ตอนที่ 7 — เดิมพันชีวิต

═══════════════════════════════════

ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นปกคลุมห้องขังแคบๆ อคิณนอนนิ่งอยู่บนพื้นเย็นๆ แผลที่สีข้างยังคงปวดร้าว แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดทางใจจากการถูกทรยศ และความกังวลต่อชะตากรรมของเคนจิและลานนา เขาได้ยินเสียงทรมานของเคนจิดังแผ่วๆ มาจากห้องข้างๆ เป็นเสียงที่บีบหัวใจของเขาจนแทบจะแหลกสลาย

"เคนจิ! ‌อดทนไว้!" อคิณตะโกน พยายามส่งกำลังใจไปให้เพื่อน เสียงร้องของเคนจิเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ "หัวหน้า... ผม... ผมไม่ไหวแล้ว" อคิณรู้ดีว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่าง เขาต้องหนีออกจากที่นี่ และต้องช่วยเพื่อนร่วมทีมให้ได้ ​แต่ด้วยสภาพที่ถูกมัดมือมัดเท้า และบาดแผลที่ได้รับ ทำให้การหลบหนีเป็นเรื่องยากลำบาก ทันใดนั้น เสียงประตูห้องขังของเขาก็เปิดออก ไกรสรเดินเข้ามาพร้อมกับทหารรับจ้างสองคน ใบหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "เป็นไงบ้างเพื่อนเก่า? สบายดีไหม?" ไกรสรถาม ‍"ตอนนี้เพื่อนสนิทของนายกำลังช่วยฉันถอดรหัสข้อมูลสำคัญ และดูเหมือนว่าเขาจะทำได้ดีกว่าที่คิด" "นายมันปีศาจร้าย ไกรสร!" อคิณคำราม "นายจะไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการ!" "หึหึ... อย่าเพิ่งมั่นใจไปนักเลยอคิณ" ไกรสรหัวเราะ "ตอนนี้ ‌'รหัสมรณะ' อยู่ในมือของฉันแล้ว และฉันกำลังจะส่งมอบมันให้ดร.วาสิต ผู้ซึ่งจะปลดปล่อยมันออกมาในไม่ช้า" "ดร.วาสิตยังมีชีวิตอยู่จริงด้วย" อคิณกล่าวเสียงเรียบ "ใช่ และเขาจะทำในสิ่งที่พวกนายไม่กล้าทำ" ไกรสรกล่าว "เขาจะล้างบางโลกใบนี้ ‍แล้วสร้างโลกใหม่ขึ้นมา โลกที่แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบ" "มันคือหายนะต่างหาก ไกรสร!" อคิณตะคอก "นายจะกลายเป็นฆาตกรหมู่!" "ฉันเป็นผู้สร้างต่างหาก อคิณ" ไกรสรตอบ "และนายจะไม่มีวันหยุดยั้งฉันได้" ไกรสรเดินออกจากห้องขังไป ​ทิ้งให้อคิณจมอยู่กับความสิ้นหวัง แต่เพียงชั่วครู่ เสียงของเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงกรีดร้องที่ยาวนานและเงียบลงไปของเคนจิ ทำให้หัวใจของอคิณหล่นวูบ อคิณดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พยายามปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการ ระหว่างที่อคิณกำลังสิ้นหวัง ประตูห้องขังของเขาก็เปิดออกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ไกรสรที่เดินเข้ามา "หัวหน้า..." ​ลานนาเดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยคราบสกปรกและรอยแผลเล็กน้อย แต่ดวงตาของเธอยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว "ฉันมาช่วยคุณแล้ว" "ลานนา! เธอหนีออกมาได้ยังไง?" อคิณถามด้วยความประหลาดใจ "ฉันหลบซ่อนตัวอยู่ในป่า และแอบเข้ามาในฐานทัพของพวกมัน" ลานนาตอบ ​"ฉันเจอทางเข้าลับ และจัดการกับทหารรับจ้างไปสองสามคน" ลานนาแก้เชือกที่มัดมือมัดเท้าของอคิณออกอย่างรวดเร็ว เธอหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในรองเท้าของเธอออกมา แล้วยื่นให้อคิณ "ไกรสรอยู่ที่ไหน? เคนจิอยู่ที่ไหน?" อคิณถาม "ไกรสรน่าจะกำลังเตรียมการขนส่ง 'รหัสมรณะ' ออกไปค่ะ ส่วนเคนจิ... ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง" ลานนาตอบ อคิณพยักหน้า เขารู้ดีว่าพวกเขาไม่มีเวลาแล้ว "เราต้องไปช่วยเคนจิ และต้องหยุดยั้ง 'รหัสมรณะ' ให้ได้" ทั้งสองคนเคลื่อนที่ไปอย่างเงียบเชียบตามทางเดินของฐานทัพ พวกเขาระมัดระวังทุกย่างก้าว หลบหลีกสายตาของทหารรับจ้างที่ยังคงเดินตรวจการณ์อยู่ เมื่อมาถึงห้องที่เคนจิถูกขังอยู่ พวกเขาก็พบว่าประตูถูกล็อกอย่างแน่นหนา "ถอยไปลานนา!" อคิณสั่ง เขาใช้เท้าถีบประตูอย่างแรง ทำให้ประตูเหล็กบุบเข้าไปเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่เปิดออก "ให้ฉันช่วยค่ะหัวหน้า" ลานนาเสริมแรง ถีบประตูปิดเสียงดังสนั่น และประตูเหล็กก็พังลงไป ภายในห้อง เคนจินอนสลบอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด และมีรอยฟกช้ำหลายแห่ง อุปกรณ์แฮกของเขาถูกทำลายไปเกือบทั้งหมด "เคนจิ!" อคิณรีบวิ่งเข้าไปหาเคนจิ เขาตรวจดูชีพจรของเพื่อน "เขายังมีชีวิตอยู่" "เราต้องพาเขาออกไปจากที่นี่ค่ะหัวหน้า" ลานนากล่าว "ไม่! เรายังไปไม่ได้" อคิณตอบ "เราต้องได้ข้อมูลจากเคนจิก่อน" อคิณเขย่าตัวเคนจิเบาๆ "เคนจิ! นายได้ยินฉันไหม? นายได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง?" เคนจิค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด "หัวหน้า... ผม... ผมโดนบังคับให้แฮกระบบ... แต่ผมก็แอบทิ้งร่องรอยไว้... มันเป็นพิกัด... ของดร.วาสิต... และแผนการทั้งหมด..." เคนจิหยิบยูเอสบีขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ในรองเท้าของเขาออกมายื่นให้อคิณ "ผม... ผมทำได้แค่นี้..." ยูเอสบีในมือของเคนจิเป็นเครื่องยืนยันความสามารถและความภักดีของเขา แม้จะถูกทรมานอย่างหนัก เขาก็ยังคงพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด "นายทำได้ดีมากเคนจิ" อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงภูมิใจ "นายคือฮีโร่" เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา ทำให้อคิณและลานนารู้ว่าพวกเขาไม่มีเวลาแล้ว "ลานนา! นายพาเคนจิออกไปจากที่นี่" อคิณสั่ง "ฉันจะไปจัดการกับไกรสร" "ไม่นะคะหัวหน้า! คุณบาดเจ็บอยู่!" ลานนาคัดค้าน "ไม่มีเวลาแล้ว ลานนา! นี่คือคำสั่ง!" อคิณยืนกราน "ฉันจะตามไปทีหลัง" ลานนาลังเล แต่เมื่อเห็นแววตาที่เด็ดเดี่ยวของอคิณ เธอก็ยอมทำตาม เธอพยุงเคนจิขึ้นแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไป อคิณหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมา เตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับไกรสร

อคิณเดินออกมาจากห้อง และมุ่งหน้าไปยังห้องควบคุมหลักของโรงงาน เขาได้ยินเสียงของไกรสรที่กำลังพูดคุยกับดร.วาสิตผ่านทางวิทยุสื่อสาร "ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ดร.วาสิต 'รหัสมรณะ' กำลังจะถูกส่งมอบให้ท่าน" ไกรสรกล่าว "ยอดเยี่ยมไกรสร" เสียงของดร.วาสิตดังขึ้น "อีกไม่นานโลกใบนี้ก็จะถูกชำระล้าง และฉันจะสร้างโลกใหม่ขึ้นมา" อคิณเปิดประตูห้องควบคุมออกอย่างแรง ทำให้ไกรสรและทหารรับจ้างหลายคนหันมามองเขาด้วยความตกใจ "นายจะไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการ ไกรสร!" อคิณคำราม "ฉันจะหยุดนายให้ได้!" ไกรสรยิ้มเย้ย "นายคิดว่านายจะทำอะไรฉันได้งั้นหรือ อคิณ? นายอยู่คนเดียว และนายกำลังบาดเจ็บ" "ฉันอาจจะอยู่คนเดียว แต่ฉันไม่เคยยอมแพ้!" อคิณกล่าว เขาพุ่งเข้าใส่ไกรสรทันที การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่น

ทีมพยัคฆ์เงาถูกกระหน่ำด้วยการทรยศจนแทบจะยืนไม่ไหว แต่พวกเขาก็ยังคงลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องโลกใบนี้ เดิมพันในครั้งนี้คือชีวิต และพวกเขาก็พร้อมที่จะแลกทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อภารกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขา

═══════════════════════════════════