ตอนที่ 19 — บาดแผลกายสมาน แต่ใจยังกรีดแทง

สองสัปดาห์ที่ผ่านพ้นไปนั้นหาได้นำพาความสงบสุขที่แท้จริงมาสู่อคิณไม่ แม้ร่างกายของเขาจะได้รับการเยียวยาจากทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจนบาดแผลบริเวณสีข้างสมานตัวและทุเลาลงไปมากแล้ว จนกระทั่งแพทย์อนุญาตให้เขาเริ่มการทำกายภาพบำบัดเบาๆ ได้ แต่บาดแผลภายในจิตใจที่เกิดจากการถูกหักหลังกลับยังคงกรีดแทงอย่างไม่ลดละ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินไปบนลู่วิ่งไฟฟ้าในห้องกายภาพบำบัดของโรงพยาบาลลับแห่งนั้น ดูราวกับว่าเขาต้องแบกรับภูเขาแห่งความผิดหวังและทรยศหักหลังเอาไว้บนบ่า บ่าที่เคยแข็งแกร่งและมั่นคง ‌บัดนี้กลับรู้สึกราวกำแพงอิฐที่ใกล้จะพังทลายลงมาทุกเมื่อ

ลมหายใจของอคิณหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ตัวเลขบนหน้าจอแสดงผลของลู่วิ่งไฟฟ้าบ่งบอกถึงระยะทางที่เพิ่มขึ้นอย่างเชื่องช้า เหงื่อกาฬซึมออกมาจากหน้าผาก แม้การเคลื่อนไหวจะยังไม่เต็มที่ แต่กล้ามเนื้อที่อ่อนแรงเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ทว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่ยอมกลับคืนมาคือความเชื่อมั่น ความเชื่อมั่นในเพื่อนร่วมทีม ในภารกิจ ​และเหนือสิ่งอื่นใดคือความเชื่อมั่นในตัวเอง ในฐานะผู้นำที่เคยตัดสินใจพลาดพลั้งจนนำไปสู่หายนะและบาดแผลนี้

ภาพของรวิชญ์ฉายชัดขึ้นมาในห้วงความคิด ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความภักดีและรอยยิ้มอารมณ์ดี บัดนี้กลับกลายเป็นภาพของความว่างเปล่าเย็นชา ยามที่กระสุนพุ่งทะลุเข้าสีข้างของเขา อคิณยังคงจำแววตาของรวิชญ์ได้ดี แววตาที่ไม่มีแม้แต่ความลังเล ไม่มีแม้แต่ความเสียใจ ‍ราวกับว่าสิ่งที่เขาทำนั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมที่สุด หัวใจของอคิณบีบรัดด้วยความเจ็บปวด ไม่ใช่จากบาดแผลทางกาย แต่เป็นจากความจริงที่ว่าคนที่เขาไว้ใจที่สุด คนที่เขาเคยเชื่อว่าพร้อมจะตายแทนกันได้ กลับกลายเป็นผู้ที่แทงข้างหลังอย่างเลือดเย็น

"หัวหน้าอคิณ..." เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง เขาไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นร้อยเอกราม ‌ชายหนุ่มผู้จงรักภักดี ผู้ที่ไม่เคยทิ้งเขาไปไหนตั้งแต่ก่อตั้งหน่วยพยัคฆ์เงา รามเป็นเหมือนเสาหลักที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างเขาเสมอ แม้ในวันที่โลกทั้งใบของอคิณดูเหมือนจะพังทลายลง

อคิณกดปุ่มหยุดลู่วิ่งไฟฟ้า ปล่อยให้ร่างกายที่ชุ่มเหงื่อค่อยๆ ผ่อนคลายลง "มีอะไรหรือราม" เขาตอบเสียงเรียบ ‍พยายามเก็บซ่อนความอ่อนแอที่กำลังกัดกินอยู่ภายใน

