแผนการตลาดเล็กๆ น้อยๆ

“ไหมลองทำเมนูพิเศษประจำวันดูสิ” พี่จันทร์แนะนำ “ลูกค้าจะได้ไม่เบื่อ และอยากลองชิมเมนูใหม่ๆ”

ไหมทำตามคำแนะนำของพี่จันทร์ เธอเริ่มคิดค้นเมนูใหม่ๆ ที่น่าสนใจ เช่น แกงเขียวหวานเนื้อ ข้าวผัดน้ำพริกปลาทู หรือแม้กระทั่งเมนูขนมหวานอย่างบัวลอยเผือก และมันก็ได้รับผลตอบรับที่ดีจากลูกค้า

ทุกวันไหมจะใช้เวลาอยู่หน้าเตา ทำอาหารด้วยความรักและความตั้งใจ เธอพิถีพิถันทุกขั้นตอน เพื่อให้ลูกค้าได้รับอาหารที่มีรสชาติอร่อย สะอาด และมีคุณภาพดีที่สุด ลูกค้าที่เคยสั่งอาหารของเธอต่างชื่นชมในฝีมือการทำอาหารของเธอ และบอกต่อปากต่อปาก ทำให้เพจ “ครัวไหมทอง” เริ่มมีชื่อเสียงและมีลูกค้าประจำเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

แม้จะเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักทุกวัน แต่ไหมก็รู้สึกมีความสุขและมีพลังงานเต็มเปี่ยม เธอรู้สึกว่าเธอได้ทำในสิ่งที่เธอรักและสิ่งที่เธอเชื่อมั่น มันเป็นพลังที่ขับเคลื่อนให้เธอเดินหน้าต่อไป ไม่ว่าจะต้องเจอกับอุปสรรคใดๆ ก็ตาม

ในแต่ละเดือน ไหมสามารถทำเงินได้มากขึ้นกว่าเดิม เธอแบ่งเงินส่วนหนึ่งส่งไปให้แม่สำหรับค่ารักษาพยาบาลและค่าใช้จ่ายในบ้าน อีกส่วนหนึ่งเธอเก็บไว้เป็นเงินทุนหมุนเวียนสำหรับธุรกิจ และส่วนที่เหลือเธอก็เก็บไว้เพื่อชำระหนี้สินเก่าของครอบครัวอย่างจริงจัง

แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ไหมรู้ดีว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่ด้วยแรงฮึดครั้งสุดท้าย ด้วยกำลังใจจากแม่ และด้วยมิตรภาพที่ได้รับจากเพื่อนรัก เธอเชื่อมั่นว่าเธอจะสามารถก้าวผ่านทุกอุปสรรคไปได้ และนำพาชีวิตและครอบครัวของเธอไปสู่แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แห่งความมืดมิดนี้ได้อย่างแน่นอน เธอจะต้องเป็นตะวันที่สาดแสงกลางเมฆมืดให้จงได้

═══════════════════════════════════