ตอนที่ 3 — ร่องรอยแรก

═══════════════════════════════════

เซฟเฮาส์ลับของหน่วยพยัคฆ์เงาที่เคยเป็นสถานที่ร้าง บัดนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งด้วยเสียงคลิกของคีย์บอร์ดที่ดังรัว ความเงียบสงัดถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบกระซาบของการวิเคราะห์และคำสั่งที่เด็ดขาด กลิ่นกาแฟเข้มข้นคละคลุ้งไปทั่วห้องผสมกับกลิ่นโลหะและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์

เคนจิกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น ใบหน้าของเขาซีดเซียวจากการอดนอน แต่ดวงตาภายใต้แว่นตาหนาเตอะยังคงฉายแววเฉียบคม จอภาพหลายสิบจอที่เขาตั้งขึ้นมา เปล่งแสงสีฟ้าสลับเขียว ‌แสดงผลข้อมูลจำนวนมหาศาล ทั้งรายงานข่าวลับ ข้อมูลดาวเทียม ภาพวงจรปิดที่ถูกดึงมาจากระบบเก่าๆ และโค้ดโปรแกรมที่ซับซ้อน ลานนากำลังทำความสะอาดและตรวจสอบอาวุธประจำกายของเธออย่างพิถีพิถัน ปืนสไนเปอร์คู่ใจถูกวางอยู่บนโต๊ะ ผ้าเช็ดปืนและน้ำมันหล่อลื่นวางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ​อคิณยืนอยู่หน้าจอขนาดใหญ่ที่แสดงแผนผังห้องปฏิบัติการที่ถูกโจรกรรม สายตาของเขากวาดมองทุกรายละเอียด ไม่พลาดแม้แต่จุดเล็กๆ

"มีอะไรบ้างเคนจิ?" อคิณถามพลางจิบกาแฟ "เท่าที่ผมสแกนได้จากข้อมูลสาธารณะและช่องทางลับทั้งหมด... ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยครับหัวหน้า" เคนจิถอนหายใจ "มันเหมือนกับว่าคนพวกนี้ถูกลบออกจากระบบไปแล้ว พวกเขาไร้ตัวตนโดยสิ้นเชิง ‍ไม่มีการเคลื่อนไหวทางการเงินที่ผิดปกติ ไม่มีประวัติการเดินทาง ไม่มีข้อมูลทางชีวภาพที่หลุดรอดไปในระบบฐานข้อมูลสากล" "นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด" ลานนาเอ่ยขึ้น "พวกเขาไม่ใช่แค่มืออาชีพ แต่เป็นมืออาชีพที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม และมีทรัพยากรมหาศาลในการลบทุกร่องรอย" "ผมพยายามเจาะเข้าระบบรักษาความปลอดภัยของห้องปฏิบัติการต้นทางแล้วครับ แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลส่วนใหญ่จะถูกลบไปอย่างถาวร ‌หรือถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมที่ไม่เคยมีใครรู้จักมาก่อน" เคนจิกล่าวอย่างหัวเสีย "มันเหมือนกับผนังที่ไม่มีทางทะลุไปได้เลย" "งั้นก็เลิกพยายามเจาะเข้าไป" อคิณกล่าว "เราจะลองมองหาจากภายนอกแทน สิ่งที่คนปกติมองไม่เห็น แต่เป็นสัญญาณที่บ่งบอกถึงการเคลื่อนไหว" "หมายความว่ายังไงครับหัวหน้า?" เคนจิถาม "ทุกการเคลื่อนไหว ‍ไม่ว่าจะซับซ้อนแค่ไหน ก็ต้องทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้เสมอ" อคิณอธิบาย "ลองดูข้อมูลการขนส่งระหว่างประเทศในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาทั้งหมด ทั้งทางบก ทางเรือ และทางอากาศ โดยเฉพาะยานพาหนะที่ไม่ได้ระบุแหล่งที่มาชัดเจน ​หรือมีเส้นทางเดินเรือ/บินที่ผิดปกติ" เคนจิพยักหน้า เขารับคำสั่งและเริ่มพิมพ์โค้ดคำสั่งใหม่ลงบนแป้นพิมพ์ นิ้วของเขาวิ่งไปมาอย่างรวดเร็ว ดึงข้อมูลจากฐานข้อมูลการขนส่งทั่วโลกออกมาวิเคราะห์เป็นกราฟิกและตาราง ในขณะเดียวกัน ลานนาเดินเข้ามาหาอคิณ "หัวหน้าคิดว่าเรากำลังมองข้ามอะไรไปคะ" "ธรรมชาติของมนุษย์ ลานนา" อคิณตอบ ​"ไม่ว่ากลุ่มนี้จะฝึกมาดีแค่ไหน ก็ต้องมีจุดอ่อนบางอย่าง หรือทำผิดพลาดในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจจะถูกมองข้ามไป"

หลายชั่วโมงผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความเงียบในห้องมีเพียงเสียงของคอมพิวเตอร์และเสียงแก้วกาแฟกระทบโต๊ะ เคนจิเริ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง "เจอแล้ว! ​ไม่น่าเชื่อว่าจะมองข้ามไป" อคิณและลานนารีบหันไปหาเคนจิทันที "เกิดอะไรขึ้นเคนจิ?" อคิณถาม "มีเรือบรรทุกสินค้าเก่าลำหนึ่งชื่อ 'ฟีนิกซ์' มันไม่ได้จดทะเบียนอย่างเป็นทางการและไม่มีเจ้าของที่ชัดเจน และที่สำคัญ... มันปรากฏตัวอยู่ใกล้ชายฝั่งที่เกิดเหตุโจรกรรมเมื่อสองวันก่อน และตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังทะเลจีนใต้" เคนจิกล่าวพลางชี้ไปที่จุดแดงบนแผนที่ดิจิทัล "แต่ที่แปลกคือ เรือลำนี้มันเคลื่อนที่เร็วเกินไปสำหรับเรือบรรทุกสินค้าเก่าขนาดนั้น และเส้นทางการเดินเรือก็ค่อนข้างจะห่างจากเส้นทางปกติ" "เรือฟีนิกซ์... ชื่อมันคุ้นๆ นะ" ลานนาพึมพำ "ใช่แล้วลานนา" อคิณกล่าว "ฟีนิกซ์เป็นชื่อโปรเจกต์ลับเก่าแก่ขององค์กรหนึ่งที่เคยมีบทบาทในช่วงสงครามเย็น ซึ่งเกี่ยวข้องกับการพัฒนาอาวุธชีวภาพ" "นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ หัวหน้า" เคนจิกล่าว "ข้อมูลดาวเทียมล่าสุดที่ผมดึงมาได้ แสดงให้เห็นว่าเรือลำนี้มีสัญญาณความร้อนที่ผิดปกติบริเวณดาดฟ้า และมีกิจกรรมบางอย่างที่น่าสงสัย" "เป็นไปได้ว่าพวกเขาอาจจะใช้เรือลำนี้เป็นฐานลอยน้ำ หรือเป็นจุดเปลี่ยนถ่ายสินค้า" อคิณวิเคราะห์ "เคนจิ ลองสแกนหาสัญญาณคลื่นวิทยุหรือสัญญาณดิจิทัลที่มาจากเรือลำนั้น หรือบริเวณใกล้เคียง" เคนจิทำตามคำสั่ง เขาใช้โปรแกรมที่ซับซ้อนของเขาในการสแกนคลื่นความถี่ทั้งหมด และไม่นานนัก สัญญาณจางๆ ก็ปรากฏขึ้น "เจอแล้วครับ! มันเป็นสัญญาณการสื่อสารแบบเข้ารหัสที่ค่อนข้างเก่า และเป็นคลื่นความถี่ที่แทบไม่มีใครใช้แล้ว" เคนจิกล่าวอย่างตื่นเต้น "ผมกำลังพยายามถอดรหัสอยู่" ระหว่างที่เคนจิกำลังทำงาน ลานนากำลังตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับพื้นที่ทะเลจีนใต้ "บริเวณนั้นมีเกาะเล็กๆ ที่ไม่มีคนอาศัยอยู่หลายแห่ง และยังมีฐานทัพเรือเก่าที่ถูกทิ้งร้างตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง" "มันเป็นจุดซ่อนตัวที่เหมาะเจาะจริงๆ" อคิณกล่าว "เคนจิ เร่งมือหน่อย เราต้องรู้ให้ได้ว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน" ไม่นานนัก สัญญาณที่เคนจิกำลังถอดรหัสก็แสดงผลออกมา มันไม่ใช่ข้อความที่ชัดเจน แต่เป็นชุดพิกัดที่ไม่ซับซ้อนนัก "นี่คือพิกัดล่าสุดที่เรือกำลังมุ่งหน้าไปครับหัวหน้า" เคนจิกล่าวพลางชี้ไปที่จุดบนแผนที่ ซึ่งเป็นเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ถูกล้อมรอบด้วยป่าทึบและโขดหินสูงชัน "มันเป็นเกาะเล็กๆ ที่ไม่ปรากฏชื่อในแผนที่ส่วนใหญ่" "เกาะที่หายไปในแผนที่..." อคิณพึมพำ "ลานนา เตรียมอุปกรณ์ เรากำลังจะออกเดินทาง" "อุปกรณ์ต่อสู้ระยะประชิดหรือปืนสไนเปอร์คะหัวหน้า?" ลานนาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ทั้งหมด" อคิณตอบ "เราไม่รู้ว่าเรากำลังจะเจออะไร" อคิณหันไปมองเคนจิ "นายช่วยเตรียมข้อมูลดาวเทียมของเกาะนั้นมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งภาพถ่ายความร้อน ภาพถ่ายอินฟราเรด และข้อมูลสภาพอากาศ ทุกรายละเอียดสำคัญหมด" "ได้เลยหัวหน้า! ผมจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อม" เคนจิรับคำอย่างกระตือรือร้น "ผมรู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง!" อคิณยิ้มให้กับความกระตือรือร้นของลูกทีม เขารู้ดีว่าภารกิจนี้เพิ่งเริ่มต้น แต่การได้ร่องรอยแรกนี้ก็เหมือนกับการจุดประกายความหวังเล็กๆ ในความมืดมิด

ทีมพยัคฆ์เงาได้จุดประกายไฟแห่งการค้นหาอีกครั้ง และกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่เงามืดที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหน้า เพื่อตามล่ารหัสมรณะ และเปิดโปงความจริงเบื้องหลังองค์กรปริศนาที่กำลังคุกคามโลกใบนี้

═══════════════════════════════════