ประตูเหล็กหนาของห้อง ‘โครโนส’ เปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นห้องทดลองขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ที่ทันสมัยและซับซ้อน แสงไฟสีฟ้าสลัวๆ ส่องสว่างไปทั่วห้อง สร้างบรรยากาศที่น่าขนลุกและเต็มไปด้วยความลับ
ใจกลางห้องทดลอง มีแคปซูลแก้วขนาดใหญ่ที่บรรจุของเหลวสีเขียวเรืองแสงอยู่ภายใน นั่นคือ ‘รหัสมรณะ’ อาวุธชีวภาพที่ร้ายกาจที่สุดในประวัติศาสตร์ และมันกำลังจะถูกปลดปล่อยออกมาในไม่ช้า
“รหัสมรณะ…” นาเดียพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
อคิณมองไปยังแคปซูลแก้วนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งความกลัว ความโกรธ และความมุ่งมั่นที่จะหยุดยั้งมันให้ได้
“พี่อคิณครับ” เรย์เรียก “ผมตรวจพบสัญญาณชีพจรของเอริคอยู่ภายในห้องนี้ครับ”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังของแคปซูลแก้ว เอริคปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยันและดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า
“ฉันรู้ว่านายจะต้องมาอคิณ” เอริคพูด “ฉันเตรียมทุกอย่างไว้ให้นายแล้ว”
“นายกำลังทำอะไรเอริค?” อคิณถามเสียงเย็นชา “นายกำลังจะทำลายโลกนะ”
“ฉันกำลังจะสร้างโลกใหม่ อคิณ” เอริคตอบ “โลกที่ปราศจากความอ่อนแอ ปราศจากความอยุติธรรม และปราศจากพวกคนโง่เง่าอย่างพวกนาย”
“นายมันบ้าไปแล้วเอริค!” นาเดียตะโกน
เอริคหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่ได้บ้า นาเดีย ฉันแค่เห็นความจริงที่พวกนายไม่กล้าเผชิญหน้า”
“นายจะไม่มีวันทำสำเร็จเอริค” อคิณพูด “ฉันจะหยุดนายให้ได้”
“นายคิดว่านายจะหยุดฉันได้เหรออคิณ?” เอริคยิ้มเย้ยหยัน “นายคิดว่านายจะหยุด ‘รหัสมรณะ’ ที่ฉันสร้างขึ้นมาด้วยมือของฉันเองได้เหรอ?”
เอริคเดินเข้าไปใกล้แผงควบคุมหลักของแคปซูลแก้ว เขายกมือขึ้นกดปุ่มสีแดงขนาดใหญ่
“รหัสมรณะกำลังจะถูกปลดปล่อยแล้ว” เอริคพูด “และคราวนี้…จะไม่มีใครหยุดมันได้”
เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นไปทั่วทั้งห้อง แคปซูลแก้วเริ่มสั่นสะเทือน และของเหลวสีเขียวเรืองแสงก็เริ่มไหลเวียนอย่างรวดเร็ว
“เรย์ ปิดระบบเดี๋ยวนี้!” อคิณสั่ง
เรย์พุ่งตัวเข้าไปที่แผงควบคุมรอง เขากดปุ่มและพยายามเจาะเข้าระบบ แต่ระบบของเอริคนั้นซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะเจาะได้ในเวลาอันสั้น
“ผมกำลังพยายามอยู่ครับพี่อคิณ” เรย์ตะโกน “แต่มันถูกล็อคไว้แน่นหนามาก!”
อคิณหันไปมองเอริค ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความมุ่งมั่น
“นายจะไม่มีวันทำสำเร็จเอริค!” อคิณตะโกน เขาชักปืนพกคู่ใจออกมายิงเข้าใส่แผงควบคุมหลักของแคปซูลแก้ว
กระสุนพุ่งเข้าปะทะกับแผงควบคุมอย่างรุนแรง ทำให้เกิดประกายไฟและเสียงระเบิดเล็กน้อย แต่แผงควบคุมยังคงทำงานอยู่
“นายคิดว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้เหรออคิณ?” เอริคหัวเราะ “นายยังคงอ่อนแอเหมือนเดิม”
เอริคชักปืนพกคู่ใจออกมายิงสวนกลับไป อคิณและนาเดียกระโดดหลบกระสุนอย่างรวดเร็ว การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือดในห้องทดลอง
อคิณและนาเดียต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน พวกเขาพยายามยิงเข้าใส่เอริค แต่เอริคก็เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วและว่องไว เขาใช้ทักษะการต่อสู้ที่เขาเคยฝึกกับอคิณมาใช้ในการต่อสู้กับอคิณเอง
“นายยังคงจำท่านี้ได้ไหมอคิณ?” เอริคพูดพลางใช้ท่าต่อสู้ที่อคิณเคยสอนเขามาใช้ในการโจมตี
อคิณรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปตามสันหลัง เขาต้องต่อสู้กับเพื่อนสนิทของเขาเอง ด้วยทักษะที่เขาเป็นคนสอน
“นายเปลี่ยนไปแล้วเอริค” อคิณพูด “นายไม่ใช่คนที่ฉันเคยรู้จัก”
“ฉันไม่เคยเปลี่ยนอคิณ” เอริคตอบ “ฉันแค่เติบโตขึ้น และฉันก็เห็นความจริงที่นายไม่กล้าเห็น”
ในขณะที่อคิณและนาเดียกำลังต่อสู้กับเอริค เรย์ก็ยังคงพยายามเจาะเข้าระบบควบคุม ‘รหัสมรณะ’ อย่างไม่ลดละ
“พี่อคิณครับ! ผมเจอช่องโหว่แล้วครับ!” เรย์ตะโกน “แต่ผมต้องเข้าไปต่อตรงจากภายในแคปซูลแก้ว!”
คำพูดของเรย์ทำให้หัวใจของอคิณเต้นรัว การเข้าไปในแคปซูลแก้วนั้นหมายถึงการสัมผัสกับ ‘รหัสมรณะ’ โดยตรง ซึ่งอาจจะถึงแก่ชีวิตได้
“นายทำไม่ได้เรย์!” อคิณตะโกน “มันอันตรายเกินไป!”
“เราไม่มีเวลาแล้วครับพี่อคิณ!” เรย์ตอบ “ถ้าผมไม่ทำ…โลกทั้งใบจะถูกทำลาย!”
เรย์วิ่งเข้าไปที่แคปซูลแก้ว เขาใช้ค้อนพลาสติกขนาดเล็กทุบไปที่กระจกของแคปซูลแก้วอย่างแรง กระจกเริ่มมีรอยร้าว และของเหลวสีเขียวเรืองแสงก็เริ่มซึมออกมา
เอริคเห็นสิ่งที่เรย์กำลังทำ เขาก็พุ่งตัวเข้าใส่เรย์ทันที แต่ก่อนที่เขาจะถึงตัวเรย์ อคิณก็กระโดดเข้าขวาง เขายื่นมือออกไปจับแขนของเอริค และใช้แรงทั้งหมดที่มีเหวี่ยงเอริคออกไป
“นายจะไม่มีวันทำร้ายลูกทีมของฉันได้เอริค!” อคิณตะโกน
เอริคล้มลงไปกองกับพื้น เขามองอคิณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความแค้น
ในขณะเดียวกัน เรย์ก็สามารถเปิดช่องเล็กๆ บนแคปซูลแก้วได้สำเร็จ เขาใช้มือเสียบสายเคเบิลขนาดเล็กเข้าไปในช่องนั้น และเริ่มเจาะเข้าระบบควบคุม ‘รหัสมรณะ’
เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นไปทั่วทั้งห้องอีกครั้ง แคปซูลแก้วเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และของเหลวสีเขียวเรืองแสงก็เริ่มไหลออกมาจากช่องที่เรย์สร้างขึ้น
“ผมทำได้แล้วครับพี่อคิณ!” เรย์ตะโกน “ผมปิดระบบปลดปล่อย ‘รหัสมรณะ’ ได้แล้ว!”
คำพูดของเรย์เป็นเหมือนเสียงสวรรค์ที่ลงมาโปรด อคิณและนาเดียถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาทำสำเร็จแล้ว พวกเขาหยุดยั้ง ‘รหัสมรณะ’ ได้แล้ว
แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ดีใจ เอริคก็ลุกขึ้นยืน เขามองไปยังเรย์ที่กำลังถอนสายเคเบิลออกจากแคปซูลแก้ว ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความแค้น
“แกทำอะไรลงไปเรย์!” เอริคตะโกน เขาพุ่งตัวเข้าใส่เรย์อีกครั้ง
แต่คราวนี้ นาเดียเร็วกว่า เธอพุ่งตัวเข้าขวางเอริค และใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดจัดการกับเขาอย่างรวดเร็ว เอริคล้มลงไปกองกับพื้นหมดสติ
“เราทำสำเร็จแล้ว!” นาเดียตะโกน
อคิณเดินเข้าไปหาเรย์ เขาวางมือบนไหล่ของเรย์อย่างปลอบโยน
“นายทำได้ดีมากเรย์” อคิณพูด “นายช่วยโลกไว้ได้”
เรย์ยิ้มบางๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้พักหายใจ เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นไปทั่วทั้งฐานทัพอีกครั้ง คราวนี้มันเป็นสัญญาณเตือนภัยที่แตกต่างออกไป มันเป็นสัญญาณเตือนภัยที่บ่งบอกถึงการทำลายตัวเองของฐานทัพ
“พี่อคิณครับ! ฐานทัพกำลังจะระเบิดแล้วครับ!” เรย์ตะโกน “เอริคคงตั้งระบบทำลายตัวเองไว้!”
อคิณกำหมัดแน่น เขามองไปยังเอริคที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ
“เราต้องรีบออกไปจากที่นี่!” อคิณสั่ง “เซนต์! ได้ยินฉันไหม? ฐานทัพกำลังจะระเบิดแล้ว!”
เสียงของเซนต์ดังขึ้นในระบบสื่อสาร “ฉันได้ยินแล้วอคิณ! ฉันจะส่งทีมเข้าไปช่วยพวกนายเดี๋ยวนี้! รีบออกมาจากที่นั่นให้เร็วที่สุด!”
อคิณและทีมของเขารีบวิ่งออกจากห้องโครโนส พวกเขามุ่งหน้าไปยังช่องทางลับที่พวกเขาเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐานทัพ แรงสั่นสะเทือนทำให้ผนังคอนกรีตแตกหัก และฝุ่นควันก็คละคลุ้งไปทั่ว
การต่อสู้เพื่อหยุดยั้ง ‘รหัสมรณะ’ ได้จบลงแล้ว แต่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจากฐานทัพที่กำลังจะพังทลายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และพวกเขาก็ไม่รู้เลยว่าชะตากรรมของพวกเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป…
พยัคฆ์เงา: รหัสมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก