ตอนที่ 20 — บาดแผลกายสมานใจ แต่รอยร้าวในใจยังคงกรีดแทง

สองสัปดาห์ที่ผ่านพ้นไปนั้นหาได้นำพาความสงบสุขที่แท้จริงมาสู่อคิณไม่ แม้ร่างกายของเขาจะได้รับการเยียวยาจากทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจนบาดแผลบริเวณสีข้างสมานตัวและทุเลาลงไปมากแล้ว จนกระทั่งแพทย์อนุญาตให้เขาเริ่มการทำกายภาพบำบัดเบาๆ ได้ แต่บาดแผลภายในจิตใจที่เกิดจากการถูกหักหลังกลับยังคงกรีดแทงอย่างไม่ลดละ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินไปบนลู่วิ่งไฟฟ้าในห้องกายภาพบำบัดของโรงพยาบาลลับแห่งนั้น ดูราวกับว่าเขาต้องแบกรับภูเขาแห่งความผิดหวังและทรยศหักหลังเอาไว้บนบ่า บ่าที่เคยแข็งแกร่งและมั่นคง ‌บัดนี้กลับรู้สึกราวกับแบกรับภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าจะทานทน

เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วแผ่นหลังของอคิณ หยดลงบนพื้นยางสีดำด้านของเครื่องออกกำลังกาย เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอของเขาก้องกังวานอยู่ในห้องเงียบงัน พร้อมกับเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ แต่ภายในอกกลับปั่นป่วนวุ่นวาย ภาพของกระสุนที่พุ่งทะลุเข้ามาจากด้านหลังยังคงฉายซ้ำในห้วงความคิด ความเจ็บปวดทางกายนั้นแสนสาหัส แต่บาดแผลจากการถูกหักหลังโดยคนที่เขาคิดว่าเป็นพวกเดียวกันกลับฝังลึกและยากจะเยียวยากว่าหลายเท่า ​“ใครกันแน่...” คำถามนี้ดังก้องอยู่ในหัวของเขามาตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ และมันกัดกินจิตใจของเขาจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืน

มือของเขากำแน่นเข้ากับราวจับของลู่วิ่งไฟฟ้า ข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าคมสันฉายแววกร้าวกร้าว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยประกายของความมุ่งมั่น บัดนี้กลับมีร่องรอยของความระแวงและเหนื่อยล้าปรากฏอยู่ ‍เขาพยายามจะผลักดันร่างกายให้ก้าวต่อไป แม้กล้ามเนื้อจะส่งสัญญาณร้องขอให้หยุดพัก แต่ความเจ็บปวดทางใจนั้นรุนแรงกว่าความเจ็บปวดทางกายเป็นร้อยเท่าพันทวี “อย่าอ่อนแอ อคิณ” เสียงก้องในใจกระตุ้นเตือน “แกต้องเข้มแข็งกว่านี้” เขารู้ดีว่าภารกิจยังไม่จบ ‌‘รหัสมรณะ’ ยังคงอยู่ในมือขององค์กรก่อการร้ายปริศนา และหายนะกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ

ในขณะที่อคิณกำลังผลักดันตัวเองให้วิ่งต่อไปอย่างไม่ลดละ ประตูห้องกายภาพบำบัดที่ปกปิดอย่างมิดชิดก็เปิดออกอย่างแผ่วเบา ชายร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบทหารเต็มยศก้าวเข้ามาภายในห้อง ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังอคิณด้วยความห่วงใยและบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ “ยังไหวอยู่ไหม อคิณ” ‍เสียงทุ้มต่ำของ ผู้พันนพดล เอ่ยขึ้น ผู้พันนพดลเป็นอดีตผู้บัญชาการหน่วยพยัคฆ์เงา ผู้ที่อคิณเคารพและนับถือมาโดยตลอด เขานับได้ว่าเป็นเสาหลักคนสำคัญที่เหลืออยู่ของหน่วย ที่รู้ถึงความลับและภารกิจทุกอย่างอย่างลึกซึ้ง

อคิณชะลอความเร็วของลู่วิ่งลงจนกระทั่งหยุดสนิท เหงื่อหยดจากปลายคางของเขา ​“ผมสบายดีครับ ผู้พัน” เขาตอบเสียงเรียบ พยายามไม่ให้ความอ่อนแอใดๆ ปรากฏให้เห็น แต่ผู้พันนพดลย่อมรู้ดีว่านั่นไม่ใช่ความจริง เขารู้จักอคิณดีเกินกว่าจะเชื่อคำพูดนั้น

ผู้พันนพดลเดินเข้ามาใกล้ วางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มลงบนโต๊ะข้างลู่วิ่ง ​“ฉันรู้ว่าแกไม่สบายดีหรอกอคิณ บาดแผลทางกายรักษาได้ แต่บาดแผลทางใจมันฝังลึกกว่านั้น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงปลอบโยน แต่แววตาของผู้พันกลับมีบางอย่างที่หนักอึ้ง “แต่ตอนนี้เราไม่มีเวลาให้แกมานั่งจมกับความรู้สึกหรอกนะ”

หัวใจของอคิณเต้นระรัว เขารู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น “เกิดอะไรขึ้นครับ”

ผู้พันนพดลถอนหายใจหนักหน่วง ​“องค์กรเงาพิษ... พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งแล้ว” อคิณกำมือแน่น องค์กรเงาพิษคือชื่อที่พวกเขาตั้งให้กับองค์กรก่อการร้ายปริศนาที่ขโมยรหัสมรณะไป “พวกมันเพิ่งโจมตีศูนย์วิจัยชีวภาพลับแห่งหนึ่งในแถบยุโรปตะวันออก โชคดีที่ไม่มีอะไรสำคัญถูกขโมยไป แต่มันเป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าพวกมันกำลังเร่งแผนการ”

“แล้วรหัสมรณะล่ะครับ” อคิณถาม เสียงของเขามีความร้อนรน

“นั่นแหละปัญหา” ผู้พันนพดลส่ายหน้า “เรายังไม่รู้ว่าพวกมันเอารหัสมรณะไปซ่อนไว้ที่ไหน หรือกำลังดำเนินการอะไรกับมัน แต่จากข้อมูลที่เราได้มาจากการแกะรอยเครือข่ายของพวกมัน ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังจะเปิดฉากแผนการบางอย่างที่ใหญ่กว่าที่เราคาดการณ์ไว้”

“แผนการอะไรครับ”

“การแพร่กระจาย” ผู้พันนพดลตอบเสียงเครียด “พวกมันไม่ได้ต้องการแค่อาวุธชีวภาพที่ทำลายล้าง แต่พวกมันต้องการแพร่กระจายมันไปทั่วโลก เพื่อสร้างความวุ่นวายและจัดระเบียบโลกใหม่ในแบบที่พวกมันต้องการ”

คำพูดของผู้พันนพดลทำให้เลือดในกายของอคิณเดือดพล่าน ความรู้สึกโกรธแค้นต่อองค์กรเงาพิษและผู้ที่หักหลังเขาปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบที่หนักอึ้งบนบ่าอีกครั้ง “แล้วทีมล่ะครับ พวกเขาไปถึงไหนแล้ว”

ผู้พันนพดลเปิดแฟ้มเอกสารออก เลื่อนภาพถ่ายและข้อมูลต่างๆ มาตรงหน้าอคิณ “ทีมของเรากำลังแกะรอยเบาะแสที่ได้มาจากการโจมตีล่าสุดของเงาพิษ พวกเขาอยู่ที่เมืองอิสตันบูล ประเทศตุรกี มีข้อมูลว่ากลุ่มผู้ก่อการร้ายบางส่วนที่เกี่ยวข้องกับการโจมตีในยุโรปตะวันออกได้หลบหนีไปที่นั่น และกำลังเตรียมการบางอย่าง”

“อิสตันบูล...” อคิณพึมพำ เมืองแห่งประวัติศาสตร์ที่เต็มไปด้วยความลึกลับและทางแยกของวัฒนธรรม

“ใช่ และมีอีกเรื่องหนึ่ง” ผู้พันนพดลเว้นจังหวะไปชั่วครู่ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เรื่องการหักหลังแก”

คำพูดนั้นทำให้อคิณชะงักไปชั่วขณะ หัวใจของเขากลับมาบีบรัดอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ถูกกลบไว้ด้วยความโกรธแค้นเริ่มฉายชัดขึ้นมาใหม่ “ผู้พันเจอตัวแล้วเหรอครับ”

“ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์” ผู้พันนพดลตอบ “แต่เรามีเบาะแสใหม่ที่น่าจะเชื่อมโยงถึงตัวคนทรยศได้” ผู้พันเลื่อนเอกสารอีกชุดมาตรงหน้าอคิณ มันเป็นรายงานการวิเคราะห์ทางนิติวิทยาศาสตร์และข้อมูลการสื่อสารลับบางส่วน “จากการตรวจสอบกระสุนที่ฝังอยู่ในตัวแก รวมกับข้อมูลการสื่อสารที่ถูกดักฟังระหว่างสมาชิกขององค์กรเงาพิษ เราพบว่ามีรหัสการติดต่อบางอย่างที่ถูกใช้โดยบุคคลภายใน ซึ่งมีความถี่และรูปแบบการเข้ารหัสที่คล้ายคลึงกับระบบสื่อสารเก่าของหน่วยเรา”

อคิณขมวดคิ้วแน่น นั่นหมายความว่าคนทรยศจะต้องเป็นคนวงในจริงๆ เป็นคนที่มีความรู้เกี่ยวกับระบบของพยัคฆ์เงาเป็นอย่างดี

“และที่สำคัญที่สุด...” ผู้พันนพดลหยุดพูดชั่วครู่ ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดหรือไม่ “รหัสนั้นถูกใช้เพื่อส่งข้อมูลการเคลื่อนไหวของแก และตำแหน่งของหน่วยปฏิบัติการลับไปยังองค์กรเงาพิษ ก่อนที่แกจะถูกยิงไม่นาน”