"พลเอกธำรงต้องการพบครับ ท่านบอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับ 'รหัสมรณะ'" รามกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาของเขามีความกังวลฉายชัด เมื่อมองเห็นสภาพของอคิณ แม้กายภาพบำบัดจะช่วยให้ร่างกายของหัวหน้าฟื้นตัว แต่จิตใจยังคงดูมืดหม่นราวกับแบกโลกเอาไว้

อคิณพยักหน้ารับช้าๆ ​"บอกท่านว่าอีกสิบนาทีจะไปพบ" เขากล่าว ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อ แล้วตรงไปยังห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนชุด รามยืนรออยู่หน้าห้องอย่างเงียบๆ ความภักดีของเขาเป็นเหมือนแสงสว่างเล็กๆ ในความมืดมิดที่อคิณกำลังเผชิญ

ในห้องทำงานของพลเอกธำรง กลิ่นกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นปะปนกับกลิ่นกระดาษและหมึก ​พลเอกธำรงเป็นชายวัยห้าสิบปลายๆ ใบหน้าเปื้อนริ้วรอยแห่งประสบการณ์ ดวงตาคมกริบสะท้อนความเฉลียวฉลาดและความหนักแน่น ท่านนั่งรออยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ กองเอกสารและแผนที่ถูกวางระเกะระกะบนโต๊ะ

"มาแล้วหรืออคิณ" พลเอกธำรงทักทายด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเห็นใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเร่งรีบ "นั่งก่อนสิ"

อคิณทรุดตัวลงบนเก้าอี้ตรงข้ามพลเอกธำรง ​พยายามไม่แสดงอาการอ่อนล้าออกมา "มีอะไรให้ผมรับใช้ครับท่าน"

"เรื่อง 'รหัสมรณะ' สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าที่คิด" พลเอกธำรงเริ่มพูดอย่างไม่รอช้า "หน่วยข่าวกรองของเราเพิ่งได้รับข้อมูลยืนยันว่าองค์กร 'เงามายา' ได้ทำการทดลองอาวุธชีวภาพนั้นไปแล้วครั้งหนึ่ง ในพื้นที่ห่างไกลแถบตะวันออกกลาง ผลลัพธ์...หายนะอย่างที่คาดการณ์ไว้"

หัวใจของอคิณบีบรัด เขาเคยเป็นหนึ่งในทีมวิจัยและพัฒนา 'รหัสมรณะ' เขารู้ดีถึงอำนาจทำลายล้างของมัน และรู้ดีว่าหากมันหลุดรอดไปในวงกว้าง โลกจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล

"มีหลักฐานยืนยันหรือครับท่าน" อคิณถามเสียงเครียด

พลเอกธำรงเปิดแท็บเล็ตเลื่อนภาพมาให้ดู ภาพถ่ายจากดาวเทียมแสดงให้เห็นพื้นที่แห้งแล้งกว้างใหญ่ที่เคยเป็นหมู่บ้านเล็กๆ บัดนี้กลับกลายเป็นสีดำทะมึน ราวกับถูกเผาผลาญจนสิ้นซาก ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ หลงเหลืออยู่

"นี่คือผลกระทบหลังจากเชื้อถูกปลดปล่อย และนี่คือภาพก่อนหน้า" ท่านเลื่อนอีกภาพให้ดู หมู่บ้านที่เต็มไปด้วยสีเขียวและบ้านเรือนเล็กๆ กลายเป็นอดีตไปแล้ว

"พวกเขาแข็งแกร่งกว่าที่เราคิด อคิณ" พลเอกธำรงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหนักใจ "หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น เราได้แกะรอยการเคลื่อนไหวของ 'เงามายา' อย่างต่อเนื่อง และเราพบเงื่อนงำใหม่ พวกเขากำลังพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลลับของอดีตนักวิทยาศาสตร์โครงการ 'ฟีนิกซ์' ซึ่งเป็นโครงการเดียวกับที่รังสรรค์ 'รหัสมรณะ' ขึ้นมา"

"ฐานข้อมูลของนักวิทยาศาสตร์โครงการฟีนิกซ์?" อคิณทวนคำ "นั่นหมายถึงพวกเขากำลังมองหาอะไรบางอย่างที่เกินกว่าการใช้งาน 'รหัสมรณะ' ปกติ พวกเขาอาจจะต้องการสูตรการพัฒนาขั้นต่อไป หรือข้อมูลเกี่ยวกับจุดอ่อนของมัน..."

