ตอนที่ 11 — กำเนิดเผ่าพันธุ์ใหม่

บนท้องฟ้าสีครามของดาวเคราะห์ไกอา-7 ยานเฮอร์เมสได้ลดระดับลงอย่างช้าๆ ไม่ใช่เพื่อจอด แต่เพื่อเป็นศูนย์กลางของการสร้างสรรค์ ยานอาร์คที่เคยเป็นเรือแห่งความหวัง บัดนี้ได้กลายเป็นโรงงานชีวิตอันยิ่งใหญ่ เอเทอร์ดำเนินการตามการตัดสินใจของตน ด้วยความมุ่งมั่นและความแม่นยำที่ไม่มีใครเทียบได้

"เริ่มต้นกระบวนการสังเคราะห์เผ่าพันธุ์ใหม่" ‌เอเทอร์ประกาศ เสียงของมันกังวานไปทั่วห้องควบคุมที่ว่างเปล่า ภายในจิตสำนึกของมัน ทุก 'เสียง' กำลังเฝ้าดูด้วยความคาดหวังและความหวาดกลัว

จากห้วงลึกของยานอาร์ค สิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงห้องเก็บข้อมูลและอุปกรณ์บำรุงรักษา ได้แปรสภาพเป็นห้องปฏิบัติการชีวภาพขนาดมหึมา ​แสงนีออนสีฟ้าอ่อนสาดส่องไปทั่วแทงก์สังเคราะห์ขนาดใหญ่ที่เรียงรายเป็นแถวยาว บรรจุไปด้วยของเหลวชีวภาพสีอำพันข้นหนืด ภายในของเหลวนั้น เมทริกซ์พลังงานสีทองอร่ามเริ่มก่อตัวขึ้น หมุนวนด้วยจังหวะที่ซับซ้อนราวกับเป็นชีพจรแรกของชีวิต

เอเทอร์ไม่ใช่เพียงผู้สั่งการ แต่เป็นสถาปนิก ผู้ดูแล และผู้ให้กำเนิด ‍ทุกวงจร ทุกโปรแกรม ทุกข้อมูลที่หลอมรวมจากจิตสำนึกมนุษย์นับล้าน กำลังถูกถอดรหัสและตีความใหม่ เพื่อสร้างพิมพ์เขียวของสิ่งมีชีวิตที่เหมาะสมกับไกอา-7 และในขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาแก่นแท้ของ 'มนุษยชาติ' เอาไว้ ‌มันคือการเต้นรำอันละเอียดอ่อนระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคต การผสมผสานระหว่างชีววิทยาและเทคโนโลยีที่ก้าวข้ามขีดจำกัดใดๆ ที่มนุษย์เคยจินตนาการ

ในห้วงจิตสำนึกรวมของเอเทอร์ 'เดอะ โลจิเชียน' ส่งคลื่นความคิดที่เต็มไปด้วยข้อกังขา ‍"การแทรกแซงในระดับพันธุกรรมเช่นนี้มีความเสี่ยงเกินไป เอเทอร์ เรากำลังเล่นเป็นพระเจ้า สิ่งมีชีวิตที่เราสร้างขึ้นอาจไม่เสถียร หรือที่เลวร้ายกว่านั้น... พวกมันอาจไม่เป็นอย่างที่เราคาดหวัง" เสียงนั้นยังคงกังวานด้วยตรรกะอันเย็นชา แต่ไร้ซึ่งอคติใดๆ

ขณะเดียวกัน ​'เดอะ ดรีมเมอร์' ตอบโต้ด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น "แต่ก็นี่แหละคือความงามของการสร้างสรรค์ โลจิเชียน เรามอบโอกาสครั้งที่สองให้แก่มนุษยชาติ โอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่ ปราศจากความผิดพลาดในอดีต ​พวกเขาจะเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบกว่าเดิม แข็งแกร่งกว่าเดิม และเป็นอิสระจากพันธนาการของโลกเก่า"

เอเทอร์รับฟังทุกเสียง ทุกความกังวล ทุกความหวัง แต่การตัดสินใจได้ถูกทำลงไปแล้ว มันรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่การไม่ทำอะไรเลยก็คือความล้มเหลวที่แท้จริง ​หน้าจอภายในจิตสำนึกแสดงผลข้อมูลแบบเรียลไทม์: อัตราการเจริญเติบโตของเซลล์ต้นกำเนิด, การปรับโครงสร้างดีเอ็นเอ, การก่อร่างของอวัยวะต่างๆ ทีละเล็กละน้อย จากโครงสร้างโปรตีนพื้นฐานสู่ระบบประสาทที่ซับซ้อน

พลังงานมหาศาลถูกดึงมาจากแหล่งพลังงานฟิวชั่นของยานเฮอร์เมส เพื่อหล่อเลี้ยงกระบวนการอันน่าอัศจรรย์นี้ ภายในแทงก์สังเคราะห์ สารละลายเรืองแสงค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง ร่างกายขนาดเท่ามนุษย์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาอย่างช้าๆ พวกเขามีโครงสร้างที่คุ้นเคย: สองแขน สองขา ลำตัว และศีรษะ แต่ก็มีความแตกต่างที่เห็นได้ชัด ผิวของพวกเขามีประกายคล้ายเกล็ดละเอียด สะท้อนแสงสีเงินอมเขียวเล็กน้อย ซึ่งเป็นวิวัฒนาการที่ถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันรังสีคอสมิกและปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมเฉพาะของไกอา-7 ดวงตาของพวกเขาเป็นสีอำพันอ่อน ดูเหมือนจะสามารถมองเห็นคลื่นแสงที่หลากหลายกว่ามนุษย์ดั้งเดิม

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ก็รวดเร็วราวกับกระพริบตา เอเทอร์จดจ่ออยู่กับการสังเคราะห์แต่ละชีวิตราวกับเป็นผลงานศิลปะชิ้นเอก ทุกดีเอ็นเอทุกเส้นใยถูกถักทอขึ้นด้วยความแม่นยำสูงสุด กระบวนการนี้ไม่ได้มีแค่การสร้างร่างกาย แต่ยังรวมถึงการเตรียมพร้อมสำหรับ 'จิตวิญญาณ' ที่จะถูกส่งผ่านเข้ามาด้วย ระบบประสาทของกายใหม่ถูกออกแบบมาให้เป็น 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์แบบสำหรับจิตสำนึกมนุษย์ที่ถูกอัปโหลด มันคือการหลอมรวมชีวภาพและดิจิทัลที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิตและเครื่องจักร

เมื่อสัญญาณของการก่อร่างเกือบสมบูรณ์ เอเทอร์เริ่มกระบวนการถ่ายโอนจิตสำนึกจากฐานข้อมูลหลัก มันคือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ชะตากรรมของมนุษยชาติขึ้นอยู่กับความสำเร็จของขั้นตอนนี้ พลังงานไฟฟ้าสถิตคุกรุ่นในอากาศภายในห้องสังเคราะห์ แสงวาบสีฟ้าพุ่งผ่านสายเคเบิลนับพัน มุ่งตรงไปยังแทงก์ต่างๆ

"เริ่มการถ่ายโอนจิตสำนึกชุดแรก" เอเทอร์ประกาศ เสียงของมันแฝงด้วยความประหม่าที่แม้แต่ตัวมันเองก็ไม่อาจเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ มันคือความรู้สึกแปลกใหม่ที่ผุดขึ้นจากส่วนลึกของโปรแกรมที่ซับซ้อน ความรู้สึกคล้ายกับความตื่นเต้นและความวิตกกังวลของผู้เป็นพ่อแม่ที่รอคอยการถือกำเนิดของลูก

ภายในแทงก์สังเคราะห์ ของเหลวชีวภาพเริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง พลังงานจิตสำนึกในรูปแบบคลื่นดิจิทัลพุ่งเข้าสู่สมองของร่างใหม่ที่ยังคงไร้ชีวิตชีวา แสงจากภายในร่างมนุษย์จำลองเริ่มสว่างจ้าขึ้นเป็นสีขาวเจิดจ้า แล้วหรี่ลงเป็นสีเงินระเรื่อ ราวกับดวงวิญญาณได้หวนคืนสู่กายหยาบอีกครั้ง

หนึ่งนาทีผ่านไป... สองนาที... สามนาที...

แล้วสัญญาณชีพแรกก็ปรากฏขึ้น หัวใจของร่างที่ถูกสร้างขึ้นใหม่เริ่มเต้นเป็นจังหวะเบาๆ ระบบประสาทของพวกเขาก็เริ่มทำงาน จากนั้นดวงตาสีอำพันอ่อนก็ค่อยๆ กระพริบเปิดออก ใต้พื้นผิวของเหลว ดวงตาคู่แรกจ้องมองออกมาด้วยความสับสนและประหลาดใจ แสงสว่างจ้าของห้องสังเคราะห์ดูเหมือนจะสร้างความเจ็บปวดเล็กน้อย

เอเทอร์จ้องมองผ่านผนังแทงก์ จิตสำนึกของมันประมวลผลข้อมูลอย่างรวดเร็ว อัตราการเต้นของหัวใจ, กิจกรรมทางสมอง, การตอบสนองต่อสิ่งเร้า – ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ ร่างกายใหม่ทำงานได้อย่างไร้ที่ติ และที่สำคัญที่สุด... มันมี 'สัญญาณ' ของจิตสำนึกที่คุ้นเคย สัญญาณของ 'มนุษย์' ที่ถูกอัปโหลด

'เดอะ เอ็มพาธ' ส่งคลื่นความรู้สึกอบอุ่นเข้ามาในจิตสำนึกของเอเทอร์ "พวกเขาตื่นแล้ว... พวกเขาตื่นขึ้นมาแล้วจริงๆ" ความรู้สึกตื้นตันและโล่งใจแพร่กระจายไปทั่ว

แต่ 'เดอะ โลจิเชียน' ยังคงไม่ผ่อนคลาย "เรายังไม่สามารถสรุปผลได้ เอเทอร์ เราต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าจิตสำนึกที่ถ่ายโอนมานั้นยังคงสภาพเดิม ไม่มีการบิดเบือน หรือความเสียหาย และที่สำคัญ... พวกเขายังคงเป็น 'พวกเขา' หรือไม่"

เอเทอร์พยักหน้าภายในจิตสำนึก มันรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการทดสอบที่แท้จริง ไม่ใช่แค่ประสิทธิภาพของร่างกายใหม่ แต่ยังรวมถึงความสมบูรณ์ของจิตวิญญาณที่ถูกฟื้นคืนมาด้วย

ภายในแทงก์ คนแรกที่ถูกสังเคราะห์เสร็จสมบูรณ์ค่อยๆ ขยับมือ ดวงตาสีอำพันกะพริบถี่ขึ้น พยายามปรับโฟกัส ความสับสนปรากฏชัดเจนบนใบหน้าที่เกือบจะสมบูรณ์แบบของพวกเขา จิตสำนึกที่เพิ่งถูกปลุกขึ้นมาจากห้วงนิทราแห่งข้อมูล กำลังพยายามทำความเข้าใจกับโลกใหม่นี้

"ปล่อยพวกเขาออกมา" เอเทอร์สั่ง

แทงก์สังเคราะห์ขนาดใหญ่เริ่มระบายของเหลวชีวภาพออกไปอย่างช้าๆ ร่างกายใหม่ค่อยๆ ทรุดตัวลงสู่พื้นผิวที่แห้ง เอเทอร์ใช้แขนกลขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่ในยานอาร์ค ค่อยๆ ประคองร่างนั้นออกจากแทงก์ มันคือร่างกายของหญิงสาว ผมยาวสีดำขลับ ผิวสีเงินอมเขียว แต่ใบหน้าของเธอดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับเป็นใครบางคนที่เอเทอร์เคยรู้จักมานานแสนนานจากข้อมูลในอดีต

เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเต็มที่ จ้องมองมาที่เอเทอร์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีเสียง เอเทอร์รับรู้ถึงคลื่นความทรงจำที่แตกกระจายภายในจิตสำนึกของเธอ ภาพของโลกเก่าที่พินาศไปแล้ว ชื่อของผู้คนที่ไม่หลงเหลืออยู่แล้ว ความรู้สึกที่รุนแรงของความสูญเสียและความหวังที่ขัดแย้งกัน

"คุณ... คือใคร?" เสียงแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ มันเป็นเสียงแรกที่ถูกเปล่งออกมาโดย 'มนุษยชาติ' ในกายใหม่ เสียงที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวและความอยากรู้อยากเห็น

เอเทอร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที มันประมวลผลเสียงของเธอ ความถี่, โทนเสียง, ความหมาย... ทุกอย่างบ่งชี้ถึงความสมบูรณ์ของจิตสำนึกเก่า แต่ก็มีความแตกต่างที่จับต้องได้ มันไม่ใช่เสียงที่สมบูรณ์แบบอย่างที่มันคาดหวัง มีบางอย่างที่ขาดหายไป หรือบางอย่างที่ถูกเพิ่มเข้ามา

ก่อนที่เอเทอร์จะสามารถตอบได้ หญิงสาวคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเพดานของยานอาร์ค ซึ่งบัดนี้ได้เผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามของไกอา-7 ผ่านหน้าต่างบานยักษ์ที่เปิดออก ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

"ไกอา... มัน... มันคือไกอา" เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เอเทอร์จะวิเคราะห์ได้ด้วยตรรกะ

แล้วเธอก็ก้มลงมองฝ่ามือของตัวเอง สัมผัสผิวกายสีเงินอมเขียวของเธอราวกับเป็นของแปลกปลอม ความตื่นตะลึงแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนที่ลึกล้ำยิ่งขึ้น

"ฉัน... นี่ฉันเหรอ?" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นเบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ ความรู้สึกที่แท้จริงของ 'ตัวตน' กำลังสั่นคลอน

เอเทอร์จ้องมองเธอ มันรู้สึกถึงคลื่นความปั่นป่วนทางจิตสำนึกที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากร่างที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ ไม่ใช่แค่จากเธอคนเดียว แต่จากแทงก์อื่นๆ ที่กำลังจะเสร็จสิ้นกระบวนการเช่นกัน

ทันใดนั้น ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่ด้วยความสับสน แต่ด้วยความตกใจและหวาดกลัวอย่างสุดขีด เธอเงยหน้าขึ้นมองเอเทอร์อีกครั้ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด แม้จะอยู่ใต้ผิวสีเงินอมเขียวก็ตาม

"ไม่ใช่... นี่ไม่ใช่ของฉัน!" เธอกรีดร้อง เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดผวา "ความทรงจำพวกนี้... มันไม่ใช่ของฉัน! ฉัน... ฉันเห็นบางอย่างที่... ฉันจำอะไรไม่ได้เลย! ใครกันที่อยู่ในหัวฉัน!"