“ใครกันแน่ครับ” อคิณถามเสียงเครียดจัด ความอดทนของเขาเริ่มหมดลง

ผู้พันนพดลมองเข้าไปในดวงตาของอคิณอย่างแน่วแน่ “เรายังสรุปไม่ได้ แต่ข้อมูลชี้ไปที่คนไม่กี่คน และหนึ่งในนั้น... คือคนที่แกไว้วางใจที่สุด”

ประโยคสุดท้ายของผู้พันนพดลเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอคิณ ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นไปทั่วร่าง คนที่เขาไว้วางใจที่สุด... ใครกัน? ภาพใบหน้าของเพื่อนร่วมทีมหลายคนผุดขึ้นมาในความคิด เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าใครในพวกเขาจะทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้

“ผู้พันหมายถึง...” อคิณไม่สามารถเอ่ยชื่อใครออกมาได้

ผู้พันนพดลพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ใช่ อคิณ ตอนนี้ฉันยังบอกแกไม่ได้ว่าใคร แต่มีบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในอิสตันบูล ซึ่งอาจจะเปิดเผยตัวตนของคนทรยศคนนี้”

“ผมจะไปอิสตันบูล” อคิณตัดสินใจทันที “ผมยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่” ผู้พันนพดลทักท้วง

“ผมไม่สน” อคิณพูดเสียงแข็ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันปะปนไปด้วยความเคียดแค้น “ผมจะไปตามล่ารหัสมรณะ และผมจะลากคอคนทรยศนั่นมาลงโทษด้วยมือของผมเอง”

ผู้พันนพดลมองอคิณด้วยความเข้าใจและยอมรับในความมุ่งมั่นนั้น “ฉันจะเตรียมเครื่องบินและทีมสนับสนุนให้แกออกเดินทางภายในหกชั่วโมง”

“ขอบคุณครับผู้พัน”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกอคิณ นี่คือภารกิจที่สำคัญที่สุดของเรา” ผู้พันนพดลรวบแฟ้มเอกสารกลับมาถือไว้ในมือ “แต่แกต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม เพราะตอนนี้ศัตรูของเราไม่ได้มีแค่องค์กรเงาพิษเท่านั้น แต่ยังมีเงาที่ซ่อนอยู่ภายในหน่วยของเราเอง”

อคิณพยักหน้าอย่างหนักแน่น ความคิดของเขาเต็มไปด้วยแผนการและภาพของอิสตันบูล เขารู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่แค่การตามล่าอาวุธชีวภาพ แต่เป็นการตามล่าหาความจริงและการล้างแค้นส่วนตัวด้วย และอันตรายที่รออยู่ข้างหน้าจะรุนแรงกว่าที่เคยเผชิญมา

ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินก็ดังขึ้นก้องไปทั่วทั้งโรงพยาบาลลับ แสงไฟกะพริบเป็นสีแดงสลับกับสีน้ำเงินทั่วทั้งโถงทางเดิน เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ดังแว่วมาตามสายลม “การบุกรุก! มีการบุกรุกพื้นที่ชั้นใน!”

ผู้พันนพดลเบิกตากว้าง สลับมองระหว่างอคิณกับประตูห้องที่สั่นสะเทือนจากเสียงสัญญาณ “เป็นไปไม่ได้! ที่นี่เป็นพื้นที่ลับสุดยอด!”

แต่ก่อนที่ผู้พันจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น กำแพงด้านหนึ่งของห้องกายภาพบำบัดก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง เศษปูนและฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง แรงระเบิดทำให้ร่างของอคิณและผู้พันนพดลกระเด็นไปคนละทิศละทาง

ท่ามกลางกลุ่มควันและซากปรักหักพัง ปรากฏร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทพร้อมอาวุธครบมือหลายคนพุ่งเข้ามาจากช่องว่างที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นมาใหม่ ดวงตาของพวกมันไร้ความรู้สึก และพุ่งเป้ามาที่อคิณโดยตรง

“พวกมันรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่!” ผู้พันนพดลตะโกน เขาพยายามลุกขึ้นแต่ก็ล้มลงไปอีกครั้งจากแรงกระแทก

อคิณไอค่อกแค่กจากฝุ่นควัน ความเจ็บปวดจากบาดแผลเก่าปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขากลับรู้สึกถึงความโกรธที่พุ่งพล่านมากกว่า มือของเขาเอื้อมไปหยิบปืนพกที่ผู้พันเหน็บไว้ที่เอวอย่างรวดเร็ว

“มีคนให้ข้อมูลพวกมัน” อคิณพูดเสียงกราดเกรี้ยว ในใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า “คนทรยศ...”

หนึ่งในกลุ่มคนร้ายยกปืนขึ้นเล็งมาที่อคิณ ก่อนจะเหนี่ยวไก กระสุนพุ่งตรงมายังอคิณราวกับจะปลิดชีวิตเขาในวินาทีนั้น...