ตอนที่ 5 — โลหิตพิทักษ์จักรพรรดิ

โลหิตสีแดงฉานไหลอาบแขนเรียวของเจียหลิน ทว่าแววตาของนางกลับยังคงฉายแววแน่วแน่ ไม่หวั่นเกรง นางยืนหยัดอยู่ข้างองค์จักรพรรดิหลงเว่ย ดุจดังกำแพงเหล็กกล้าที่พร้อมจะปกป้องผู้เป็นนาย แม้คมดาบจะบาดลึกเพียงใด ก็ไม่อาจสั่นคลอนจิตใจที่เปี่ยมด้วยความภักดีและปณิธานอันแรงกล้าของนางได้

สมุหราชครูเว่ย เมื่อเห็นว่าแผนการที่วางไว้ถูกเปิดเผยจนหมดสิ้น ‌ความเมตตาจอมปลอมที่เคยฉาบอยู่บนใบหน้าก็มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและดวงตาที่วาวโรจน์ราวกับเปลวไฟแห่งความแค้น “ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เจ้าหนูเจียหลิน! เจ้ากล้าขัดขวางข้าผู้เป็นถึงผู้ปกครองเบื้องหลังเชียวหรือ!” เสียงของเขาก้องกังวาน ​แหบพร่าไปด้วยโทสะที่อัดแน่นมานานนับปี ร่างกายของสมุหราชครูเว่ยเริ่มแผ่ซ่านออร่าสีดำทะมึนออกมา ดุจดังหมอกควันแห่งความชั่วร้ายที่กำลังกลืนกินทุกสิ่งรอบกาย

ในพริบตานั้นเอง เหล่าองครักษ์ลับที่ยืนรายล้อมอยู่ก็เริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป ร่างกายของพวกเขากระตุกเกร็ง ผิวหนังแตกปริ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งกระด้างและขนสีดำสนิทที่งอกออกมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับสัตว์ป่าที่กระหายเลือด ‍พวกเขากลายร่างเป็นปีศาจครึ่งคนครึ่งสัตว์ที่ถูกฝึกฝนด้วยมนตร์ดำอันชั่วร้าย พร้อมที่จะฉีกกระชากทุกชีวิตที่ขวางหน้า

“นี่คือพลังที่แท้จริงของข้า! พลังที่จะทำให้ต้าฉู่ต้องสยบแทบเท้าข้า!” สมุหราชครูเว่ยหัวเราะก้อง แววตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “เจ้าคิดหรือว่าเพียงแค่เจ้ากับจักรพรรดิไร้ความสามารถผู้นี้จะหยุดข้าได้? ฝันไปเถอะ!”

เจียหลินกัดฟันแน่น นางรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลที่แขน ‌แต่ความเจ็บนั้นไม่อาจเทียบได้กับความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นในใจ นางมองไปยังองค์จักรพรรดิหลงเว่ยที่ยืนอยู่ข้างกาย พระพักตร์ของพระองค์ซีดเผือด แต่แววตายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมแพ้

ในห้วงเวลาแห่งความเป็นความตาย เสียงของระบบก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเจียหลินอีกครั้ง

[ระบบ] ภารกิจหลัก: ยับยั้งสมุหราชครูเว่ยและปกป้องราชบัลลังก์!

[ระบบ] ‍รางวัล: ทักษะ “การรักษาขั้นสูงสุด”, เปิดใช้งานประตูมิติ, ปลดล็อกความลับผู้ถูกเลือก!

[ระบบ] บทลงโทษ: ความตายขององค์จักรพรรดิและราชวงศ์ล่มสลาย!

ภารกิจที่หนักอึ้งนี้ทำให้เจียหลินรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล แต่ทว่ามันก็จุดประกายความมุ่งมั่นในใจของนางให้ลุกโชนขึ้น ​นางคือผู้ถูกเลือก นางจะยอมให้ราชวงศ์ล่มสลายเพราะความอ่อนแอของนางไม่ได้!

“ฝ่าบาท! ทรงถอยไปก่อนเพคะ!” เจียหลินตะโกนเสียงดัง นางผลักองค์จักรพรรดิให้ถอยห่างจากสมุหราชครูเว่ยเล็กน้อย ก่อนจะตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือกับเหล่าปีศาจที่กำลังกรูกันเข้ามา

นางใช้ทักษะ “การต่อสู้ระยะประชิด” ที่เพิ่งปลดล็อก ​ผสมผสานกับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและแม่นยำตามสัญชาตญาณของการเป็นศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ร่างกายของนางพลิ้วไหวราวกับสายลม หลบหลีกการโจมตีอันดุร้ายของปีศาจครึ่งคนครึ่งสัตว์ได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว หมัดเท้าของนางถูกส่งออกไปอย่างมีประสิทธิภาพ แต่ละครั้งที่สัมผัสกับร่างของปีศาจ ก็สร้างความเสียหายได้อย่างน่าประหลาดใจ

“อ๊ากกก!” เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเมื่อเจียหลินใช้ฝ่ามือฟาดเข้าที่จุดอ่อนของปีศาจตนหนึ่งจนกระเด็นไปกระแทกกับเสาหินแตกละเอียด

องค์จักรพรรดิหลงเว่ยเองก็มิได้ทรงยืนนิ่งดูดาย พระองค์ชักกระบี่ประจำพระองค์ที่ประดับด้วยอัญมณีล้ำค่าออกมาจากฝัก ​คมกระบี่สะท้อนแสงจันทร์วาววับ พระองค์ทรงต่อสู้ด้วยศิลปะการต่อสู้ชั้นสูงอันเป็นเอกลักษณ์ของราชวงศ์ แต่ละกระบวนท่าล้วนสง่างามและเปี่ยมด้วยพลัง กระบี่ในพระหัตถ์ฟาดฟันออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทำให้ปีศาจเหล่านั้นไม่อาจเข้าใกล้พระองค์ได้เลยแม้แต่น้อย

“เจียหลิน! ระวัง!” องค์จักรพรรดิทรงตะโกนเตือน เมื่อเห็นปีศาจตนหนึ่งพุ่งเข้าใส่นางจากด้านหลัง

เจียหลินพลิกตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด คมกรงเล็บของปีศาจเฉียดผ่านปลายจมูกไปเพียงนิดเดียว นางตอบโต้ด้วยการเตะเข้าที่ลำตัวของมันอย่างแรงจนกระเด็นไป

ท่ามกลางความโกลาหล เจียหลินเหลือบไปเห็นสมุหราชครูเว่ยกำลังร่ายเวทมนตร์โบราณอย่างต่อเนื่อง ออร่าสีดำรอบกายของเขาเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของเขากลับกลายเป็นสีดำสนิท ปราณชั่วร้ายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ นางรู้ดีว่าต้องหยุดเขาให้ได้ ไม่เช่นนั้นทุกสิ่งจะสายเกินไป

“ระบบ! วิเคราะห์จุดอ่อนของสมุหราชครูเว่ย!” เจียหลินสั่งในใจ

[ระบบ] กำลังวิเคราะห์… จุดชีพจรสำคัญที่ควบคุมพลังเวทมนตร์อยู่ที่บริเวณลำคอด้านซ้ายและข้อมือขวา…

ข้อมูลจากระบบปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของนางอย่างรวดเร็ว เจียหลินดึงเข็มเงินที่ใช้ในการฝังเข็มออกมาจากกระเป๋าผ้าที่พกติดตัว นางเคยใช้มันเพื่อรักษาผู้คนนับไม่ถ้วน แต่ในวันนี้ มันจะถูกใช้เพื่อหยุดยั้งความชั่วร้าย

“ฝ่าบาท! ทรงตรึงพวกมันไว้! หม่อมฉันจะจัดการสมุหราชครูเว่ยเองเพคะ!” เจียหลินตะโกนบอกองค์จักรพรรดิ

องค์จักรพรรดิพยักหน้าเล็กน้อย พระองค์ทรงเข้าใจในทันทีว่าเจียหลินกำลังจะทำอะไร พระองค์ทรงใช้กระบี่ฟาดฟันอย่างดุดันยิ่งขึ้น เพื่อเปิดทางให้เจียหลินได้เคลื่อนที่

ด้วยความช่วยเหลือจาก “ทักษะการวิเคราะห์จุดอ่อน” เจียหลินพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ นางหลบหลีกการโจมตีของปีศาจที่พุ่งเข้าใส่ราวกับผีเสื้อที่โบยบินหลีกเลี่ยงใยแมงมุม ดวงตาของนางจับจ้องไปที่สมุหราชครูเว่ยอย่างไม่คลาดสายตา

“เจ้าหนู! เจ้าคิดจะทำอะไร!” สมุหราชครูเว่ยคำรามลั่น เมื่อเห็นเจียหลินพุ่งตรงเข้ามาหาเขา

เจียหลินไม่ตอบ นางใช้จังหวะที่สมุหราชครูเว่ยกำลังร่ายเวทมนตร์และเสียสมาธิ พุ่งเข้าประชิดตัวเขาในพริบตา เข็มเงินในมือของนางถูกแทงเข้าที่จุดชีพจรสำคัญบริเวณลำคอด้านซ้ายอย่างแม่นยำ

“อ๊ากกก!” สมุหราชครูเว่ยกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขากระตุกเกร็ง พลังเวทมนตร์สีดำที่กำลังแผ่ซ่านอยู่รอบกายก็พลันสะดุดลงชั่วขณะ ดวงตาที่เคยดำสนิทกลับมาเป็นสีปกติชั่วครู่ ก่อนจะกลับไปดำมืดอีกครั้ง

องค์จักรพรรดิหลงเว่ยเห็นโอกาสทองที่เจียหลินสร้างให้ พระองค์ไม่รอช้า พุ่งเข้าใส่สมุหราชครูเว่ยด้วยกระบี่อันคมกริบในทันที “สมุหราชครูเว่ย! เจ้าต้องชดใช้!”

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด สมุหราชครูเว่ยที่ถูกเข็มเงินของเจียหลินสะกดจุดชีพจรไว้ ทำให้พลังเวทมนตร์ของเขาลดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามต่อสู้กลับด้วยพลังที่เหลืออยู่ แต่ก็ไม่อาจต้านทานการโจมตีอันรุนแรงขององค์จักรพรรดิหลงเว่ยได้

ในที่สุด สมุหราชครูเว่ยก็ถูกกระบี่ขององค์จักรพรรดิแทงเข้าที่กลางอกอย่างจัง ร่างของเขาล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง ออร่าสีดำที่เคยแผ่ซ่านอยู่ก็มลายหายไปสิ้น พร้อมกับเหล่าปีศาจครึ่งคนครึ่งสัตว์ที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปในพริบตา

ความเงียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงที่เคยเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม มีเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของเจียหลินและองค์จักรพรรดิหลงเว่ยเท่านั้นที่ยังคงดังอยู่

ราชสำนักกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามายังท้องพระโรงที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ เจียหลินทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า บาดแผลที่แขนของนางปวดร้าว แต่ในใจกลับรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

องค์จักรพรรดิหลงเว่ยทรงเดินเข้ามาหานาง พระองค์ทรงคุกเข่าลงข้างๆ และประคองร่างของเจียหลินขึ้นมาอย่างแผ่วเบา พระพักตร์ของพระองค์เต็มไปด้วยความกังวลเมื่อเห็นบาดแผลของนาง

“เจ้า… เจ้าบาดเจ็บมากหรือไม่?” พระองค์ตรัสถามด้วยสุรเสียงที่อ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เจียหลินส่ายหน้าเล็กน้อย “หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ ฝ่าบาททรงปลอดภัยก็พอแล้ว”

แววตาที่เคยเย็นชาขององค์จักรพรรดิหลงเว่ยหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความอ่อนโยน ความเคารพ และความรู้สึกซาบซึ้งอย่างสุดซึ้งต่อเจียหลิน พระองค์ทรงจับมือของนางขึ้นมาและตรัสว่า “เจียหลิน… เจ้าคือผู้ช่วยชีวิตของข้าและต้าฉู่ ข้าจะไม่มีวันลืมบุญคุณของเจ้า”

ไม่กี่วันต่อมา องค์จักรพรรดิหลงเว่ยทรงประกาศล้างมลทินให้เจียหลินอย่างเป็นทางการ และแต่งตั้งให้นางเป็น “มหาหมอหลวงสูงสุด” ผู้ได้รับความไว้วางใจสูงสุดจากพระองค์ พระองค์ยังทรงมอบอำนาจให้นางปฏิรูปการแพทย์ในวังและดูแลสุขภาพของประชาชนทั่วอาณาจักร

เจียหลินใช้ความรู้จากโลกเดิมและทักษะที่ได้รับจากระบบอย่างเต็มที่ นางก่อตั้งโรงเรียนแพทย์หลวงขึ้นมาใหม่ ฝึกสอนหมอหลวงรุ่นใหม่ด้วยหลักการแพทย์ที่ทันสมัย และจัดตั้งหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ออกไปรักษาประชาชนตามหัวเมืองต่างๆ ทั่วอาณาจักรต้าฉู่

ภายใต้การดูแลของมหาหมอหลวงเจียหลิน สุขภาพของประชาชนดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โรคระบาดที่เคยคร่าชีวิตผู้คนจำนวนมากก็ลดลงอย่างน่าอัศจรรย์ ชื่อเสียงของเจียหลินขจรขจายไปทั่วทุกสารทิศ นางได้รับการยกย่องว่าเป็น “เทพธิดาแห่งการรักษา”

ความสัมพันธ์ระหว่างเจียหลินกับองค์จักรพรรดิหลงเว่ยก็พัฒนาไปอย่างช้าๆ จากความไว้วางใจในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาและผู้ปกครอง กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น ทั้งสองมักจะใช้เวลาพูดคุยกันถึงเรื่องบ้านเมือง การแพทย์ และแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัว ความเย็นชาในแววตาขององค์จักรพรรดิหายไปอย่างสิ้นเชิง เมื่ออยู่ต่อหน้าเจียหลิน พระองค์จะทรงเผยพระพักตร์ที่ผ่อนคลายและอบอุ่นเสมอ

ในค่ำคืนที่แสงจันทร์นวลผ่อง เจียหลินยืนอยู่บนระเบียงตำหนักของเธอ มองดูอาณาจักรต้าฉู่ที่สงบสุขเบื้องล่าง แสงไฟจากบ้านเรือนราษฎรทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา นางยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อนแต่เปี่ยมสุข นางทำสำเร็จแล้ว นางได้ช่วยปกป้องราชบัลลังก์และนำความสงบสุขกลับคืนมาสู่อาณาจักรแห่งนี้

ขณะที่นางกำลังดื่มด่ำกับความสำเร็จ เสียงของระบบก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมข้อความที่ทำให้นางแทบหยุดหายใจ

[ระบบ] ภารกิจหลักยังไม่สมบูรณ์!

[ระบบ] พลังงานแห่งความมืดมิดกำลังตื่นขึ้นทางชายแดนตะวันตก! ภัยคุกคามที่แท้จริงกำลังมาถึง…

[ระบบ] ท่านคือผู้กอบกู้แห่งยุคนี้ จงเตรียมพร้อม!

เจียหลินเบิกตากว้าง แววตาที่เคยเปี่ยมสุขพลันแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจ นางมองไปยังขอบฟ้าทางทิศตะวันตกที่มืดมิด ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นไปทั่วร่าง สงครามแห่งวังหลวงที่เธอเพิ่งเผชิญนั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นหรือ? ภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่า กำลังคืบคลานเข้ามา และชะตากรรมของอาณาจักรต้าฉู่อาจจะขึ้นอยู่กับเธอเพียงคนเดียว

นางกำมือแน่น ดวงตาของนางฉายแววแน่วแน่และมุ่งมั่นอีกครั้ง นี่คือการเริ่มต้นของสงครามครั้งใหม่ที่แท้จริง หรือการผจญภัยครั้งสุดท้ายของเธอในฐานะผู้ถูกเลือกกันแน่? ไม่ว่าจะเป็นอะไร เจียหลินก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน นางจะไม่ยอมให้ความมืดมิดกลืนกินแสงสว่างของต้าฉู่เป็นอันขาด!