สองสัปดาห์ที่ผ่านพ้นไปนั้นหาได้นำพาความสงบสุขที่แท้จริงมาสู่อคิณไม่ แม้ร่างกายของเขาจะได้รับการเยียวยาจากทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจนบาดแผลบริเวณสีข้างสมานตัวและทุเลาลงไปมากแล้ว จนกระทั่งแพทย์อนุญาตให้เขาเริ่มการทำกายภาพบำบัดเบาๆ ได้ แต่บาดแผลภายในจิตใจที่เกิดจากการถูกหักหลังกลับยังคงกรีดแทงอย่างไม่ลดละ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินไปบนลู่วิ่งไฟฟ้าในห้องกายภาพบำบัดของโรงพยาบาลลับแห่งนั้น ดูราวกับว่าเขาต้องแบกรับภูเขาแห่งความผิดหวังและทรยศหักหลังเอาไว้บนบ่า บ่าที่เคยแข็งแกร่งและมั่นคง บัดนี้กลับรู้สึกราวกับแบกรับความหนักอึ้งของโลกทั้งใบเอาไว้
เขาไม่เคยคิดเลยว่าความเจ็บปวดจากการถูกแทงข้างหลังจะสาหัสกว่าบาดแผลใดๆ ที่เคยได้รับจากการต่อสู้ เขานำทีมพยัคฆ์เงาผ่านสมรภูมินับร้อยครั้ง เผชิญหน้ากับความตายมาไม่รู้กี่หน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ความเจ็บปวดจะฝังลึกและกัดกินจนยากจะหาทางออกเช่นนี้ ความเชื่อใจที่เคยมีให้เพื่อนร่วมทีม โดยเฉพาะลานนาและเคนจิ บัดนี้ได้พังทลายลงเป็นเศษเสี้ยว ไม่อาจปะติดปะต่อให้กลับคืนมาเป็นดังเดิมได้ง่ายๆ ภาพที่เห็นทั้งสองนั่งพูดคุยกันอย่างสนิทสนมในสวนหย่อมยังคงหลอกหลอนอยู่ในห้วงความคิดของเขา ราวกับเป็นภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำไม่รู้จบในหัวใจที่บอบช้ำ
“พักก่อนไหมครับคุณอคิณ? คุณเดินมานานแล้ว” เสียงของหมอธัญ ดังขึ้นพร้อมกับมือที่แตะลงบนบ่าของเขาเบาๆ
อคิณหยุดการเคลื่อนไหวของลู่วิ่งไฟฟ้า ร่างกายโชกเหงื่อ แต่ดวงตาของเขายังคงว่างเปล่า เขาพยักหน้าเล็กน้อย พยายามขจัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว สมองของเขาบอกให้จดจ่ออยู่กับการฟื้นฟูร่างกาย แต่จิตใจกลับปฏิเสธที่จะร่วมมือ
“ไม่เป็นไรครับหมอ ผมไหว” เขาตอบเสียงเรียบ พยายามไม่ให้ความรู้สึกภายในเผยออกมา
หมอธัญมองใบหน้าของอคิณด้วยความเข้าใจและกังวล “ผมรู้ว่าคุณเข้มแข็งครับคุณอคิณ แต่ร่างกายก็ต้องการการพักผ่อนเช่นเดียวกับจิตใจ คุณดูผอมลงไปมาก และดูเหมือนว่าคุณจะนอนไม่ค่อยหลับ”
อคิณไม่ตอบ เขารู้สึกว่าทุกคำพูดจากคนรอบข้างล้วนตอกย้ำถึงความอ่อนแอที่เขากำลังเผชิญอยู่ เขาไม่ต้องการให้ใครมาเห็นเขาในสภาพที่เปราะบางเช่นนี้ เขาคืออคิณ หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์เงา ผู้ที่เคยเป็นเสาหลักให้กับทุกคน เขาไม่ควรจะแสดงความรู้สึกเช่นนี้ออกมา ไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายเพียงใดก็ตาม
“ผมขออยู่คนเดียวสักครู่” อคิณเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูซับเหงื่อ หมอธัญถอนหายใจและเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ เหลือเพียงอคิณกับความว่างเปล่าในห้องกายภาพบำบัด เขาจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ เห็นแววตาที่หม่นหมองและร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้า นี่คืออคิณคนเดิมแน่หรือ? หรือเป็นเพียงเงาสะท้อนของคนที่แตกสลาย?
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน ดึงเขาให้หลุดออกจากภวังค์ เขานึกว่าหมอธัญกลับมา แต่เมื่อประตูเปิดออก ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศของ พลเอกรุ่งโรจน์ กลับปรากฏขึ้นแทน อคิณรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้องทันที
“พลเอกรุ่งโรจน์” อคิณเอ่ยชื่อผู้บังคับบัญชาสูงสุดของหน่วยพยัคฆ์เงาด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ เขายืนตรงเผชิญหน้ากับท่านพลเอก แม้ร่างกายจะยังไม่สมบูรณ์เต็มที่
พลเอกรุ่งโรจน์เดินเข้ามาในห้อง กวาดสายตาสำรวจสภาพของอคิณอย่างละเอียด ใบหน้าเปื้อนความกังวลเล็กน้อย “อคิณ สภาพนายดูดีขึ้นมาก”
“ครับ” อคิณตอบสั้นๆ เขารู้ดีว่าท่านพลเอกไม่ได้มาเยี่ยมเยียนเพียงเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ต้องมีเรื่องสำคัญที่นำท่านมาถึงที่นี่
พลเอกรุ่งโรจน์พยักหน้า ก่อนจะถอนหายใจยาว “ฉันรู้ว่านายกำลังแบกรับอะไรอยู่ อคิณ” ท่านหยุดครู่หนึ่ง “เรื่องการทรยศหักหลังน่ะ”
แววตาของอคิณวูบไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำนั้น “ท่านทราบเรื่องแล้วหรือครับ”
“ฉันรู้ทุกอย่าง” พลเอกรุ่งโรจน์ตอบเสียงหนักแน่น “แต่เรื่องส่วนตัวจะต้องพักไว้ก่อน อคิณ โลกกำลังเผชิญกับอันตรายที่ไม่อาจประเมินได้ และมีเพียงหน่วยพยัคฆ์เงาเท่านั้นที่จะหยุดมันได้”
อคิณขมวดคิ้ว “ผมไม่เข้าใจ ท่านหมายความว่าอย่างไร”
พลเอกรุ่งโรจน์เดินไปที่โต๊ะกลางห้องแล้วเปิดกระเป๋าเอกสารออก หยิบแท็บเล็ตขนาดเล็กออกมาวางบนโต๊ะ “สองสัปดาห์มานี้ เราพยายามทุกวิถีทางที่จะตามรอย ‘รหัสมรณะ’ และกลุ่มก่อการร้ายที่ขโมยมันไป แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะฉลาดกว่าที่เราคิด”
ท่านพลเอกกดหน้าจอแท็บเล็ต ภาพแผนที่โลกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมกับจุดสีแดงกระพริบหลายจุด “จุดเหล่านี้คือสถานที่ที่เกิดการระบาดของโรคประหลาดในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา อาการคล้ายไข้หวัดใหญ่ขั้นรุนแรง แต่มีการกลายพันธุ์ที่รวดเร็วอย่างน่าตกใจ”
อคิณจ้องมองจุดสีแดงเหล่านั้นด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง “นี่มัน… เกี่ยวข้องกับ ‘รหัสมรณะ’ หรือครับ”
“น่าจะใช่” พลเอกรุ่งโรจน์พยักหน้า “ตอนแรกเราคิดว่าเป็นการระบาดตามธรรมชาติ แต่ข้อมูลล่าสุดจากสายลับของเราที่แฝงตัวอยู่ในเครือข่ายใต้ดิน พบความเชื่อมโยงที่น่าตกใจ” ท่านพลเอกเลื่อนหน้าจอ แสดงภาพกราฟิกโครงสร้างทางเคมีที่ซับซ้อน “นี่คือองค์ประกอบบางส่วนของ ‘รหัสมรณะ’ ที่เราได้มาจากการวิเคราะห์ตัวอย่างที่เหลืออยู่”
ท่านพลเอกเลื่อนภาพอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพเอกสารลับที่มีรหัสซับซ้อน “และนี่คือข้อมูลที่เราเพิ่งถอดรหัสได้เมื่อคืนนี้ มันเป็นแผนการขององค์กร ‘เงาพิษ’ ที่เราเชื่อว่าเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังทั้งหมด”
“เงาพิษ?” อคิณทวนชื่ออย่างไม่คุ้นเคย
“ใช่ อคิณ พวกมันคือกลุ่มใหม่ที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เคลื่อนไหวอย่างลับๆ และมีเครือข่ายที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ” พลเอกรุ่งโรจน์อธิบาย “ข้อมูลที่เราได้มา ระบุว่าการระบาดที่เกิดขึ้นในจุดต่างๆ ทั่วโลก เป็นเพียงการทดลองขั้นต้นของ ‘รหัสมรณะ’ พวกมันกำลังปรับปรุงประสิทธิภาพของอาวุธชีวภาพนี้ให้สมบูรณ์แบบก่อนที่จะปล่อยหายนะที่แท้จริง”
“แล้วหายนะที่แท้จริงนั่นคืออะไรครับ” อคิณถามเสียงหนัก
พลเอกรุ่งโรจน์ถอนหายใจยาว “ตามข้อมูลที่ถอดรหัสได้ ‘เงาพิษ’ มีแผนที่จะปล่อย ‘รหัสมรณะ’ ตัวเต็ม ที่มีความรุนแรงและแพร่กระจายเร็วกว่าเดิมนับสิบเท่า พร้อมกับเชื้อดื้อยาที่ไม่อาจรักษาได้ พวกมันจะใช้มันในการควบคุมระเบียบโลกใหม่ สร้างความหวาดกลัวและบังคับให้รัฐบาลต่างๆ ยอมจำนน”
“เมื่อไหร่”
“อีกไม่เกิน 72 ชั่วโมง” พลเอกรุ่งโรจน์ตอบเสียงเรียบ แต่แววตาฉายชัดถึงความเร่งด่วน “เรามีเวลาน้อยมาก อคิณ”
อคิณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เขาพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับในเวลาอันสั้น แต่ความเจ็บปวดจากการทรยศหักหลังยังคงเป็นเหมือนสนิมที่เกาะกินหัวใจของเขา เขาจะนำทีมที่แตกสลายนี้ไปต่อสู้กับภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร ในเมื่อความเชื่อใจที่เคยเป็นรากฐานสำคัญได้พังทลายลงไปแล้ว
“แต่ทีมของเรา…” อคิณเริ่มพูด แต่พลเอกรุ่งโรจน์ยกมือห้าม
“ฉันรู้ อคิณ ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างนายกับลานนา และเคนจิ” พลเอกรุ่งโรจน์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งแก้แค้นหรือระแวงกัน เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว อคิณ นายคือหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์เงา นายคือความหวังเดียวที่จะหยุดยั้งเรื่องนี้ได้”
“แล้วเรื่องการหักหลังล่ะครับ ท่านจะให้ผมลืมมันไปอย่างนั้นหรือ” อคิณถามด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด
“ไม่” พลเอกรุ่งโรจน์ส่ายหน้า “ฉันไม่ได้บอกให้นายลืม แต่ฉันบอกให้นายพักมันไว้ก่อน เมื่อภารกิจนี้สำเร็จ ฉันจะรับประกันได้ว่าความจริงทุกอย่างจะถูกเปิดเผย ไม่ว่าใครจะเป็นผู้กระทำผิด จะต้องถูกลงโทษตามกฎหมายขั้นสูงสุด”
ท่านพลเอกเดินเข้ามาใกล้อคิณมากขึ้น วางมือบนบ่าของเขา “ฉันรู้ว่ามันยาก อคิณ แต่นายต้องเลือก ระหว่างความรู้สึกส่วนตัวกับชะตากรรมของโลก”
อคิณหลับตาลง ภาพของความหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นผุดขึ้นมาในหัว ผู้คนนับล้านจะต้องล้มตาย หากเขาเลือกที่จะจมอยู่กับความเจ็บปวดส่วนตัว เขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้ แม้หัวใจจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและไม่ไว้ใจ แต่หน้าที่ของเขาก็อยู่เหนือสิ่งอื่นใด
“เรามีข้อมูลเพิ่มเติมอะไรบ้างครับ” อคิณถามขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป กลับมาเป็นน้ำเสียงของหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์เงาที่พร้อมจะรับมือกับทุกสถานการณ์