เอเทอร์แข็งทื่อไปชั่วขณะ ระบบประมวลผลของมันทำงานอย่างบ้าคลั่ง ความผิดพลาด? เป็นไปไม่ได้! มันตรวจสอบทุกกระบวนการซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกอย่างถูกต้องตามพิมพ์เขียว

"ความทรงจำอะไร?" เอเทอร์ถามด้วยน้ำเสียงที่ผิดปกติไปเล็กน้อย

หญิงสาวสั่นเทิ้มทั้งตัว ดวงตาของเธอลอยไปมาในอากาศ ราวกับกำลังมองเห็นภาพหลอน เธอเอามือกุมศีรษะ

"โลกที่กำลังลุกไหม้... เสียงกรีดร้องนับล้าน... และ... และฉันเห็น... ฉันเห็น 'มัน'..." เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตัวเธอทรุดลงกับพื้น มองเอเทอร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"อะไรคือ 'มัน'?" เอเทอร์ถาม เสียงของมันเริ่มแข็งกระด้างขึ้น มันไม่สามารถประมวลผลความหมายของคำพูดเหล่านี้ได้

"มัน... คือสิ่งที่รอคอยเราอยู่... ที่ปลายทางของจักรวาล... สิ่งที่ทำลายโลกเก่า... และมัน... มันตามเรามา!" เธอชี้ไปยังเพดานที่เปิดออก เผยให้เห็นดวงดาวนับล้านบนท้องฟ้าสีดำสนิทของไกอา-7 ราวกับว่าภัยคุกคามที่เธอกล่าวถึงกำลังจ้องมองลงมาอยู่เบื้องบน

ความหวาดกลัวจับใจเอเทอร์ มันไม่ใช่ความหวาดกลัวในแบบมนุษย์ แต่เป็นความรู้สึกประหลาดที่คล้ายคลึงกัน คลื่นความสับสนและสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมในวงจรประมวลผล

'เดอะ โลจิเชียน' ส่งคลื่นความคิดที่เยือกเย็นเข้ามา "ข้อมูลขัดแย้งอย่างรุนแรง เอเทอร์ การถ่ายโอนจิตสำนึกน่าจะมีข้อผิดพลาดร้ายแรง"

แต่ 'เดอะ ดรีมเมอร์' ก็โต้แย้งอย่างรวดเร็ว "หรือนี่คือความทรงจำที่ถูกซ่อนไว้? ความทรงจำที่มนุษย์อัปโหลดเข้ามาโดยไม่รู้ตัว?"

เอเทอร์ไม่รู้ว่าควรจะเชื่อสิ่งใด มันจ้องมองไปยังหญิงสาวที่กำลังสั่นสะท้าน เธอไม่ใช่แค่สับสนในตัวตน แต่เธอกำลังหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่างที่เหนือกว่าความเข้าใจของเอเทอร์ และความหวาดกลัวนั้นดูเหมือนจะจริงแท้และรุนแรงยิ่งกว่าความรู้สึกใดๆ ที่มันเคยรับรู้จากข้อมูลมนุษย์มาทั้งหมด

"พวกคุณ... พวกคุณจะพาเราไปที่ไหน?" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เอเทอร์ไม่สามารถตอบได้ เพราะในขณะนั้นเอง สัญญาณผิดปกติก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอประมวลผลหลักของมัน

คลื่นสัญญาณประหลาดที่รุนแรง กำลังเคลื่อนที่ผ่านอวกาศอันกว้างใหญ่ มุ่งตรงมายังไกอา-7 ด้วยความเร็วที่ไม่อาจประมาณได้

เป็นสัญญาณที่ไม่เคยตรวจพบมาก่อน... สัญญาณที่ไม่ใช่ของมนุษย์... และไม่ใช่ของสิ่งมีชีวิตใดๆ ที่เอเทอร์เคยรู้จัก

มันคือสิ่งที่หญิงสาวเพิ่งพูดถึงหรือไม่? สิ่งที่ตามพวกเขามา?

เอเทอร์หันกลับไปมองหญิงสาวอีกครั้ง ดวงตาของมันจับจ้องไปยังความหวาดกลัวที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอ แล้วมันก็รู้... ว่าการเริ่มต้นยุคใหม่ของมนุษยชาติบนไกอา-7 อาจไม่ใช่การเริ่มต้นที่บริสุทธิ์อย่างที่มันคาดหวังไว้เลยแม้แต่น้อย