ตอนที่ 11 — แผลกาย แผลใจลึก

สองสัปดาห์ผ่านไปราวกับกระแสคลื่นที่ซัดสาดชายฝั่ง ทิ้งร่องรอยความเสียหายไว้เบื้องหลัง แต่ก็พัดพาความสงบสุขกลับคืนมาอย่างช้าๆ อคิณยังคงนอนพักฟื้นอยู่ในห้องพิเศษของโรงพยาบาลลับแห่งนั้น แผลที่สีข้างแม้จะสมานตัวขึ้นมากจนหมออนุญาตให้ลุกเดินได้บ้างแล้ว แต่ความเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจกลับยากที่จะเยียวยา เขาพยายามฝืนกายเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ทอดสายตาออกไปยังสวนหย่อมที่ร่มรื่น ‌เขามองเห็นลานนาและเคนจิกำลังนั่งคุยกันอยู่บนม้านั่งหินอ่อน ทั้งสองยังมีผ้าพันแผลอยู่บ้าง แต่ใบหน้าของพวกเขาปราศจากร่องรอยความกังวลหนักอึ้งเหมือนที่เขาเป็น

อคิณถอนหายใจยาว ไกรสร...ชื่อนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด ความเจ็บแค้นและสับสนปะปนกันไป เขาเคยเป็นพี่น้องร่วมรบ เคียงบ่าเคียงไหล่กันมานับสิบปี แต่แล้วมิตรภาพเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงหน้ากากที่ซ่อนเร้นความทะเยอทะยานอันชั่วร้าย ​การถูกหักหลังทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกควักหัวใจออกมา ไม่ใช่แค่ความเสียใจ แต่เป็นความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปกป้องอดีตเพื่อนร่วมทีมจากความมืดมิดในใจของเขาเองได้

เสียงเคาะประตูเบาๆ ดึงอคิณออกจากภวังค์ ลานนาเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้า เธอจัดแจงวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง “คุณอคิณ ยังไม่ลงไปกินข้าวข้างล่างอีกเหรอคะ ‍เดี๋ยวจะเย็นหมด” น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความกังวล อคิณหันกลับมา “ฉันไม่มีอารมณ์จะกินอะไรหรอกลานนา” ลานนาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง มองสบตาอคิณอย่างเข้าใจ “ฉันรู้ค่ะว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่” เธอยื่นมือไปจับมือเขาเบาๆ “การตัดสินใจของคุณในวันนั้นถูกต้องที่สุดแล้วค่ะ ‌หัวหน้า” “ถูกต้องที่สุดแล้วงั้นหรือ” อคิณยิ้มเยาะตัวเอง “ฉันปล่อยให้เพื่อนร่วมทีมที่ฉันเชื่อใจกลายเป็นคนทรยศ ฉันปล่อยให้คนอย่างไกรสรเกือบจะทำลายโลกทั้งใบเพื่อความทะเยอทะยานส่วนตัวของเขาเอง และฉันก็ยังต้องเป็นคนลงมือเองกับมือ” “บางครั้ง...การตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด ก็คือการตัดสินใจที่ยากที่สุดค่ะ” ลานนาพูดเสียงเรียบ “หัวหน้าทำในสิ่งที่จำเป็นต้องทำ ‍เพื่อปกป้องคนนับล้าน คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลย” “แต่ฉันรู้สึกผิด” อคิณตอบเสียงแผ่ว “ฉันควรจะมองเห็นมันตั้งแต่แรก ฉันควรจะหยุดเขาได้ก่อนที่จะสายเกินไป” “คุณอคิณคะ” ลานนาบีบมือเขาเบาๆ “ไกรสรฉลาดแกมโกง เขาซ่อนเร้นตัวตนของเขาได้อย่างแนบเนียน ​ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะทำแบบนั้นได้ คุณไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะ” เคนจิเดินเข้ามาในห้องพอดี เขายังมีอาการอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “หัวหน้าครับ พวกเราทุกคนภูมิใจในตัวหัวหน้า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ถ้าไม่มีหัวหน้า ​พวกเราคงไม่รอดมาจากภารกิจนั้นได้ ข้อมูลที่ผมส่งให้หัวหน้าก็เป็นแค่ส่วนหนึ่ง หัวหน้าต่างหากที่เป็นคนตัดสินใจและเป็นคนลงมือ” คำพูดของทั้งสองคนทำให้หัวใจที่เย็นชาของอคิณเริ่มอบอุ่นขึ้นบ้าง เขาพยักหน้าช้าๆ “ขอบใจพวกนายมาก”

หลายวันต่อมา ทั้งสามคนออกจากโรงพยาบาลลับ และกลับมายังศูนย์บัญชาการชั่วคราวที่ใช้เป็นฐานปฏิบัติการหลักหลังเหตุการณ์ ‘รหัสมรณะ’ ​แม้ร่างกายจะยังไม่สมบูรณ์เต็มร้อย แต่จิตใจของพวกเขากลับพร้อมที่จะกลับมาทำงานอีกครั้ง บรรยากาศในศูนย์บัญชาการยังคงตึงเครียด แม้ว่าการโจมตีจะถูกยับยั้งไว้ได้ แต่คำว่า "ความสงบชั่วคราว" ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของทุกคน ผู้บัญชาการธานินทร์ ซึ่งเป็นผู้ประสานงานหลักระหว่างหน่วยพยัคฆ์เงากับหน่วยงานข่าวกรองระดับสูงทั่วโลก ได้เรียกประชุมทีมทันทีที่อคิณและทีมมาถึง ห้องประชุมที่เคยเต็มไปด้วยจอแสดงผลและข้อมูลเร่งด่วน ตอนนี้กลับเงียบสงบลงเล็กน้อย แต่ทุกคนในห้องกลับรู้สึกถึงน้ำหนักของสิ่งที่กำลังจะมาถึง “ยินดีต้อนรับกลับมานะอคิณ” ผู้บัญชาการธานินทร์เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “หวังว่าแผลนายจะดีขึ้นแล้ว” “ก็ดีขึ้นมากครับ ท่านผู้บัญชาการ” อคิณตอบพลางพยักหน้าให้เคนจิและลานนา ซึ่งนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว “เราได้รับรายงานสรุปจากทุกฝ่ายแล้ว” ผู้บัญชาการธานินทร์เริ่มเข้าเรื่อง “ปฏิบัติการยับยั้ง ‘รหัสมรณะ’ ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ ตัวอย่างอาวุธชีวภาพทั้งหมดถูกกู้คืนและทำลายอย่างสิ้นเชิง เครือข่ายของไกรสรถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น สมาชิกที่เหลือรอดถูกจับกุมและกำลังถูกสอบสวนอย่างเข้มข้น” “แล้วข้อมูลที่เคนจิกู้คืนมาได้ล่ะครับ” ลานนาถามขึ้น “เราวิเคราะห์มันได้ทั้งหมดแล้วหรือยัง” ผู้บัญชาการธานินทร์พยักหน้า “นั่นแหละคือประเด็นหลักที่เราจะมาคุยกันวันนี้ ข้อมูลที่เคนจิได้มา มีประโยชน์อย่างมหาศาลในการสาวไส้เครือข่ายของไกรสร แต่...มันยังมีบางอย่างที่พวกเรายังไม่เข้าใจ” เขาหันไปทางจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ ภาพแผนผังเครือข่ายของไกรสรปรากฏขึ้นพร้อมกับจุดสีแดงโยงใยไปทั่วโลก “ตามข้อมูลที่เรามี ไกรสรเป็นคนที่มีอำนาจสูงในองค์กรของเขา แต่จากการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงลึก เราพบว่ายังมี ‘ใครบางคน’ หรือ ‘องค์กร’ ที่อยู่เบื้องหลังไกรสรอีกที” “หมายความว่าไกรสรไม่ใช่หัวหน้าสูงสุดอย่างที่เราเข้าใจเหรอครับ” เคนจิถาม “ถูกต้อง” ผู้บัญชาการธานินทร์ตอบ “ไกรสรเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานที่ใหญ่กว่ามาก