ตอนที่ 6 —

เสียงแหบพร่าของสมุหราชครูเว่ยดังก้องไปทั่วท้องพระโรงที่ตอนนี้แปรสภาพเป็นสนามรบขนาดย่อม ออร่าสีดำทมึนที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาราวกับหมอกควันพิษ มันกัดกินบรรยากาศรอบข้างจนหนักอึ้งชวนอึดอัด ในขณะที่เหล่าองครักษ์ลับที่เคยยืนนิ่งสงบ บัดนี้กลับบิดเบี้ยวผิดรูป ร่างกายฉีกขาด ดวงตาเรืองแสงสีแดงฉาน กรงเล็บงอกยาวและคมกริบกว่าดาบ ‌ฟันแหลมคมยื่นพ้นริมฝีปากที่ฉีกกว้าง เผยให้เห็นลิ้นสีดำคล้ำที่กระดิกไหวคล้ายอสรพิษ พวกมันส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากจำศีล

เลือดสีแดงสดที่ไหลอาบแขนของเจียหลินยังคงเปรอะเปื้อนชุดสีขาวของนาง ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง แต่นางพยายามข่มกลั้นมันไว้ สองตากวาดมองปีศาจครึ่งคนครึ่งสัตว์ที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดของแพทย์นิติเวชเริ่มประมวลผลทันที แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะน่าสะพรึงกลัว ​แต่พวกมันก็ยังคงมีโครงสร้างทางชีวภาพบางอย่างที่คล้ายมนุษย์ นั่นหมายความว่าพวกมันต้องมีจุดอ่อน…

“พวกเจ้ามันก็แค่เบี้ยหมากไร้ค่า ที่บังอาจมาขัดขวางข้าผู้ที่จะเป็นเทพเจ้าองค์ใหม่!” สมุหราชครูเว่ยหัวเราะเสียงดังสนั่น ก่อนจะยกมือขึ้นเหนือศีรษะ พลังงานสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่เพดาน ก่อตัวเป็นลำแสงประหลาดที่ร่วงหล่นลงมา กลายเป็นหอกแหลมคมสีดำนับสิบเล่ม ‍พุ่งเข้าใส่ทั้งเจียหลินและฮ่องเต้หลงเว่ย

“ระวัง!” ฮ่องเต้หลงเว่ยตวาดเสียงกร้าว พระองค์ดึงดาบเหล็กกล้าสีเงินวาวออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ร่างกายสูงสง่าพลิ้วไหวราวสายลม ดาบในพระหัตถ์ฟาดฟันหอกพลังงานสีดำแตกกระจาย ดวงตาคมกริบฉายแววเยือกเย็นและเด็ดขาด ยามที่พระองค์ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าเจียหลินเพื่อปกป้องนาง

เจียหลินชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของฮ่องเต้ที่บัดนี้กลายเป็นกำแพงป้องกันให้แก่นาง แม้จะเคยเกลียดชังและทำร้ายนางมาก่อน ‌แต่ในวินาทีนี้ พระองค์กลับกล้าหาญและไม่ลังเลที่จะเอาชีวิตเข้าแลกปกป้องนาง… ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของเจียหลิน มันไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความเคารพและแปลกใจระคนกัน

ปีศาจครึ่งคนครึ่งสัตว์พวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหว พวกมันมีจำนวนมากกว่าสิบตัว แต่ละตัวมีความแข็งแกร่งเกินมนุษย์ กรงเล็บที่คมกริบพุ่งเข้าจู่โจมฮ่องเต้หลงเว่ยพร้อมกันหลายทิศทาง ‍ฮ่องเต้หลงเว่ยรับมืออย่างหนักหน่วง พระองค์ฟาดฟันดาบด้วยความชำนาญ แต่จำนวนที่เหนือกว่าและความโหดเหี้ยมของศัตรูทำให้พระองค์เริ่มเสียเปรียบ

“ระบบ! มีจุดอ่อนของพวกมันไหม? หรือมีวิธีหยุดยั้งพลังงานด้านมืดของสมุหราชครูเว่ย?” เจียหลินกระซิบในใจอย่างเร่งรีบ

[ภารกิจหลัก: วิเคราะห์และหยุดยั้งการกลายพันธุ์ขององครักษ์ – ​0/1 สำเร็จ] [ภารกิจย่อย: ค้นหาแหล่งพลังงานของสมุหราชครูเว่ย – 0/1 สำเร็จ] [รางวัล: ทักษะ ‘การรักษาขั้นสูงสุด’ ​และ ‘การต่อต้านพลังงานมืด’]

ระบบตอบกลับมาพร้อมภารกิจใหม่ เจียหลินกัดฟันแน่น นางมองไปยังองครักษ์ที่กำลังกลายพันธุ์อย่างรวดเร็ว ร่างกายของพวกมันยังคงบิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้มเหมือนหิน เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อปูดโปนออกมาอย่างผิดธรรมชาติ ดวงตาแดงก่ำราวถ่านไฟ

“ฮ่องเต้! ​พวกมันไม่ได้มีเพียงความแข็งแกร่งทางกายภาพ! พวกมันถูกควบคุมด้วยพลังงานบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงโครงสร้างร่างกายของพวกมัน!” เจียหลินตะโกนเตือน พระองค์หันมามองนางชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมด แต่พระองค์ก็รับฟัง

เจียหลินพยายามมองหาร่องรอยของพลังงานมืดที่ระบบพูดถึง นางใช้ทักษะการสังเกตขั้นสูงที่เคยปลดล็อกมา สอดส่องไปทั่วร่างของสมุหราชครูเว่ย และปีศาจพวกนั้น ในที่สุด นางก็สังเกตเห็นบางอย่าง… เส้นเลือดดำคล้ำคล้ายรากไม้ที่พาดผ่านลำคอของสมุหราชครูเว่ย มันเชื่อมโยงกับหยกสีดำที่ประดับอยู่บนแหวนนิ้วกลางของเขา หยกก้อนนั้นส่งพลังงานบางอย่างเป็นเส้นสายสีดำทึบ แทรกซึมเข้าสู่ร่างของปีศาจแต่ละตัว

“ท่านสมุหราชครู! ท่านใช้หยกปริศนาควบคุมพวกมัน!” เจียหลินตะโกน ดวงตาของสมุหราชครูเว่ยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อความลับของเขาถูกเปิดเผย

“ฮึ! แค่เจ้าสาวน้อยเช่นเจ้าจะทำอะไรได้! อีกไม่นาน พวกมันก็จะกลายเป็นปีศาจที่สมบูรณ์แบบ!” สมุหราชครูเว่ยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขากระชับแหวนหยกบนนิ้วแน่นขึ้น พลังงานสีดำยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก

ฮ่องเต้หลงเว่ยที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ร่างกายของปีศาจพวกนั้นเริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ดาบของพระองค์ก็เริ่มสร้างบาดแผลให้พวกมันได้ยากขึ้น พระองค์หันมามองเจียหลิน “เจ้ามีวิธีหรือไม่ เจียหลิน!”

“ต้องทำลายหยกนั่น!” เจียหลินตอบทันควัน “มันคือแหล่งพลังงานที่แท้จริง!”

แต่การจะเข้าใกล้สมุหราชครูเว่ยนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเขาอยู่ท่ามกลางวงล้อมของปีศาจที่ดุร้าย และดูเหมือนว่าเขาเองก็ไม่ได้อ่อนแออย่างที่เห็น เขากำลังร่ายเวทมนตร์บางอย่างอย่างต่อเนื่อง ทำให้ปีศาจพวกนั้นกล้าแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

จู่ๆ ปีศาจตัวหนึ่งก็กระโจนเข้าใส่เจียหลิน นางหลบไม่ทัน แขนข้างที่บาดเจ็บถูกกรงเล็บแหลมคมจิกเข้าอย่างจัง เลือดพุ่งกระฉูดออกมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดรุนแรงจนนางแทบจะทรงตัวไม่อยู่ แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของลลินที่เคยเป็นแพทย์นิติเวชบอกให้นางต้องสู้

“ระบบ! ฉันต้องการวิธีสร้างบาดแผลให้พวกมันได้!” เจียหลินร้องขอ

[ทักษะ: ‘การผสมผสานพิษเบื้องต้น’ ปลดล็อก] [คำแนะนำ: ใช้สมุนไพรในบริเวณใกล้เคียงเพื่อสร้างสารทำลายเนื้อเยื่อ]

เจียหลินกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องที่ตอนนี้เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง นางเห็นแจกันที่ตกแตกและเศษดอกไม้แห้งบางชนิดกระจัดกระจายอยู่ตามพื้นดิน นางจำได้ว่ามันคือ ‘ดอกซวงฮวา’ ซึ่งมีฤทธิ์กัดกร่อนสูงเมื่อผสมกับของเหลวบางชนิด

“ฮ่องเต้! ถ่วงเวลาพวกมันไว้! ข้าจะลองหาทาง!” เจียหลินตะโกน นางรีบก้มลงเก็บดอกซวงฮวาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงผ้าคาดเอวของตนเองฉีกออกเป็นชิ้นเล็กๆ นางบีบเศษผ้าลงไปบนบาดแผลของตัวเองที่ยังคงมีเลือดไหลไม่หยุด ผสมเข้ากับดอกซวงฮวาที่เก็บมาได้อย่างรวดเร็ว

สมุหราชครูเว่ยเห็นท่าทางวุ่นวายของเจียหลิน เขาก็หัวเราะเยาะ “ไร้สาระ! เจ้าคิดว่าดอกไม้แห้งแค่นั้นจะทำอะไรปีศาจของข้าได้หรือ!”

แต่เจียหลินไม่ได้สนใจคำพูดของเขา นางใช้ปลายนิ้วที่ชุ่มไปด้วยเลือดและเศษดอกไม้ที่ผสมกันอย่างเรวดเร็ว นำมันไปป้ายลงบนปลายดาบของฮ่องเต้หลงเว่ยที่เพิ่งฟาดฟันปีศาจตัวหนึ่งจนกระเด็น

“ฮ่องเต้! ใช้ดาบนี้ฟันจุดอ่อนของพวกมันที่คอ! พยายามเล็งไปที่เส้นเลือดดำที่ปูดโปนขึ้นมา!” เจียหลินตะโกนบอก ฮ่องเต้หลงเว่ยเหลือบมองดาบในพระหัตถ์ที่บัดนี้มีคราบเลือดและเศษดอกไม้เปรอะเปื้อน แต่เมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของเจียหลิน พระองค์ก็เชื่อใจ

พระองค์เหวี่ยงดาบอีกครั้ง คราวนี้ฟันเข้าที่ลำคอของปีศาจตัวหนึ่งที่กำลังจะกระโจนเข้าใส่ เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอย่างน่าสยดสยอง เมื่อเนื้อเยื่อบริเวณนั้นถูกกัดกร่อนอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดบาดแผลที่ใหญ่และลึกกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด ปีศาจตัวนั้นเซถอยหลังไป ก่อนจะล้มลงและสลายหายไปเป็นเถ้าถ่านสีดำ

“เป็นไปได้อย่างไร!” สมุหราชครูเว่ยตกใจ ดวงตาของเขาฉายแววไม่เชื่อ

“ดอกซวงฮวาผสมกับเลือดจะสร้างปฏิกิริยาที่เร่งการกัดกร่อนของเนื้อเยื่อ! ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อเยื่อที่ถูกดัดแปลงด้วยพลังงานด้านมืดของท่าน ยิ่งอ่อนไหวต่อสิ่งนี้!” เจียหลินอธิบายอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือดเพราะเสียเลือด แต่ดวงตาของนางยังคงฉายแววแห่งความมุ่งมั่น

ฮ่องเต้หลงเว่ยฉวยโอกาสนั้น พระองค์รุกไล่ปีศาจที่เหลืออย่างไม่ลดละ ทุกครั้งที่ดาบของพระองค์สัมผัสกับเส้นเลือดดำที่คอของพวกมัน ปีศาจก็จะกรีดร้องและสลายไปอย่างรวดเร็ว สถานการณ์เริ่มพลิกผัน แต่สมุหราชครูเว่ยก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ

“พวกเจ้าทำได้แค่นี้แหละ! แต่ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็คือผู้ที่จะได้ครอบครองพลังที่แท้จริง!” สมุหราชครูเว่ยตะโกนลั่น ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง ผิวหนังของเขากลายเป็นสีเทาเข้มเช่นเดียวกับปีศาจ ดวงตาของเขาเรืองแสงสีแดงก่ำ แต่ที่น่าตกใจที่สุดคือเขาเริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อ

“อะไรกัน… เขากำลังกลายพันธุ์เอง!” เจียหลินอุทานด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างของสมุหราชครูเว่ยบิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้นจนคับแน่นในท้องพระโรง พลังงานมืดมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขาจนผนังท้องพระโรงเริ่มร้าว

ฮ่องเต้หลงเว่ยเองก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า พระองค์ไม่เคยพบเห็นมนตร์ดำที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน

“ข้าจะกลืนกินทุกสิ่ง! รวมทั้งเจ้าด้วย เจียหลิน! และราชบัลลังก์นี้จะเป็นของข้า!” เสียงของสมุหราชครูเว่ยดังก้อง ราวกับปีศาจร้ายในตำนาน ปากของเขาฉีกกว้าง เผยให้เห็นฟันแหลมคมคล้ายสัตว์ร้าย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นจ้องมองมาที่เจียหลิน

เจียหลินรู้สึกถึงพลังงานมืดมหาศาลที่กดดันนางจนแทบหายใจไม่ออก แขนที่บาดเจ็บเริ่มชาและไร้ความรู้สึก ระบบในหัวใจของนางเตือนภัยขั้นสูงสุด

[คำเตือน! ระดับพลังงานมืดสูงเกินกว่าขีดจำกัด! เสี่ยงต่อการถูกกลืนกิน!] [แนะนำ: ใช้ ‘ทักษะการต่อต้านพลังงานมืด’ ทันที!]

แต่ก่อนที่เจียหลินจะทันได้ทำอะไร ร่างมหึมาของสมุหราชครูเว่ยที่กลายร่างเป็นปีศาจเต็มตัวก็พุ่งเข้ามาหานางด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ กรงเล็บขนาดใหญ่เท่าเสาเรือนพุ่งเข้าตะครุบนางอย่างรวดเร็ว ฮ่องเต้หลงเว่ยพยายามเข้าช่วยเหลือ แต่ก็ช้าเกินไป

วินาทีที่กรงเล็บปีศาจกำลังจะตะครุบร่างของเจียหลิน พลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นก็พวยพุ่งออกมาจากแหวนหยกที่นางสวมอยู่ เป็นแหวนหยกที่ฮ่องเต้หลงเวยมอบให้แก่นางในวันแรกที่นางเข้ามาอยู่ในวังหลวง แสงสีเขียวมรกตเจิดจ้าพุ่งปะทะเข้ากับกรงเล็บของสมุหราชครูเว่ยอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดแรงระเบิดที่สั่นสะเทือนไปทั้งวัง

ร่างของเจียหลินถูกเหวี่ยงกระเด็นไปชนกับเสาหินขนาดใหญ่ ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นไปทั่วร่างจนนางกระอักเลือดออกมาคำโต ภาพสุดท้ายที่นางเห็นคือสมุหราชครูเว่ยที่กลายเป็นปีศาจกำลังจ้องมองมาที่แหวนหยกบนนิ้วนางด้วยแววตาตื่นตระหนกและโลภโมโทสัน ก่อนที่สติของนางจะดับวูบไป พร้อมกับเสียงของระบบที่ดังขึ้นในหัว

[คำเตือน! ท่านได้รับบาดเจ็บสาหัส! ระบบกำลังเข้าสู่โหมดรักษาฉุกเฉิน!] [ท่านคือผู้ถูกเลือก… พลังงานจากวัตถุโบราณกำลังถูกปลดปล่อย…] […การเชื่อมโยงกับโลกเดิมกำลังอ่อนแอลง…] [……โปรดเตรียมรับมือกับภัยคุกคามที่แท้จริง… ซึ่งกำลังจะตื่นขึ้น…]

เสียงกระซิบสุดท้ายของระบบจางหายไปพร้อมกับความมืดมิดที่เข้าครอบงำ เจียหลินไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮ่องเต้หลงเว่ย ไม่รู้ว่าแหวนหยกวงนั้นคืออะไร และที่สำคัญที่สุด… ภัยคุกคามที่แท้จริงที่ระบบพูดถึงมันคืออะไรกันแน่?