ตอนที่ 6 — การทรยศ

═══════════════════════════════════

เครื่องบินทหารรุ่นเก่าที่ถูกดัดแปลงเป็นพิเศษ บรรทุกทีมพยัคฆ์เงาเดินทางข้ามทวีปสู่ใจกลางยุโรปตะวันออก ความมืดมิดของยามค่ำคืนปกคลุมผืนฟ้า บรรยากาศภายในเครื่องบินเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามเบาๆ อคิณ ลานนา และเคนจิ ‌ต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ความกังวลเกี่ยวกับการเผชิญหน้ากับอดีตและบุคคลที่เคยรู้จัก ทอดยาวเป็นเงามืดในจิตใจ

"พิกัดโรงงานร้างอยู่ในเขตภูเขาห่างไกลความเจริญครับหัวหน้า" เคนจิรายงานพลางชี้ไปที่แผนที่ภูมิประเทศบนแท็บเล็ต "ผมพยายามเจาะระบบรักษาความปลอดภัยของพื้นที่ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะออฟไลน์ระบบทุกอย่าง สัญญาณที่ได้มาจึงจำกัดมาก" "นั่นเป็นสัญญาณที่ดี" ลานนาเอ่ยขึ้น ​"แสดงว่าพวกเขากำลังซ่อนตัวอย่างจงใจ และน่าจะมีของสำคัญอยู่ในนั้น" "หรือมันอาจเป็นกับดัก" อคิณกล่าวเสียงเรียบ "ไกรสรเป็นคนฉลาด เขารู้จักวิธีการทำงานของเราดีกว่าใครๆ" เครื่องบินร่อนลงจอดอย่างเงียบเชียบในพื้นที่ป่าทึบห่างจากโรงงานร้างประมาณสิบกิโลเมตร ความหนาวเย็นของอากาศยามค่ำคืนกัดกินผิวหนัง อคิณให้เคนจิประจำอยู่ที่จุดลงจอดพร้อมอุปกรณ์สื่อสารและเครื่องมือแฮก ส่วนอคิณและลานนาออกเดินเท้าเข้าไปในป่า ‍มุ่งหน้าสู่เป้าหมาย

การเดินทางผ่านป่าทึบในความมืดเป็นไปอย่างยากลำบาก อากาศหนาวจัด ผืนป่าเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และโขดหินขรุขระ อคิณและลานนาเคลื่อนไหวไปอย่างเงียบเชียบ ใช้ทักษะการซ่อนตัวและการพรางตัวที่เหนือชั้นของพวกเขา ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงเขตของโรงงานร้าง มันเป็นอาคารขนาดใหญ่ที่สร้างจากอิฐแดงเก่าแก่ ทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ‌แต่รอบๆ บริเวณกลับมีการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด มีทหารรับจ้างติดอาวุธครบมือเดินตรวจการณ์อยู่เป็นระยะ และมีกล้องวงจรปิดแบบอินฟราเรดติดตั้งอยู่ทุกซอกมุม "ลานนา เธอไปประจำตำแหน่งสไนเปอร์บนยอดเขาทางทิศใต้ ฉันจะเข้าไปสำรวจด้านใน" อคิณสั่ง "ระวังตัวด้วยนะคะหัวหน้า" ลานนาเตือน อคิณส่งสัญญาณให้เคนจิ "เคนจิ ‍จัดการกล้องวงจรปิดทางด้านหน้าให้ฉัน" "รับทราบครับหัวหน้า! กำลังเจาะระบบ" เคนจิรายงาน "แต่มันแปลกๆ นะครับหัวหน้า ระบบของพวกเขาดูเหมือนจะไม่มีช่องโหว่เลย" เพียงชั่วครู่ เสียงของเคนจิก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เรียบร้อยครับหัวหน้า ​กล้องวงจรปิดทางด้านหน้าจะบอดไปสามสิบวินาที" อคิณเคลื่อนที่เข้าไปอย่างรวดเร็ว เขากระโดดข้ามรั้วสูง แล้วซ่อนตัวอยู่หลังกองลังเหล็กขนาดใหญ่ "ลานนา เห็นอะไรผิดปกติไหม?" อคิณถาม "ยังไม่มีค่ะหัวหน้า" ลานนาตอบ "แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล" อคิณระมัดระวังทุกย่างก้าว เขาเปิดประตูเล็กๆ ​ที่ด้านข้างของอาคาร แล้วเลื่อนตัวเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ภายในอาคารเป็นโถงใหญ่ที่มืดมิด มีเครื่องจักรเก่าแก่ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ระเกะระกะ กลิ่นสนิมและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว ทันใดนั้น เสียงปืนพกที่ติดตั้งเก็บเสียงก็ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างของทหารรับจ้างสองคนล้มลงอย่างเงียบเชียบ "ใครอยู่ตรงนั้น!" อคิณถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ​เขากำปืนแน่น เล็งไปยังทิศทางของเสียง จากเงามืด ร่างของชายคนหนึ่งเดินออกมา เขาเป็นชายร่างสูงใหญ่ มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น และดวงตาที่ฉายแววอำมหิต "ไม่ได้เจอกันนานนะ อคิณ" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก อคิณเบิกตากว้าง เขาจำเสียงและใบหน้าของชายคนนี้ได้ดี "ไกรสร..." อคิณพึมพำ "นายอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย" "เซอร์ไพรส์ไหมล่ะเพื่อนเก่า" ไกรสรยิ้มเย้ย "นายคิดว่าฉันตายไปแล้วใช่ไหม? แต่ความจริงก็คือฉันไม่ได้ตาย และตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว เพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน" "นายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ไกรสร?" อคิณถามด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด "ทำไมนายถึงทรยศพวกพ้อง? ทรยศประเทศชาติ?" "ทรยศงั้นเหรอ?" ไกรสรหัวเราะเสียงดัง "ฉันต่างหากที่ถูกทรยศ! รัฐบาลทอดทิ้งพวกเรา ทอดทิ้งโปรเจกต์ฟีนิกซ์ที่สามารถเปลี่ยนโลกได้ พวกเขาเห็นแก่ตัว กลัวอำนาจของมัน!" "นั่นมันคืออาวุธทำลายล้าง ไกรสร!" อคิณตะคอก "นายจะเอาไปทำลายโลกงั้นเหรอ?" "ฉันไม่ได้ต้องการทำลายโลก อคิณ" ไกรสรตอบ "ฉันต้องการสร้างโลกใหม่ โลกที่ฉันเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของมัน ด้วยพลังของ 'รหัสมรณะ'" ทันใดนั้น เสียงเตือนจากหูฟังของอคิณก็ดังขึ้น "หัวหน้า! สัญญาณจากเคนจิหายไป!" ลานนาเตือน "ฉันคิดว่าเขาถูกจับตัวไปแล้ว!" อคิณหันไปมองไกรสรด้วยความโกรธ "นายทำอะไรกับเคนจิ?" "อย่าห่วงเลยเพื่อนเก่า" ไกรสรยิ้มเย้ย "เพื่อนสนิทของนายปลอดภัยดี แต่ตอนนี้เขาอยู่ในมือของฉัน และเขากำลังจะช่วยให้ฉันปลดปล่อย 'รหัสมรณะ' ออกมา" "นายมันเลวทราม!" อคิณคำราม เขาพุ่งเข้าใส่ไกรสรทันที ทั้งสองคนปะทะกันอย่างรุนแรง หมัด เท้า และอาวุธถูกใช้ประสานกันอย่างดุเดือด ไกรสรเป็นคนที่มีฝีมือฉกาจ เขาเป็นอดีตผู้เชี่ยวชาญด้านยุทธวิธีและปฏิบัติการภาคสนามของหน่วยพยัคฆ์เงา เขารู้จุดอ่อนและจุดแข็งของอคิณดีพอๆ กับที่อคิณรู้จักเขา

ระหว่างที่อคิณกำลังต่อสู้กับไกรสร เสียงปืนจากทหารรับจ้างหลายคนก็ดังขึ้น พวกเขาวิ่งกรูกันเข้ามาจากทุกทิศทาง "หัวหน้า! ถอยก่อนค่ะ! พวกมันเยอะเกินไป!" ลานนาเตือน อคิณรู้ว่าเขาไม่สามารถสู้กับคนจำนวนมากพร้อมกันได้ เขาตัดสินใจถอย แต่ในขณะที่เขากำลังถอย ร่างของไกรสรก็พุ่งเข้ามาประชิดตัว เขาใช้มีดสั้นที่ซ่อนไว้แทงเข้าที่สีข้างของอคิณ อคิณร้องด้วยความเจ็บปวด เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว "นายยังอ่อนหัดไปนะ อคิณ" ไกรสรยิ้มเย้ย "ฉันไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว" อคิณกัดฟัน เขารวบรวมพละกำลังทั้งหมดแล้วพุ่งเข้าใส่ไกรสรอีกครั้ง แต่ถูกไกรสรใช้ด้ามปืนฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างแรง ทำให้อคิณล้มลง "จับตัวมันไป!" ไกรสรสั่งทหารรับจ้าง "อย่าให้มันตาย" ทหารรับจ้างหลายคนกรูกันเข้ามาจับตัวอคิณ ลานนาพยายามยิงสนับสนุนจากด้านบน แต่ถูกทหารรับจ้างยิงตอบโต้กลับมาอย่างหนัก เธอต้องถอยออกมาเพื่อไม่ให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย อคิณถูกมัดมือมัดเท้า และถูกลากไปตามทางเดินที่มืดมิด เขารู้สึกเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจ การถูกทรยศจากเพื่อนเก่าเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน ในห้องขังมืดๆ แห่งหนึ่ง อคิณพยายามดิ้นรน แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ เขาได้ยินเสียงของเคนจิที่กำลังร้องด้วยความเจ็บปวดจากห้องข้างๆ "เคนจิ!" อคิณตะโกน "นายเป็นยังไงบ้าง?" "หัวหน้า! ผม... ผมถูกบังคับให้แฮกระบบของพวกเขา" เสียงของเคนจิดังแผ่วๆ "พวกเขาต้องการข้อมูลจากผม" "อย่าทำตามที่พวกมันสั่งเคนจิ!" อคิณตะโกน "ผมพยายามแล้วหัวหน้า แต่พวกมันมีวิธีทรมานผมที่โหดร้ายมาก" เคนจิร้องไห้ "ผมขอโทษ!" เสียงของเคนจิขาดหายไป อคิณรู้สึกราวกับหัวใจของเขาถูกบีบอัด เขาเกลียดตัวเองที่พาเพื่อนร่วมทีมมาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ภารกิจที่เคยดำเนินไปอย่างราบรื่น บัดนี้กลับตกอยู่ในหายนะ การทรยศของไกรสรทำให้ทีมพยัคฆ์เงาต้องเผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ อคิณรู้ดีว่าพวกเขาต้องหาทางหนีออกจากที่นี่ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

═══════════════════════════════════