"หรือแม้กระทั่งยาแก้พิษ" พลเอกธำรงเสริม "แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ เราเชื่อว่าข้อมูลนี้ถูกเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ถูกเข้ารหัสขั้นสูงสุด และซ่อนอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีใครคาดคิด"

"ที่ไหนครับท่าน"

"ห้องสมุดแห่งชาติสาขาโบราณคดี ที่กรุงปราก" พลเอกธำรงตอบ "มันถูกอำพรางเป็นส่วนหนึ่งของระบบจัดเก็บเอกสารโบราณ ยากต่อการเข้าถึงและตรวจจับ"

อคิณขมวดคิ้ว นั่นเป็นสถานที่ที่แปลกประหลาดอย่างยิ่งสำหรับข้อมูลลับสุดยอดระดับโลก "ใครเป็นผู้ที่ดูแลข้อมูลชุดนี้ครับ"

"รวิชญ์" พลเอกธำรงกล่าวชื่อนั้นออกมาอย่างช้าๆ ราวกับจงใจทดสอบปฏิกิริยาของอคิณ

อคิณถึงกับนิ่งงัน ชื่อนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดแทงลงบนบาดแผลที่ยังไม่หายดี รามที่ยืนอยู่ด้านหลังอคิณก็ดูจะประหลาดใจไม่แพ้กัน

"รวิชญ์...เขาเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลและเข้าถึงข้อมูลชุดนี้ได้" พลเอกธำรงอธิบายต่อ "ก่อนที่เขาจะ...หายตัวไป" ท่านเน้นคำว่าหายตัวไปอย่างจงใจ

"ท่านเชื่อว่ารวิชญ์ยังมีชีวิตอยู่ และเขาคือผู้ทรยศตัวจริง?" อคิณถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา

"หลักฐานหลายอย่างชี้นำไปในทางนั้นอคิณ" พลเอกธำรงตอบ "ข้อมูลที่รั่วไหลไปสู่ 'เงามายา' นั้นมาจากภายใน และรวิชญ์คือคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลระดับสูงสุดหลายๆ ส่วน นอกจากตัวเจ้าเอง และการที่เขาสามารถนำ 'รหัสมรณะ' ออกไปได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย...มันเกินความสามารถของคนทั่วไป"

อคิณกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากบาดแผลทางกายดูเหมือนจะเบาลงไปถนัดตาเมื่อเทียบกับความเจ็บแค้นที่ปะทุขึ้นมาในใจ รวิชญ์...คนเดียวที่เขานับเป็นน้องชายร่วมสายเลือด

"แล้วแผนการคืออะไรครับท่าน" อคิณถาม น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิมมาก บ่งบอกถึงความพร้อมที่จะกลับเข้าสู่สนามรบอีกครั้ง

"เราต้องไปปราก แย่งชิงข้อมูลนั้นมาจาก 'เงามายา' ก่อนที่พวกเขาจะเข้าถึงมันได้ และที่สำคัญที่สุด...เราต้องนำตัวรวิชญ์กลับมา ไม่ว่าจะในสภาพใดก็ตาม" พลเอกธำรงกล่าว ดวงตาของท่านจับจ้องไปที่อคิณอย่างแน่วแน่ "ทีมพยัคฆ์เงาต้องกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง"

"ผมจะนำทีมเองครับ" อคิณกล่าวอย่างเด็ดขาด ความเจ็บปวดจากการทรยศไม่สามารถหยุดยั้งเขาจากการปกป้องโลกได้ และเขายังมีเรื่องต้องสะสางกับรวิชญ์

พลเอกธำรงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดี! ฉันรู้ว่าฉันสามารถพึ่งพาเจ้าได้เสมอ" ท่านหันไปทางราม "ราม เจ้าไปเตรียมทีมและอุปกรณ์ให้พร้อม เมษากำลังรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการป้องกันของห้องสมุด เราจะออกเดินทางภายใน 24 ชั่วโมง"

"รับทราบครับท่าน" รามขานรับอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะหันมามองอคิณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภักดี

หลังจากรามเดินออกไปแล้ว พลเอกธำรงก็ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปนอกอาคารที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน "อคิณ...ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเจ้า แต่โลกต้องการพยัคฆ์เงาในยามนี้"

"ผมเข้าใจครับท่าน" อคิณตอบเสียงเรียบ แต่ภายในใจกลับพายุโหมกระหน่ำ

"มีอีกเรื่องที่ฉันอยากจะบอกเจ้า" พลเอกธำรงหันกลับมามองอคิณ สีหน้าของท่านดูจริงจังขึ้นกว่าเดิม "ระหว่างที่เจ้าพักฟื้น มีการเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยภายในหน่วยงานของเราเอง"

อคิณขมวดคิ้ว "หมายความว่าอย่างไรครับท่าน"

"ไม่ใช่ทุกคนที่พอใจกับการที่พยัคฆ์เงาจะกลับมาทำงาน" พลเอกธำรงกล่าวเสียงต่ำ "บางคนเชื่อว่าการคงอยู่ของหน่วยงานลับเช่นพวกเจ้าเป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงของประเทศ และมีบางคนที่ได้รับผลประโยชน์จากการที่ 'รหัสมรณะ' ถูกขโมยไป"

"ท่านสงสัยว่ามีคนวงในร่วมมือกับ 'เงามายา'?"

"ฉันยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด แต่สัญชาตญาณของฉันบอกว่าเรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เราเห็น" พลเอกธำรงกล่าว "ดังนั้น อคิณ...เจ้าต้องระวังให้มาก อย่าไว้ใจใครหน้าไหนง่ายๆ แม้แต่คนที่ดูเหมือนจะอยู่ข้างเรา"

คำเตือนของพลเอกธำรงเหมือนน้ำเย็นที่สาดเข้าใส่หัวใจที่กำลังเดือดดาลของอคิณ มันย้ำเตือนถึงบาดแผลของการถูกทรยศที่ยังไม่หายดี และยิ่งทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นไปอีก

"ผมจะจำไว้ครับท่าน" อคิณตอบด้วยน้ำเสียงที่ควบคุมอารมณ์ไว้อย่างยากลำบาก

พลเอกธำรงพยักหน้า ก่อนจะตบไหล่อคิณเบาๆ "เอาล่ะ ไปเตรียมตัวเถอะ เวลาของเรามีจำกัด"

อคิณลุกขึ้นยืนและเดินออกจากห้องทำงานของพลเอกธำรง ทิ้งให้ความมืดมิดภายในใจครอบงำ เมื่อเดินมาถึงทางเดิน เขาสวนกับเมษา หญิงสาวผู้ชาญฉลาดและเชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี เธอกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านข้อมูลบนแท็บเล็ตอย่างตั้งใจ

"หัวหน้าอคิณ! ดีใจที่คุณกลับมา" เมษาเงยหน้าขึ้นมาทักทาย รอยยิ้มของเธอดูเหมือนจะปลุกเร้าความหวังเล็กๆ ในใจของอคิณได้บ้าง "ฉันเพิ่งได้รับข้อมูลการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ปรากค่ะ มันซับซ้อนมาก ต้องใช้รหัสผ่านชุดพิเศษในการเจาะเข้าไป"

"รหัสผ่านชุดพิเศษ?" อคิณถาม

"ค่ะ เป็นรหัสที่สร้างขึ้นจากข้อมูลชีวภาพของนักวิทยาศาสตร์ผู้สร้าง 'รหัสมรณะ' ซึ่งมีเพียงสามคนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงได้ คนแรกเสียชีวิตไปแล้ว คนที่สองคือ รวิชญ์ และคนที่สามคือ...คุณค่ะ หัวหน้า"

อคิณเบิกตากว้าง ความจริงที่ว่าเขากำลังจะต้องใช้ "กุญแจ" เดียวกันกับรวิชญ์เพื่อเข้าถึงข้อมูลสำคัญนี้ มันเหมือนกับโชคชะตาที่เล่นตลก หรืออาจจะเป็นกับดักที่ถูกวางเอาไว้ เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี

"เมษา เธอแน่ใจนะว่าไม่มีทางอื่น"

"ไม่ค่ะ หัวหน้า นี่คือระบบป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เคยมีมา มีเพียงรหัสชีวภาพของหนึ่งในสามคนเท่านั้นที่จะปลดล็อกได้" เมษาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ก็มีข่าวร้ายอีกอย่างค่ะ"

"อะไร"

"ข้อมูลที่เราดักฟังได้จากเครือข่ายของ 'เงามายา' ชี้ให้เห็นว่าพวกเขาก็รู้เรื่องรหัสผ่านชุดพิเศษนี้แล้วเช่นกัน และดูเหมือนว่าพวกเขาจะมี 'กุญแจ' อยู่ในมือแล้วด้วย" เมษาหยุดหายใจไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวคำที่ทำให้อคิณตัวชาวาบ "และ 'กุญแจ' ที่พวกเขามีนั้น...ไม่ใช่ของคุณค่ะหัวหน้า"

อคิณรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ หากไม่ใช่เขา แล้วใครกันเล่าที่จะเป็น "กุญแจ" ที่ 'เงามายา' มีอยู่ในมือ? คำตอบเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขาคือ...รวิชญ์

มันหมายความว่ารวิชญ์ไม่เพียงแต่ทรยศพวกเขาเท่านั้น แต่เขายังไปเข้าร่วมกับ 'เงามายา' และกำลังจะใช้ความสามารถของตัวเองเพื่อปลดล็อกข้อมูลที่อาจนำไปสู่หายนะของโลก อคิณกำหมัดแน่น ด้วยความรู้สึกทั้งเจ็บปวด โกรธเกรี้ยว และผิดหวังอย่างถึงที่สุด

"หัวหน้าอคิณคะ" เมษาเรียกชื่อเขาด้วยความกังวลเมื่อเห็นสีหน้าของเขา "พวกเขากำลังจะไปถึงเซิร์ฟเวอร์ก่อนเราค่ะ และถ้าพวกเขาสามารถเข้าถึงข้อมูลนั้นได้...เราจะไม่มีทางหยุดยั้ง 'รหัสมรณะ' ได้เลย"

อคิณไม่ได้ยินสิ่งที่เมษาพูดอีกต่อไป ภาพของรวิชญ์ที่ยิ้มแย้มและรวิชญ์ที่ยิงเขาซ้อนทับกันในความคิด ความจริงที่ว่าอดีตน้องชายร่วมสาบานของเขากำลังจะกลายเป็นผู้ทำลายล้างโลก ยิ่งกว่านั้น เขากำลังจะต้องเผชิญหน้ากับรวิชญ์อีกครั้ง ครั้งนี้เขาจะทำอย่างไร จะจัดการกับความรู้สึกที่รุนแรงเหล่านั้นได้อย่างไร และจะหยุดยั้งหายนะครั้งนี้ได้หรือไม่...เขาก้าวเดินต่อไปข้างหน้าพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ โดยไม่รู้เลยว่ารวิชญ์กำลังรอเขาอยู่จริงๆ ที่ปราก และการเผชิญหน้าครั้งนี้จะนำพาเขาไปสู่ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการทรยศทั้งหมด… ความจริงที่ว่ารวิชญ์ไม่ได้เป็นเพียงผู้ทรยศ...แต่เป็นเบี้ยตัวหนึ่งในเกมที่ใหญ่กว่ามาก เกมที่กำลังจะเปิดเผยตัวตนของผู้อยู่เบื้องหลัง 'เงามายา' ที่แท้จริง ซึ่งเป็นบุคคลที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะสามารถทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้...และบุคคลนั้นก็คือ...