ตอนที่ 21 — รุกคืบสู่รังลับ

แสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องลงมาต้องผืนป่าทึบเบื้องล่าง ราวกับภาพวาดสีหมึกที่ถูกแต้มแต่งด้วยความลึกลับและเงียบงัน อคิณยืนนิ่งอยู่บนเนินเขาสูง มองลงไปยังโครงสร้างขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้แนวป่าเบื้องล่าง มันคือโรงงานร้างที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายสิบปี แต่จากข้อมูลที่เรย์ถอดรหัสได้ มันกลับกลายเป็นจุดเชื่อมโยงแรกสู่ ‘องค์กรปริศนา’ ‌ที่อยู่เบื้องหลังการโจรกรรมรหัสมรณะ

“ตามข้อมูลที่ได้ มันเคยเป็นโรงงานผลิตยาของบริษัท ‘ไบโอเจนิกซ์’ ที่ล้มละลายไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน” เรย์กระซิบผ่านระบบสื่อสารในหูฟัง เสียงของเขานิ่งเรียบแต่แฝงด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย “แต่ข้อมูลที่น่าสนใจคือ ก่อนที่จะล้มละลาย ​พวกเขาได้วิจัยเกี่ยวกับไวรัสและแบคทีเรียหลายชนิด ซึ่งบางชนิดถูกจัดเป็นอันตรายระดับสูง”

อคิณพยักหน้าช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่ผิดปกติ แม้โรงงานจะดูทรุดโทรมและถูกธรรมชาติกลืนกินไปบางส่วน แต่ความรู้สึกอันตรายกลับแผ่ซ่านออกมาจากมัน

“นาเดีย ประเมินกำลังพลภายนอก” อคิณสั่งเสียงเบาหวิว

นาเดียที่ซุ่มตัวอยู่ไม่ไกล ‍ตอบกลับมาทันที “ไม่มีการเคลื่อนไหวของคนภายนอก มีแต่ระบบเซ็นเซอร์ความร้อนและกล้องวงจรปิดรุ่นเก่าที่ยังทำงานอยู่บางส่วน เท่าที่เห็นยังไม่มีการ์ดเดินตรวจเวร”

“อย่าประมาท” อคิณเตือน “พวกมันคงไม่ทิ้งโรงงานที่มีความสำคัญขนาดนี้ไว้โดยไม่มีการป้องกันชั้นใน”

ทีมพยัคฆ์เงาในค่ำคืนนี้ประกอบด้วยอคิณเป็นหัวหน้าหน่วย เรย์รับผิดชอบด้านเทคนิคและการเจาะระบบ และนาเดียผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิดและการแทรกซึม ‌ทั้งสามคนคือหัวใจสำคัญของการกลับมาปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้ แม้จำนวนจะน้อยกว่าทีมในอดีต แต่คุณภาพของแต่ละคนนั้นเหนือกว่าที่เคยมีมา

“เป้าหมายของเราคือห้องเก็บข้อมูลกลางของโรงงาน” อคิณสรุปแผน “เรย์ นายจะจัดการระบบรักษาความปลอดภัยและดึงข้อมูลออกมา นาเดียจะคุ้มกันทางเข้า ส่วนฉันจะเคลียร์เส้นทางและเป็นแนวหน้า”

แผนการถูกวางไว้อย่างรัดกุม ‍พวกเขาเคลื่อนที่ลงจากเนินเขาอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาที่กลืนไปกับรัตติกาล ใบไม้แห้งใต้ฝ่าเท้าแทบไม่มีเสียง ทุกย่างก้าวถูกคำนวณมาอย่างดี เพื่อหลีกเลี่ยงกับดักและเซ็นเซอร์ที่อาจซ่อนอยู่

นาเดียเป็นคนแรกที่เข้าถึงรั้วโรงงาน เธอใช้คีมตัดเหล็กขนาดเล็กจัดการกับรั้วลวดหนามอย่างรวดเร็วและไร้เสียง จากนั้นใช้กล้องอินฟราเรดสแกนหาทุ่นระเบิดและกับดักบริเวณพื้นดิน อคิณตามเข้ามาเป็นคนที่สอง ​ขณะที่เรย์ยังคงซ่อนตัวอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย เพื่อคอยควบคุมระบบและเป็นจุดสำรอง

ภายในโรงงานร้าง กลิ่นอับชื้นของสนิมและปูนที่ผุพังคละคลุ้งไปทั่ว แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหักเป็นบางส่วน ทำให้เกิดเงาตะคุ่มน่าขนลุก อคิณใช้ไฟฉายขนาดเล็กส่องนำทาง ทุกรายละเอียดของห้องโถงกว้างที่เคยเต็มไปด้วยเครื่องจักรขนาดใหญ่ บัดนี้เหลือเพียงโครงเหล็กที่ผุกร่อนและซากปรักหักพัง

“ด้านหน้ามีกล้องวงจรปิดสองตัว ​เรย์จัดการ” อคิณกระซิบ

เพียงเสี้ยววินาที หน้าจอมอนิเตอร์ในห้องควบคุมของโรงงานก็กระพริบ และภาพจากกล้องก็ดับวูบไป เรย์คืออัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์อย่างแท้จริง เขาสามารถเจาะระบบรักษาความปลอดภัยที่ซับซ้อนได้ภายในเวลาอันสั้น ราวกับมันเป็นแค่ของเล่นเด็ก

พวกเขาเคลื่อนที่ผ่านทางเดินมืดมิด ลัดเลาะไปตามซอกหลืบของโรงงานที่ดูเหมือนเขาวงกต ​นาเดียเดินนำไปก่อน พร้อมอาวุธคู่ใจที่เตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์ อคิณตามหลังมาอย่างระมัดระวัง สายตากวาดมองหาอันตรายที่อาจแฝงตัวอยู่

“ห้องเก็บข้อมูลอยู่ชั้นใต้ดิน” เรย์รายงาน “แต่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ซับซ้อนกว่าปกติ และมีสัญญาณชีพจรตรวจพบได้สองจุด”

“เป็นการ์ด หรือระบบอัตโนมัติ?” อคิณถาม

“น่าจะเป็นการ์ด” เรย์ตอบ “จากลักษณะการเคลื่อนที่ เหมือนมีคนสองคนกำลังประจำการอยู่”

นี่คือสิ่งที่อคิณคาดการณ์ไว้ พวกมันคงไม่ปล่อยให้ข้อมูลสำคัญถูกเก็บไว้โดยไม่มีผู้ดูแล อคิณพยักหน้าให้นาเดีย นาเดียถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบรับสัญญาณ

เมื่อถึงทางลงสู่ชั้นใต้ดิน อคิณและนาเดียหยุดนิ่งอยู่ตรงปากทาง กลิ่นดินและกลิ่นโลหะลอยขึ้นมาแตะจมูก อคิณมองเห็นประตูเหล็กหนาบานหนึ่งปิดแน่นอยู่เบื้องล่าง และสัญญาณชีพจรที่เรย์ตรวจจับได้ก็มาจากหลังประตูบานนั้น

“นาเดีย นายล่อความสนใจ ฉันจะเข้าไปจัดการ” อคิณวางแผน

นาเดียพยักหน้า เธอหยิบเหรียญโลหะออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วขว้างมันลงไปที่พื้นทางเดินชั้นล่าง เสียงเหรียญกระทบพื้นดัง "กริ๊ง" ก้องไปทั่วความเงียบนั้น

ทันทีนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหลังประตูเหล็ก บานประตูถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ชายฉกรรจ์สองคนในชุดดำพร้อมปืนไรเฟิลจู่โจมก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขากวาดสายตาไปทั่วบริเวณอย่างระแวง

นาเดียฉวยโอกาสนั้น เธอพุ่งตัวลงไปจากที่ซ่อนอย่างรวดเร็วราวกับพยัคฆ์สาว ชายคนแรกยังไม่ทันได้ตั้งตัว นาเดียก็ใช้เท้าเตะเข้าที่ข้อมือของเขาอย่างแรง จนปืนหลุดจากมือ ก่อนจะตามด้วยศอกเข้าที่ขมับจนเขาล้มลงหมดสติ

ชายคนที่สองเห็นเพื่อนร่วมงานถูกจัดการ เขาก็ยกปืนขึ้นเล็ง แต่มันก็สายเกินไป อคิณที่รอจังหวะอยู่แล้ว พุ่งเข้าประชิดจากอีกด้านหนึ่ง เขาใช้สันมือสับเข้าที่ต้นคอของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ ก่อนจะตามด้วยหมัดตรงเข้าที่ปลายคาง ชายคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้นเช่นกัน

ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตาเดียว ไร้เสียงปืน ไร้เสียงร้อง มีเพียงเสียงหอบหายใจของนาเดียและอคิณเบาๆ

“เคลียร์” อคิณกระซิบ

พวกเขาจัดการผูกมัดชายทั้งสองไว้กับเสาเหล็ก จากนั้นอคิณก็ตรวจสอบประตูเหล็กบานนั้น มันเป็นระบบล็อกแบบอิเล็กทรอนิกส์ที่ค่อนข้างเก่า แต่ก็แข็งแรงพอสมควร

“เรย์ นายเจาะระบบได้ไหม?” อคิณถาม

“กำลังทำอยู่” เรย์ตอบ “มันซับซ้อนกว่าที่คิดนิดหน่อย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา”

ไม่นานนัก เสียงระบบล็อกก็ดัง "คลิก" ประตูเหล็กเปิดออก เผยให้เห็นห้องขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยเซิร์ฟเวอร์คอมพิวเตอร์เก่าๆ และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกทิ้งร้าง

“นี่แหละห้องเก็บข้อมูล” เรย์บอก “ฉันจะต่อสายเข้ากับระบบและดึงข้อมูลออกมา ใช้เวลาประมาณสิบนาที”

ในขณะที่เรย์กำลังเชื่อมต่ออุปกรณ์เข้ากับเซิร์ฟเวอร์เก่า อคิณและนาเดียก็กระจายกำลังออกไปคุ้มกัน นาเดียตรวจดูทางเข้า ส่วนอคิณสำรวจภายในห้อง สายตาของเขาไปสะดุดกับภาพวาดสีน้ำมันเก่าๆ ที่แขวนอยู่บนผนัง มันเป็นภาพของนักวิทยาศาสตร์ผู้หนึ่งที่กำลังยืนอยู่หน้ากล้องจุลทรรศน์

“ภาพนี้คุ้นๆ” อคิณพึมพำกับตัวเอง

“ภาพของ ดร.อาร์เธอร์ แวนเดอร์บิลต์ อดีตหัวหน้านักวิทยาศาสตร์ของไบโอเจนิกซ์” เรย์บอกขณะที่ยังคงทำงานอยู่ “เขาเป็นคนที่ค้นพบเชื้อไวรัส ‘ซีโนไทป์-7’ ที่เป็นต้นแบบของรหัสมรณะ”

อคิณเดินเข้าไปใกล้ภาพวาดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่เชื่อมโยงกับอดีต แม้ ดร.แวนเดอร์บิลต์ จะเสียชีวิตไปนานแล้ว แต่ชื่อของเขาก็ยังคงถูกกล่าวขานในวงการลับ

“มีอะไรในข้อมูลที่น่าสนใจไหม?” อคิณถามเรย์

“กำลังประมวลผลอยู่” เรย์ตอบ “แต่เจอไฟล์ที่น่าสงสัยบางอย่าง เป็นการสื่อสารเข้ารหัสลับที่เก่ามาก แต่ถูกเก็บไว้เป็นอย่างดี”

ความตึงเครียดในห้องเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทุกนาทีที่ผ่านไปคือการรอคอยที่ทรมาน เสียงพัดลมของเซิร์ฟเวอร์เก่าดังหึ่งๆ ราวกับเสียงหายใจของอสูรที่หลับใหล

“ใกล้เสร็จแล้ว” เรย์บอก “ข้อมูลที่ได้มีปริมาณมาก แต่ฉันได้แยกไฟล์ที่เกี่ยวข้องกับ ‘รหัสมรณะ’ ออกมาให้ก่อน”

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เรย์ก็ถอดปลั๊กออกจากเซิร์ฟเวอร์เก่า เขายื่นแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กให้อคิณ

“ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในนี้” เรย์บอก “และสิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ…มันมีรหัสลับที่เชื่อมโยงกับ ‘ฟีนิกซ์’ องค์กรลับที่เชื่อว่าถูกยุบไปนานแล้ว”

คำว่า ‘ฟีนิกซ์’ ทำให้หัวใจของอคิณกระตุกวาบ มันคือองค์กรคู่ปรับเก่าของพยัคฆ์เงาในอดีต ซึ่งเชื่อว่าถูกกวาดล้างไปจนหมดสิ้นแล้ว แต่ถ้าพวกมันกลับมา...นั่นหมายความว่าหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นอาจจะยิ่งใหญ่กว่าที่คาดคิดไว้มากนัก

“เรารีบกลับ” อคิณสั่ง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าเดิมหลายเท่า “เราได้สิ่งที่ต้องการแล้ว และตอนนี้เราก็รู้แล้วว่าใครคือศัตรูที่แท้จริง”

ทั้งสามคนเคลื่อนตัวออกจากโรงงานร้างอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบเช่นเดียวกับตอนที่เข้ามา แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมา แต่คราวนี้มันไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบอีกต่อไป ตรงกันข้าม มันกลับดูเหมือนเป็นลางร้ายที่กำลังจะมาถึง

เมื่อมาถึงจุดนัดพบ เรย์เริ่มเปิดดูข้อมูลในแฟลชไดรฟ์ทันที ภาพแผนผังอาคารที่ไม่คุ้นตาปรากฏขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ตของเขา มันเป็นฐานทัพลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้ดิน พร้อมกับชื่อรหัสปฏิบัติการที่ถูกเขียนไว้ด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน

“นี่คือแผนผังของฐานปฏิบัติการหลักของพวกมัน” เรย์บอกเสียงเครียด “และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น...มันระบุว่า ‘รหัสมรณะ’ กำลังถูกเตรียมการเพื่อปลดปล่อยในอีก 72 ชั่วโมงข้างหน้า”

72 ชั่วโมง...เวลาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด อคิณกำหมัดแน่น เขารู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ‘ฟีนิกซ์’ ไม่ได้แค่กลับมา แต่พวกมันกำลังจะปลดปล่อยหายนะครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่โลกเคยเจอมา

“ไม่ว่าพวกมันจะเป็นใคร และมีจุดประสงค์อะไร” อคิณพูดเสียงหนักแน่น “เราจะหยุดพวกมันให้ได้”

ดวงตาของอคิณฉายแววเด็ดเดี่ยว ไม่ว่าเส้นทางข้างหน้าจะอันตรายเพียงใด เขาและทีมพยัคฆ์เงาจะไม่ยอมให้ ‘รหัสมรณะ’ ถูกปลดปล่อยเด็ดขาด เพราะนี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อปกป้องโลก แต่คือการต่อสู้เพื่อไถ่ถอนอดีตและปกป้องอนาคตที่กำลังจะถูกกลืนกินด้วยเงามืดของฟีนิกซ์