เขามีความสามารถสูง แต่ข้อมูลที่เราวิเคราะห์ได้บ่งชี้ถึงโครงสร้างองค์กรที่ซับซ้อนกว่าที่เราคิดมาก มันเหมือนกับว่า ‘รหัสมรณะ’ เป็นเพียงแค่ฉากหน้า หรือเป็นแค่บททดสอบบางอย่างเท่านั้น” อคิณขมวดคิ้ว “แล้วเบื้องหลังที่ว่านั่นคืออะไรครับ” ผู้บัญชาการธานินทร์กดรีโมทเลื่อนภาพบนจอ “ทีมวิเคราะห์ข้อมูลของเราพบว่า มีข้อมูลบางส่วนที่ถูกเข้ารหัสไว้ในระดับที่สูงกว่าปกติมาก แม้แต่เคนจิเองก็ยังไม่สามารถเจาะเข้าไปได้ในตอนนั้น” เคนจิพยักหน้ายอมรับ “ใช่ครับ ข้อมูลส่วนนั้นถูกป้องกันไว้อย่างแน่นหนา ผมใช้เวลาเป็นวันๆ กว่าจะเจาะเข้าไปได้สำเร็จ และสิ่งที่ผมพบมันก็น่าขนลุกมากครับ” ภาพบนจอเปลี่ยนเป็นรูปภาพสัญลักษณ์แปลกตา มันเป็นรูปงูสีดำขดตัวเป็นวงกลม มีส่วนหัวเป็นรูปสามเหลี่ยมคล้ายหัวงูเห่า และมีตาข้างเดียวที่เรืองแสงสีแดงเข้ม “นี่คือสัญลักษณ์ที่เราพบซ่อนอยู่ในข้อมูลที่ถูกเข้ารหัส” ผู้บัญชาการธานินทร์อธิบาย “มันถูกซ่อนไว้ในไฟล์ที่เกี่ยวข้องกับแผนการเงิน และการเคลื่อนไหวของเครือข่ายทั่วโลก มันไม่เคยปรากฏในการโจมตีของไกรสรเลย” ลานนาเพ่งมองสัญลักษณ์นั้น “มันดูเหมือนสัญลักษณ์โบราณบางอย่าง” “ถูกต้อง” ผู้บัญชาการธานินทร์เสริม “ทีมวิเคราะห์ประวัติศาสตร์และสัญลักษณ์ของเรากำลังพยายามหาความหมายของมัน แต่ที่น่ากังวลกว่านั้นก็คือ จากข้อมูลที่เราถอดรหัสได้บางส่วน เราพบว่าองค์กรที่อยู่เบื้องหลังสัญลักษณ์นี้ ไม่ได้มีเป้าหมายแค่การขโมยอาวุธชีวภาพหรือสร้างความโกลาหลแบบก่อการร้ายทั่วไป” “แล้วเป้าหมายของพวกเขาคืออะไรครับ” อคิณถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “จากการเชื่อมโยงข้อมูลทางการเงินและการเคลื่อนไหวลับๆ ทั่วโลก” ผู้บัญชาการธานินทร์ตอบ “พวกเขากำลังพยายามควบคุม ‘ระบบ’ ทั้งหมด ไม่ใช่แค่รัฐบาลใดรัฐบาลหนึ่ง แต่เป็นระบบเศรษฐกิจ ระบบการเมือง และแม้กระทั่งระบบสารสนเทศทั่วโลก เป้าหมายของพวกเขาคือการสร้าง ‘ระเบียบโลกใหม่’ ที่พวกเขาเป็นผู้ควบคุม” เคนจิแทรกขึ้น “ผมพบร่องรอยของการซื้อขายหุ้นที่ผิดปกติในตลาดหลักทรัพย์ทั่วโลก รวมถึงการแทรกซึมเข้าไปในโครงข่ายข้อมูลของธนาคารกลางหลายแห่ง และที่สำคัญที่สุด... ผมพบข้อมูลที่บ่งชี้ว่าพวกเขากำลังพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลลับของโครงการ ‘อาร์โกส’ ครับ” คำว่า ‘อาร์โกส’ ทำให้ทุกคนในห้องนิ่งเงียบ โครงการอาร์โกสเป็นโครงการลับสุดยอดที่พัฒนาโดยหน่วยงานข่าวกรองชั้นนำของโลก เพื่อสร้างระบบป้องกันภัยทางไซเบอร์ที่สามารถตรวจจับและตอบโต้การโจมตีทางดิจิทัลได้แบบเรียลไทม์ มันคือโล่ห์ป้องกันภัยสุดท้ายของโลกไซเบอร์ “พวกมันต้องการอาร์โกสไปทำไม” อคิณถามเสียงเครียด “ถ้าพวกมันควบคุมอาร์โกสได้” ผู้บัญชาการธานินทร์ตอบ “พวกมันก็จะสามารถปิดตายระบบโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญทั้งหมดของโลกได้ ไม่ว่าจะเป็นระบบไฟฟ้า ระบบคมนาคม ระบบการเงิน หรือแม้กระทั่งการสื่อสาร พวกมันจะสามารถสร้างความโกลาหลในระดับที่ ‘รหัสมรณะ’ เทียบไม่ติด” “แล้วเรามีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับพวกมันบ้างครับ” ลานนาถาม “น้อยมาก” ผู้บัญชาการธานินทร์ส่ายหน้า “พวกมันทำงานเป็นเงา ล่องหน พวกมันใช้เครือข่ายที่ซับซ้อนและมีการป้องกันตัวเองอย่างรัดกุม การเข้าถึงข้อมูลของพวกมันเป็นเรื่องที่ยากมาก และที่น่ากังวลที่สุดคือ...” ผู้บัญชาการธานินทร์หยุดชะงัก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ เขากดรีโมทอีกครั้ง ภาพบนจอเปลี่ยนเป็นเอกสารที่ดูเหมือนแผนผังองค์กร แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือชื่อที่ถูกวงกลมไว้ด้วยสีแดงสด “ทีมวิเคราะห์ของเราพบข้อมูลที่น่าตกใจ” ผู้บัญชาการธานินทร์พูดเสียงเครียด “ในแผนผังองค์กรที่ถูกเข้ารหัสไว้อย่างแน่นหนา พวกมันมีชื่อของ ‘สมาชิกพยัคฆ์เงา’ อยู่ในรายชื่อผู้ที่ถูก ‘สังเกตการณ์’ และ ‘ประเมิน’ ครับ” ทุกคนในห้องต่างตกใจ อคิณกำหมัดแน่น “ใครครับ” ผู้บัญชาการธานินทร์จ้องมองอคิณด้วยแววตาหนักใจ “จากข้อมูลที่ถูกถอดรหัสได้บางส่วน ชื่อที่ปรากฏบ่อยที่สุดในหมวด ‘ประเมินศักยภาพ’ คือ... ‘อคิณ’ ครับ” ห้องประชุมเงียบกริบ อคิณนิ่งอึ้งไปกับข้อมูลที่ได้รับ ไม่ใช่แค่เขาที่ถูกจับตาดู แต่ยังรวมถึงสมาชิกคนอื่นๆ ของหน่วยพยัคฆ์เงาด้วย นั่นหมายความว่าองค์กรลึกลับนี้รู้ตัวตนของพวกเขา รู้ถึงศักยภาพ และกำลังวางแผนบางอย่าง “พวกมันรู้ตัวพวกเรา” อคิณพึมพำ “พวกมันกำลังจับตาดูเราอยู่” “ไม่ใช่แค่นั้น” ผู้บัญชาการธานินทร์กดเลื่อนภาพอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพแผนที่โลกที่แสดงจุดสีแดงหลายจุด และมีเส้นโยงใยที่ซับซ้อน “จากร่องรอยการเคลื่อนไหวที่เราถอดรหัสได้ พวกมันได้เริ่ม ‘ปฏิบัติการทดสอบระบบ’ ขึ้นแล้วในหลายพื้นที่ทั่วโลก ซึ่งมันไม่ใช่การก่อการร้าย แต่เป็นการแทรกซึมทางไซเบอร์เพื่อทดสอบความเปราะบางของระบบโครงสร้างพื้นฐาน” “แล้วจุดสีแดงที่กระพริบนั่นคืออะไรครับ” ลานนาชี้ไปที่จุดสีแดงขนาดใหญ่ที่กำลังกระพริบอย่างรวดเร็วบนแผนที่ ซึ่งตั้งอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ “นั่นคือจุดที่เราเพิ่งตรวจจับได้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา” ผู้บัญชาการธานินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “ทีมวิเคราะห์ของเราเชื่อว่า มันคือ ‘การทดสอบระบบครั้งใหญ่’ หรืออาจจะเป็น ‘การเปิดฉาก’ ของแผนการใหญ่ของพวกมัน และสิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือ... จากการวิเคราะห์ข้อมูลการเข้ารหัสและรูปแบบของสัญญาณ มันกำลังมุ่งเป้าไปที่ ‘กรุงเทพมหานคร’ ครับ” คำพูดของผู้บัญชาการธานินทร์ดังก้องไปทั่วห้อง อคิณ ลานนา และเคนจิหันมองหน้ากันด้วยความตกใจ กรุงเทพมหานครคือเมืองหลวงที่พวกเขาจากมา เป็นที่ตั้งของครอบครัวและคนรู้จักมากมาย หากกรุงเทพฯ ถูกโจมตี ระบบโครงสร้างพื้นฐานล่มสลาย ผลกระทบจะมหาศาลเกินกว่าจะจินตนาการได้ “พวกมันกำลังจะทำอะไรกันแน่ครับ” อคิณถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลและเป็นห่วง ผู้บัญชาการธานินทร์มองไปยังทีมพยัคฆ์เงาด้วยแววตาที่หนักอึ้ง “เรายังไม่รู้แน่ชัด แต่อาการของมันบ่งชี้ว่าเป็นการโจมตีทางไซเบอร์ครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา มันอาจจะถึงขั้นทำให้เมืองทั้งเมืองเป็นอัมพาตได้ และที่สำคัญที่สุด...” ผู้บัญชาการธานินทร์หยุดพูด เขากดรีโมทเป็นครั้งสุดท้าย ภาพบนจอเปลี่ยนเป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผลการถอดรหัสข้อมูลล่าสุดที่เคนจิเพิ่งส่งเข้ามา เป็นข้อความสั้นๆ ที่ถูกเข้ารหัสซ้อนไว้หลายชั้น และเพิ่งถูกถอดรหัสได้สมบูรณ์เพียงไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

“‘พยัคฆ์เงา...เราเฝ้ารอการกลับมาของเจ้า... โลกกำลังจะเปลี่ยนไป และเจ้าก็จะเป็นส่วนหนึ่งของมัน ไม่ว่าเจ้าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม... ขอต้อนรับสู่เกมของ 'งูพิษ’... และนี่คือการเคลื่อนไหวแรกของเรา... ลูกสาวของอคิณ... เธอคือชิ้นส่วนสำคัญที่จะนำเจ้ามาหาเรา’”

ดวงตาของอคิณเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เขาลุกพรวดขึ้นยืนทันที เลือดในกายเดือดพล่าน ความโกรธแค้นพุ่งทะยานจนควบคุมแทบไม่ได้ ข้อความนั้นไม่ได้เป็นแค่การคุกคาม แต่มันคือการประกาศสงครามที่พุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรง และสิ่งที่ทำให้เขาสิ้นหวังที่สุดคือ พวกมันแตะต้องคนที่เขารักที่สุด “นี่มันหมายความว่ายังไง!” อคิณตะโกนลั่น “ลูกสาวฉัน...ทำไม!” ลานนาและเคนจิเองก็ตกใจไม่แพ้กัน พวกเขาทราบดีว่าลูกสาวคือจุดอ่อนที่สุดของอคิณ และตอนนี้จุดอ่อนนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย ผู้บัญชาการธานินทร์มองอคิณด้วยความเห็นใจ “ข้อความเพิ่งถูกถอดรหัสได้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนครับอคิณ เรากำลังตรวจสอบสถานะของลูกสาวคุณอยู่ และกำลังพยายามติดต่อเธอ แต่เรายังไม่สามารถติดต่อได้...” ความรู้สึกหวาดกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจของอคิณ เขาไม่เคยรู้สึกไร้พลังและสิ้นหวังเท่านี้มาก่อน การโจมตีรหัสมรณะครั้งที่แล้วยังไม่เทียบเท่ากับความหวาดกลัวที่แล่นเข้าสู่จิตใจของเขาตอนนี้ เขาหันกลับมามองหน้าจออีกครั้ง ข้อความจากองค์กรลึกลับนั้นยังคงปรากฏอยู่ ราวกับจะเยาะเย้ยเขา “ไม่!” อคิณคำราม “พวกแกจะไม่ได้ตัวลูกสาวฉันไป!”

เขากำหมัดแน่น มองไปที่แผนที่โลกที่กรุงเทพฯ ยังคงกระพริบอย่างบ้าคลั่ง สัญลักษณ์งูพิษดวงตาเดียวที่เรืองแสงสีแดงราวกับกำลังจ้องมองเขาอยู่ เขาจะต้องหยุดพวกมันให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม แต่ในเวลานี้ เขาไม่รู้เลยว่าลูกสาวของเขาอยู่ที่ไหน และเขาจะไปช่วยเธอได้อย่างไรในขณะที่ทั้งเมืองกำลังตกอยู่ในอันตรายที่มองไม่เห็น