ตอนที่ 2 — การรวมพลครั้งสุดท้าย

═══════════════════════════════════

การเดินทางกลับสู่โลกที่เขาเคยหนีมานั้นเต็มไปด้วยความตื่นตัว อคิณไม่ได้รู้สึกถึงความกลัวหรือความลังเลอีกต่อไป มีเพียงความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งดุจหินผา เฮลิคอปเตอร์พาเขาไปยังศูนย์บัญชาการลับใต้ดินแห่งหนึ่ง ที่ซ่อนตัวอยู่ใจกลางเมืองหลวง ภายในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยจอแสดงผลข้อมูลและอุปกรณ์สื่อสารล้ำสมัย อคิณรับฟังการสรุปสถานการณ์จากผู้บัญชาการอย่างละเอียดอีกครั้ง

"ข้อมูลที่เรามีจำกัดมากอคิณ" ผู้บัญชาการกล่าวพลางชี้ไปที่แผนที่โลกบนจอขนาดใหญ่ ‌"การโจรกรรมเกิดขึ้นที่ห้องปฏิบัติการใต้ดินในเขตชายแดนรกร้างแห่งหนึ่ง กลุ่มที่บุกเข้ามานั้นมีความเป็นมืออาชีพสูง คาดว่าน่าจะมีกำลังพลไม่ต่ำกว่า 20 คน แต่พวกเขาสามารถทำให้การรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดเป็นอัมพาตได้ภายในเวลาไม่ถึง 15 นาที" "ร่องรอยล่ะครับ" ​อคิณถาม "แทบไม่มี สิ่งที่เหลืออยู่คือความเสียหายที่ถูกทำให้ดูเหมือนอุบัติเหตุ ไม่มีการทิ้งดีเอ็นเอ ลายนิ้วมือ หรือแม้แต่เศษกระสุนที่สามารถระบุตัวตนได้" ผู้บัญชาการถอนหายใจ "นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงต้องการ 'พยัคฆ์เงา' ‍เราต้องการคนที่คิดนอกกรอบ คนที่เคยปฏิบัติการที่ขอบเขตของความเป็นไปได้" อคิณพยักหน้า ความยากของภารกิจไม่ได้ทำให้เขาท้อถอย ตรงกันข้าม มันกลับปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "ผมจะไปตามทีม" "ลานนา และ เคนจิ ‌ผมเตรียมข้อมูลปัจจุบันของพวกเขาไว้ให้แล้ว" ผู้บัญชาการยื่นแฟ้มสองเล่มมาให้อคิณ "ผมเชื่อใจคุณอคิณ ขอให้คุณนำพวกเขากลับมารวมกันอีกครั้ง"

การเริ่มต้นการตามหาทีมเริ่มจาก ลานนา อดีตสไนเปอร์สาวฝีมือฉกาจ ผู้ที่ไม่เคยพลาดเป้า และมีความสามารถในการแทรกซึมที่ไร้เทียมทาน ‍เธอเป็นดุจนางพญางูจงอางที่สง่างาม แต่เปี่ยมไปด้วยพิษสงร้ายกาจ อคิณเดินทางไปยังค่ายฝึกศิลปะการต่อสู้แห่งหนึ่งบนภูเขาที่ห่างไกลจากความวุ่นวายของเมือง ทันทีที่เขาเข้าสู่ลานประลองกลางแจ้ง เสียงคำรามของการฝึกซ้อมและเสียงกระทบกระทั่งของร่างกายก็ดังก้องไปทั่ว ลานนากำลังยืนอยู่กลางวงต่อสู้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและรอยยิ้มจางๆ แต่ดวงตาของเธอยังคงคมกริบและอ่านยาก เธอสวมชุดฝึกสีขาวที่เปรอะเปื้อนดิน ​ยืนประจันหน้ากับนักเรียนฝีมือดีหลายคนได้อย่างสบาย

"วันนี้พอแค่นี้ก่อน" ลานนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแต่ทรงพลัง เธอโค้งคำนับนักเรียนแล้วหันหลังเดินกลับไปยังห้องพักของเธอ อคิณที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เดินตามไป "ไม่ได้เจอกันนานนะ ลานนา" อคิณเอ่ยทักเมื่อเธอเดินผ่าน ลานนาหยุดชะงัก ร่างกายของเธอแข็งค้างไปชั่วขณะ ​เธอหันกลับมามองอคิณด้วยสายตาที่ไม่คาดคิด ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง "หัวหน้า... มาถึงที่นี่ได้ยังไงคะ" "มาตามคน" อคิณตอบสั้นๆ "มีเรื่องด่วน" ลานนาพาอคิณมายังศาลาไม้เล็กๆ ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของหุบเขาเบื้องล่าง ​"ฉันคิดว่าคุณทิ้งโลกนั้นไปแล้ว" "ฉันก็คิดอย่างนั้น" อคิณถอนหายใจ "แต่โลกมันกำลังจะถูกทำลาย" เขาเล่าเรื่อง 'รหัสมรณะ' และการโจรกรรมให้ลานนาฟัง สีหน้าของเธอค่อยๆ เปลี่ยนจากความสงบเป็นความเคร่งเครียด ดวงตาของเธอฉายแววความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "รหัสมรณะ... ฉันจำได้ มันคือฝันร้ายที่เราเคยสาบานว่าจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้น" ลานนากล่าวเสียงเครือ "แล้วพวกเขาก็เอาไปได้ยังไงคะ" "นั่นคือสิ่งที่เราต้องค้นหา" อคิณตอบ "ฉันต้องการเธอ ลานนา โลกต้องการเธอ" ลานนาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอยกมือขึ้นแตะรอยแผลเป็นจางๆ เหนือคิ้ว ที่ได้มาจากการปฏิบัติภารกิจครั้งสุดท้ายของหน่วยพยัคฆ์เงา "ฉันเคยสาบานว่าจะไม่กลับไปสู่โลกนั้นอีกแล้ว หัวหน้า" "ฉันรู้" อคิณกล่าว "แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เรากำลังต่อสู้เพื่อชีวิตนับล้าน ไม่ใช่แค่รัฐบาลหรือผลประโยชน์ของชาติใดชาติหนึ่ง" ลานนาหลับตาลง เธอจินตนาการถึงภาพความเสียหายที่ 'รหัสมรณะ' จะก่อขึ้น หากมันถูกปลดปล่อย และความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เธอมี ก็กระตุ้นให้เลือดในกายของเธอพลุ่งพล่านอีกครั้ง "ฉันจะไป" ลานนาตอบ "ฉันจะกลับไปเป็นพยัคฆ์เงาอีกครั้งเพื่อปกป้องโลกใบนี้" อคิณพยักหน้าเล็กน้อย แววตาของเขาฉายแววขอบคุณ "ขอบคุณ ลานนา" "ยังไงก็ต้องไปตามเจ้าเคนจิด้วย มันคงนั่งอยู่หน้าจอทั้งวันเหมือนเดิม" ลานนาหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่อคิณไม่ได้ยินมานานหลายปี "แต่บอกเลยว่ามันคงจะงอแงไม่น้อย"

หลังจากลานนาตอบตกลง อคิณก็มุ่งหน้าไปยังจุดหมายต่อไป นั่นคือห้องใต้ดินลับแห่งหนึ่งใจกลางเมืองใหญ่ ที่นั่นคืออาณาจักรของ เคนจิ อดีตผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีและการแฮกข้อมูลของหน่วยพยัคฆ์เงา เขาคือมันสมองเบื้องหลังทุกภารกิจ อคิณพบเคนจิในสภาพที่แทบไม่ต่างจากเมื่อห้าปีก่อน ชายหนุ่มผอมบางสวมแว่นตาหนาเตอะ นั่งอยู่ท่ามกลางกองขยะของขวดน้ำอัดลมและซองบะหมี่สำเร็จรูป คอมพิวเตอร์หลายสิบเครื่องส่องแสงวูบวาบอยู่รอบตัวเขา สายเคเบิลระโยงระยางเหมือนใยแมงมุม เคนจิกำลังจดจ่ออยู่กับการเขียนโค้ดที่ซับซ้อนบนจอภาพ "ไง เจ้าหนู" อคิณเอ่ยทัก เคนจิสะดุ้งสุดตัว เขาถอดหูฟังออกแล้วหันมามองอคิณด้วยใบหน้าตื่นตะลึง "หัวหน้า! นี่มันผีหลอกหรือเปล่าเนี่ย?! คุณหายไปไหนมาตั้งนาน ผมคิดว่าคุณไปปลูกผักเลี้ยงปลาที่ไหนสักแห่งแล้วซะอีก" "ก็จริง" อคิณตอบพลางหัวเราะเบาๆ "แต่ตอนนี้โลกกำลังมีปัญหา และฉันต้องการความช่วยเหลือจากแฮกเกอร์ที่เก่งที่สุดในโลก" เคนจิหน้าบานทันทีเมื่อได้ยินคำชม แต่เมื่ออคิณเล่าเรื่องรหัสมรณะ เขากลับหุบยิ้มทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "รหัสมรณะ? คุณล้อผมเล่นใช่ไหมหัวหน้า? นั่นมันเรื่องในตำนาน มันเป็นแค่โปรเจกต์ลับที่ถูกยกเลิกไปแล้วไม่ใช่เหรอ" เคนจิถามด้วยน้ำเสียงกังวล "มันไม่ใช่ตำนานอีกต่อไปแล้วเคนจิ มันถูกขโมยไป และถ้าเราไม่หยุดยั้งมัน โลกจะตกอยู่ในหายนะ" อคิณกล่าว เคนจิพับหน้าจอโน้ตบุ๊กของเขาลง เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองอย่างหนักใจ "แต่ผม... ผมเกษียณแล้วนะหัวหน้า ผมแค่อยากนั่งเขียนโค้ด ทำเกม สร้างโปรแกรมเจ๋งๆ ของผมไปเรื่อยๆ นี่มันภารกิจฆ่าตัวตายชัดๆ" "ฉันรู้เคนจิ" อคิณตอบ "แต่นายคือคนเดียวที่สามารถเจาะระบบและหยุดยั้งสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ นายคือกุญแจสำคัญของเรา" เคนจิถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขามองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ไฮเทคที่เขาสร้างขึ้นมา "ผมกลัวหัวหน้า ผมไม่อยากเห็นโลกถูกทำลาย" "นั่นแหละคือเหตุผลที่เราต้องสู้เคนจิ เราจะสู้เพื่อปกป้องโลกใบนี้" อคิณกล่าว "ลานนาตกลงแล้ว" "ลานนาเหรอ?!" เคนจิประหลาดใจ "ยัยคนบ้าพลังนั่นตกลงเหรอ? นั่นมันต้องมีเรื่องใหญ่จริงอย่างที่คุณว่า" เคนจิลุกขึ้นยืน เขากวาดสายตาไปรอบๆ ห้องราวกับกำลังตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต "โอเค! ผมจะไป! แต่ขอผมหยิบฮาร์ดไดรฟ์ที่จำเป็นและอุปกรณ์สุดเจ๋งที่ผมเพิ่งสร้างเสร็จไปก่อนนะ มันจะทำให้พวกเราได้เปรียบแน่นอน" เคนจิพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิมผสมกับความตื่นเต้น อคิณยิ้มเล็กน้อย เขารู้ดีว่าเคนจิไม่เคยทอดทิ้งเพื่อน และความรักในเทคโนโลยีของเขาก็เป็นแรงผลักดันที่สำคัญ "ยอดเยี่ยมเคนจิ ฉันจะส่งพิกัดไปให้ เราจะไปรวมตัวกันที่เซฟเฮาส์ลับของเรา" อคิณกล่าว "เซฟเฮาส์เก่าของเราเหรอ?" เคนจิถาม "มันยังใช้ได้อยู่เหรอ?" "ฉันให้คนไปปรับปรุงใหม่แล้ว" อคิณตอบ "มันจะพร้อมสำหรับเรา"

ไม่นานนัก ทั้งสามคนก็เดินทางมาถึงเซฟเฮาส์เก่าของหน่วยพยัคฆ์เงา ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินของอาคารร้างแห่งหนึ่งใจกลางเมือง มันถูกปรับปรุงให้ทันสมัยด้วยอุปกรณ์สื่อสารและระบบรักษาความปลอดภัยล่าสุด เมื่อลานนาและเคนจิได้พบกัน พวกเขาโอบกอดกันอย่างอบอุ่น ราวกับเป็นพี่น้องที่พลัดพรากกันไปนาน แม้จะเคยมีปากเสียงกันบ้างในอดีต แต่ความผูกพันของพวกเขาแข็งแกร่งเกินกว่าจะถูกกาลเวลาและภาระหน้าที่พรากไป "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะไอ้แว่น ยังนั่งกินบะหมี่อยู่หน้าจอเหมือนเดิมใช่ไหม" ลานนาแซวพลางตบไหล่เคนจิเบาๆ "ยัยบ้าพลัง! ยังโหดเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย" เคนจิยิ้มกว้าง "แต่ครั้งนี้เราต้องรับมือกับของจริงนะเว้ย ไม่ใช่แค่ฝึกซ้อม" อคิณมองดูเพื่อนร่วมทีมของเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาดีใจที่ได้เห็นพวกเขากลับมารวมตัวกันอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกหนักใจกับภารกิจที่รออยู่เบื้องหน้า เขาเปิดแผนที่โลกบนจอภาพขนาดใหญ่ "เอาล่ะทุกคน เรามีงานใหญ่ที่ต้องทำ" อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "รหัสมรณะถูกขโมยไปแล้ว และเรามีเวลาไม่มากนัก เราจะเริ่มจากศูนย์ แต่เราจะทำงานร่วมกัน เราจะสืบสวนหาแหล่งกบดานของกลุ่มผู้ก่อการร้าย และเราจะนำรหัสมรณะกลับมา" เคนจินั่งลงหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เขาติดตั้งไว้แล้วอย่างรวดเร็ว นิ้วของเขาวิ่งไปบนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว "ผมจะลองค้นหาข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์โจรกรรม ทั้งข้อมูลสาธารณะและใน Dark Web เราอาจจะเจออะไรบางอย่างที่พวกหน่วยงานอื่นๆ มองข้ามไป" ลานนากำลังตรวจสอบอาวุธและอุปกรณ์ของเธออย่างเงียบๆ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความพร้อมเพรียง "ฉันพร้อมเสมอหัวหน้า" อคิณมองไปที่ทีมของเขา ใบหน้าของเขาฉายแววความหวัง เขารู้ดีว่าการรวมตัวของพยัคฆ์เงาในครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การกลับมาเพื่อปฏิบัติภารกิจ แต่เป็นการกลับมาเพื่อปกป้องอนาคตของมวลมนุษยชาติ "หน่วยพยัคฆ์เงา... กลับมาแล้ว" อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "และเราจะหยุดยั้งหายนะครั้งนี้ให้ได้" ความมุ่งมั่นของทีมพยัคฆ์เงาได้ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้าปกคลุมโลก

═══════════════════════════════════