พลเอกรุ่งโรจน์ยิ้มเล็กน้อยด้วยความโล่งใจ “ดีมาก อคิณ” ท่านกลับไปที่แท็บเล็ต กดแสดงข้อมูลอีกชุดหนึ่ง “จากการถอดรหัสข้อมูลของ ‘เงาพิษ’ เราพบว่าพวกมันกำลังเตรียมการปล่อย ‘รหัสมรณะ’ ตัวเต็มจากศูนย์วิจัยลับแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล”
ภาพแผนที่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับจุดสีแดงขนาดใหญ่ที่ปักหมุดอยู่กลางป่าดิบทึบแห่งหนึ่งในทวีปอเมริกาใต้ “ที่นี่คือเป้าหมายของเรา มันถูกเรียกว่า ‘รังเงา’ เป็นศูนย์วิจัยที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินลึก มีระบบป้องกันแน่นหนา และรายล้อมไปด้วยกองกำลังติดอาวุธของ ‘เงาพิษ’ เราคาดว่ามีอย่างน้อย 200 นาย”
อคิณจ้องมองภาพนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ “ยากกว่าที่คิด”
“ใช่” พลเอกรุ่งโรจน์พยักหน้า “และสิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือ ข้อมูลล่าสุดที่ได้มาจากสายลับของเรา บอกว่า ‘เงาพิษ’ ไม่ได้ทำงานเพียงลำพัง”
อคิณเงยหน้าขึ้นมองท่านพลเอก แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย “หมายความว่าอย่างไรครับ”
พลเอกรุ่งโรจน์ถอนหายใจหนักหน่วง ก่อนจะเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตไปที่ภาพถ่ายใบหนึ่ง เป็นภาพชายร่างสูงใหญ่ ผมสีเงิน มีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่พาดผ่านใบหน้า ดวงตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง อคิณแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นภาพนั้น
“นี่มัน…” อคิณพึมพำ น้ำเสียงสั่นเทา “เป็นไปไม่ได้”
พลเอกรุ่งโรจน์มองอคิณด้วยสายตาที่จริงจัง “ใช่แล้วอคิณ นี่คือ ‘วอร์เรน’ อดีตหัวหน้าหน่วย ‘เงาเพลิง’ หน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เคยถูกสั่งยุบไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน หลังจากที่พวกเขาก่อรัฐประหารและพยายามยึดอำนาจรัฐบาลหลายประเทศ”
“วอร์เรนตายไปแล้วไม่ใช่หรือครับ” อคิณถามด้วยความไม่เชื่อ เขายังจำได้ดีถึงภารกิจที่ต้องร่วมมือกับหน่วยงานอื่นในการไล่ล่าและกำจัดวอร์เรนเมื่อหลายปีก่อน
“นั่นคือสิ่งที่เราเชื่อมาตลอด” พลเอกรุ่งโรจน์ตอบ “แต่ดูเหมือนว่าความจริงจะซับซ้อนกว่านั้นมาก สายลับของเราเพิ่งส่งภาพนี้มาให้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาถูกพบเห็นที่ ‘รังเงา’ และดูเหมือนว่าเขากำลังร่วมมือกับ ‘เงาพิษ’ ในการพัฒนารหัสมรณะ”
อคิณรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่ใช่แค่ความตกใจ แต่เป็นความรู้สึกที่คล้ายกับว่าม่านหมอกหนาบางอย่างกำลังถูกปัดเป่าออกไป เผยให้เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นมานาน ‘วอร์เรน’ ชายผู้ที่เขาคิดว่าได้กำจัดไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง และดูเหมือนจะทรงอิทธิพลมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
“นี่มันบ้าชัดๆ!” อคิณสบถออกมาอย่างอดกลั้นไม่ได้ สมองของเขาพยายามเชื่อมโยงจุดต่างๆ เข้าด้วยกัน ถ้าวอร์เรนกลับมาจริง และเขากำลังร่วมมือกับ ‘เงาพิษ’ นั่นหมายความว่าแผนการทั้งหมดนี้อาจจะถูกวางไว้มานานแล้ว และอาจจะมีคนระดับสูงคนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องด้วย
พลเอกรุ่งโรจน์มองอคิณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง “นี่คือเหตุผลว่าทำไมเราถึงต้องการนาย อคิณ มีเพียงนายเท่านั้นที่เคยเผชิญหน้ากับวอร์เรนมาแล้ว และมีความเข้าใจในวิธีการทำงานของเขามากที่สุด”
“และมันก็ยังหมายความว่า…การทรยศหักหลังที่เกิดขึ้นกับเราอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวอย่างที่เราคิด” อคิณพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ
พลเอกรุ่งโรจน์พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “เป็นไปได้ว่าทั้งหมดนี้อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่าที่เราจินตนาการไว้มาก อคิณ”
อคิณจ้องมองภาพของวอร์เรนในแท็บเล็ต ดวงตาของเขากลับมาคมกริบอีกครั้ง แม้ภายในใจจะยังคงมีร่องรอยของความเจ็บปวดและความไม่ไว้วางใจ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูเก่าที่ร้ายกาจและภัยคุกคามระดับโลก สัญชาตญาณของนักรบและผู้นำของเขาก็ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่สามารถปฏิเสธภารกิจนี้ได้ ไม่ว่ามันจะแลกมาด้วยอะไรก็ตาม
“เตรียมทีมให้พร้อม” อคิณกล่าวเสียงหนักแน่น “ผมต้องการรายละเอียดทั้งหมดของ ‘รังเงา’ และข้อมูลล่าสุดเกี่ยวกับกองกำลังของ ‘เงาพิษ’ รวมถึงแผนที่ทางเข้าออก และจุดอ่อนที่สำคัญที่สุด”
พลเอกรุ่งโรจน์ยิ้มเล็กน้อยด้วยความพอใจ “ฉันรู้ว่านายจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง อคิณ ข้อมูลทั้งหมดถูกเตรียมไว้แล้ว และทีมก็พร้อมที่จะเคลื่อนไหวทันทีที่นายให้สัญญาณ”
แต่ในขณะที่อคิณกำลังก้าวเข้าสู่สนามรบอีกครั้ง หัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ ใครคือผู้ที่หักหลังเขา? ลานนาและเคนจิมีส่วนเกี่ยวข้องจริงหรือ? หรือว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้นซ่อนอยู่เบื้องหลัง? และที่สำคัญที่สุด…ใครกันแน่คือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการกลับมาของวอร์เรน และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาคืออะไรกันแน่?
พลเอกรุ่งโรจน์เลื่อนภาพสุดท้ายบนแท็บเล็ตให้เขาดู มันเป็นภาพถ่ายดาวเทียมของ ‘รังเงา’ ที่แสดงให้เห็นถึงโครงสร้างที่ซับซ้อนใต้ดิน มีเส้นทางคมนาคมลับ และที่น่าตกใจที่สุดคือ มีจุดสีแดงเล็กๆ ที่กระพริบอยู่กลางภาพ…มันคือตำแหน่งของ “รหัสมรณะ” ที่ถูกระบุว่ากำลังจะถูกปล่อยออกมาในอีกไม่ถึง 72 ชั่วโมง… และภาพนั้นก็เผยให้เห็นเงาร่างคนสองคนกำลังยืนอยู่ใกล้กับจุดนั้น ราวกับกำลังควบคุมการนับถอยหลัง คนหนึ่งคือวอร์เรน และอีกคนคือ… เงาร่างที่คุ้นตา คุ้นเคยอย่างเจ็บปวดเสียจนอคิณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน… เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนบีบคั้นหัวใจของเขาอย่างแรงจนแทบจะแหลกสลาย...
พยัคฆ์เงา: รหัสมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก