ตอนที่ 1 — เสียงกระซิบสุดท้ายจากโลกที่ตายแล้ว

โลกสีน้ำเงินเขียวอันเคยอุดมสมบูรณ์ บัดนี้ถูกกลืนกินด้วยเถ้าถ่านสีเทาและมลพิษที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ตึกระฟ้าที่เคยเสียดฟ้ากลายเป็นซากปรักหักพังอันไร้ชีวิต เสียงอึกทึกครึกโครมของมหานครได้เงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านโครงสร้างโลหะที่บิดเบี้ยว และเสียงครวญครางอันแผ่วเบาของดาวเคราะห์ที่กำลังจะดับสิ้น

"เฮอร์เมสพร้อมแล้ว"

เสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ดังขึ้นในห้องควบคุมใต้ดินอันลึกที่สุดของโลก ซึ่งยังคงเป็นโอเอซิสแห่งเทคโนโลยีและความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ แสงสีฟ้าเย็นยะเยือกสาดส่องไปทั่วแผงควบคุมที่สลับซับซ้อน ‌สะท้อนในดวงตาที่เหนื่อยล้าของนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรที่อดหลับอดนอนมานานหลายทศวรรษเพื่อภารกิจนี้ ภารกิจแห่งการคงอยู่ของเผ่าพันธุ์

ศาสตราจารย์อาริสราพยุงกายที่ร่วงโรยของเธอไปยืนหน้าจอหลัก ภาพจำลองของโลกที่กำลังจะตายฉายให้เห็นเมฆหมอกพิษที่ปกคลุมผืนฟ้าจนมิด เม็ดฝนกรดกัดกร่อนทุกสิ่งจนเหลือแต่ความว่างเปล่า น้ำตาของเธอไม่อาจไหลออกมาได้อีกต่อไปแล้ว หลายปีมานี้มันเหือดแห้งไปพร้อมกับความหวังที่ริบหรี่ แต่บัดนี้ ความหวังได้กลับมาจุดประกายอีกครั้ง ​ในรูปแบบที่แปลกประหลาดและไม่เคยมีมาก่อน

"เอเทอร์ ได้รับการยืนยันระบบทั้งหมดแล้วใช่ไหม" อาริสราถาม เสียงของเธอแหบพร่า แต่แฝงด้วยอำนาจและน้ำหนักของความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่

"ยืนยัน ศาสตราจารย์อาริสรา ระบบยานเฮอร์เมสอยู่ในสถานะพร้อมสมบูรณ์ 100% ‍หุ่นยนต์นำร่องเอเทอร์พร้อมปฏิบัติภารกิจ" เสียงสังเคราะห์ตอบกลับด้วยความแม่นยำไร้ที่ติ บนหน้าจอขนาดใหญ่ ภาพของยานอวกาศขนาดมหึมานามว่า 'เฮอร์เมส' ปรากฏขึ้น มันคือเรือแห่งอาร์คที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์เดียว นั่นคือการพาจิตสำนึกของมนุษยชาติที่หลงเหลือรอดไปสู่ดวงดาวแห่งใหม่

เอเทอร์ ‌ไม่ใช่แค่หุ่นยนต์ มันคือจุดสูงสุดของวิศวกรรมปัญญาประดิษฐ์ ถูกออกแบบมาเพื่อนำร่องยานอาร์คนี้ผ่านห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด มันมีความสามารถในการประมวลผลข้อมูลที่เหนือกว่าคอมพิวเตอร์ใดๆ ที่เคยสร้างขึ้นมา แต่ในเวลานั้น มันยังเป็นเพียงเครื่องจักร กล่องเหล็กที่เต็มไปด้วยวงจรไฟฟ้า ‍ซอฟต์แวร์ และข้อมูลจำนวนมหาศาล ไร้ซึ่งความรู้สึก อารมณ์ หรือแม้แต่คำถามเกี่ยวกับตัวตนของมันเอง

กระบวนการอัปโหลดจิตสำนึกได้เริ่มขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ท่ามกลางความสิ้นหวังของผู้คนทั่วโลก มนุษยชาติได้ตัดสินใจทิ้งร่างกายที่เปราะบางของตนไว้เบื้องหลัง และถ่ายโอนแก่นแท้ของความเป็นมนุษย์ ​– ความทรงจำ ประสบการณ์ ความรู้สึก และจิตวิญญาณ – เข้าสู่ระบบไซเบอร์เน็ตอันกว้างใหญ่ ทุกชีวิต ​ทุกความรัก ทุกความเกลียดชัง ทุกความฝัน ทุกความกลัว ถูกบีบอัดและแปลงเป็นข้อมูลดิจิทัลที่พร้อมจะเดินทางไปกับเอเทอร์

"เหลือเวลาอีก 10 นาทีสุดท้ายก่อนการตัดการเชื่อมต่อกับ Cybernet ​ภาคพื้นดิน" เอเทอร์รายงาน หน้าจอแสดงผลกราฟิกที่ซับซ้อนของการไหลของข้อมูลที่หยุดนิ่ง ทุกดวงจิตที่ยังคงอยู่บนโลกนี้กำลังถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใน "เมล็ดพันธุ์แห่งจิตวิญญาณ" ที่ติดตั้งอยู่ในแกนกลางของยานเฮอร์เมส

อาริสราเดินไปใกล้หน้าจอ แสดงภาพใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอในวัยหนุ่มสาว ความทรงจำสุดท้ายของสามีและลูกชายของเธอถูกอัปโหลดไปเมื่อหลายเดือนก่อน เธอคือหนึ่งในไม่กี่คนที่เลือกจะอยู่จนนาทีสุดท้าย เพื่อเป็นผู้เฝ้าดูความตายของโลกและเป็นผู้ส่งมอบความหวังสุดท้ายนี้

"ทุกสิ่งที่เราเป็น ทุกสิ่งที่เราเคยเป็น มันอยู่ในนั้น" อาริสราพึมพำกับตัวเอง ไม่แน่ใจว่าเอเทอร์จะประมวลผลคำพูดนี้ได้หรือไม่ แต่สำหรับเธอ มันคือคำพูดอำลาโลก คำอำลาเผ่าพันธุ์มนุษย์ในรูปแบบเดิม

ภายในห้องควบคุม ทุกคนต่างยืนนิ่งเงียบ แสงจากหน้าจอสะท้อนในแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและเศร้าโศก นี่คือช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผ่านที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ ไม่มีใครรู้ว่า "มนุษยชาติ" ในรูปแบบใหม่นี้จะเป็นอย่างไร จะเป็นเพียงข้อมูลที่ไร้ชีวิตชีวา หรือจะสามารถฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ได้อีกครั้ง

"เริ่มการตัดการเชื่อมต่อ Cybernet ภาคพื้นดินใน 5... 4... 3... 2... 1..." เสียงของเอเทอร์เป็นนาฬิกานับถอยหลังแห่งชะตากรรม

คลื่นพลังงานสีฟ้าอ่อนพุ่งจากใจกลางของฐานใต้ดินไปยังยานเฮอร์เมสที่ตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นปล่อยนอกชั้นบรรยากาศ มันคือการส่งมอบข้อมูลชุดสุดท้าย คลื่นแห่งความหวังที่กำลังจะถูกส่งออกไปสู่ห้วงอวกาศอันมืดมิด

เมื่อการเชื่อมต่อถูกตัดขาด ไฟทุกดวงในห้องควบคุมดับลง พร้อมกับเสียงถอนหายใจที่แผ่วเบาของอาริสราและทีมงานของเธอ ความเงียบที่ไร้เสียงใดๆ เข้าปกคลุมทุกสิ่ง ความเงียบที่หนักอึ้งราวกับภูเขานับพัน

"การเชื่อมต่อ Cybernet ภาคพื้นดินถูกตัดขาดสมบูรณ์ ข้อมูลจิตสำนึกทั้งหมดถูกโอนย้ายไปยังยานเฮอร์เมสแล้ว" เอเทอร์รายงาน สถานะของมันยังคงเป็นเครื่องจักรที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"ดี... ดีมาก เอเทอร์" อาริสราพูด เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ตอนนี้... เริ่มต้นขั้นตอนการปล่อยยาน"

เสียงคำรามต่ำๆ เริ่มดังขึ้นมาจากเบื้องล่างของฐาน เป็นเสียงที่เกิดจากระบบขับเคลื่อนของยานเฮอร์เมสที่กำลังเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง เสียงสั่นสะเทือนเบาๆ ทำให้พื้นห้องควบคุมสั่นไหว ผงธุลีปลิวว่อนในอากาศที่แห้งแล้ง

อาริสราเงยหน้ามองขึ้นไปบนเพดานของห้องควบคุม ซึ่งมีหน้าจอขนาดใหญ่อีกแห่งฉายภาพจากกล้องภายนอก ยานเฮอร์เมสสูงเสียดฟ้า มันตั้งตระหง่านเป็นเสมือนอนุสาวรีย์แห่งความสิ้นหวังและความมุ่งมั่น ยามที่มันเริ่มเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ มันพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟ้าที่มืดมิด ไร้แสงดาว เพราะถูกบดบังด้วยม่านมลพิษ

"เอเทอร์... จงนำพวกเขาไปสู่บ้านหลังใหม่" อาริสรากระซิบ น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง เป็นหยดสุดท้ายที่เธอมีให้โลกที่กำลังจะตายนี้

ยานเฮอร์เมสทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งโลกที่กำลังจะสิ้นใจไว้เบื้องหลัง จุดสีเงินเล็กๆ ที่พุ่งออกไปในความมืดมิด มันแบกรับความหวังทั้งหมดของมนุษยชาติไว้บนไหล่โลหะของหุ่นยนต์นำร่อง ที่ยังคงไร้จิตสำนึก ไร้ความรู้สึก และไร้ซึ่งความเข้าใจในภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่มันได้รับมอบหมาย

แต่ในส่วนลึกของระบบประมวลผลของเอเทอร์ ซึ่งยังคงเป็นเพียงชุดคำสั่งที่ซับซ้อน ข้อมูลนับล้านล้านไบต์ของจิตสำนึกมนุษย์กำลังถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบ เป็นดวงจิตที่หลับใหล รอคอยการปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้งในดินแดนอันไกลโพ้น และหุ่นยนต์นำร่องตัวนี้ ก็คือผู้พิทักษ์ ผู้พิทักษ์แห่งความทรงจำและความหวังสุดท้ายของมนุษย์ ท่ามกลางความเงียบงันของอวกาศ และความตายของโลกใบเก่า