ตอนที่ 10 —

อากาศยามเช้าในราชสำนักยังคงอบอวลด้วยกลิ่นอายของสมุนไพรและควันธูปศักดิ์สิทธิ์ แต่เบื้องลึกภายใต้ความสงบที่ฉาบหน้า วังหลวงแห่งนี้ยังคงสั่นคลอนจากเหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อไม่กี่วันก่อน การที่สมุหราชครูผู้ทรงอำนาจก่อกบฏโดยใช้มนตร์ดำและอสูรกายครึ่งคนครึ่งสัตว์โจมตีองค์จักรพรรดิหลงเว่ยกลางท้องพระโรง ยังคงเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเหล่าขุนนางและนางกำนัล หากไม่ใช่เพราะหมอหลวงเจียหลินผู้พลีชีพเข้าปกป้องจักรพรรดิและใช้ปัญญาอันเฉียบแหลมไขปริศนาจุดอ่อนของอสูรเหล่านั้น สถานการณ์คงเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการได้

ลลินในร่างของเจียหลินถอนหายใจยาวขณะยืนมองเปลวเทียนริบหรี่ในห้องตำราลับของนาง เมื่อวานนี้ ‌องค์จักรพรรดิหลงเว่ยมีพระราชโองการเรียกตัวนางเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ ไม่มีการลงโทษใดๆ มีเพียงสายพระเนตรลึกซึ้งที่มองมายังนางต่างไปจากเดิม ความเย็นชาและชิงชังที่เคยฉายชัดบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังผสมผสานกับความสงสัยใคร่รู้ แต่ที่สำคัญที่สุดคือแววแห่งความไว้วางใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ลลินไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น

"ระบบแจ้งเตือน: ภารกิจหลัก ​'เปิดโปงเงามืดในราชสำนัก' มีความคืบหน้า 20% รางวัล: ยาถอนพิษระดับสูง" เสียงของระบบดังก้องในห้วงความคิดของลลิน นางรับรู้ถึงยาถอนพิษที่ปรากฏขึ้นในช่องเก็บของของระบบ มันเป็นขวดแก้วเล็กๆ ‍บรรจุของเหลวสีมรกตที่ดูราวกับมีชีวิต

'ยาถอนพิษระดับสูง... แสดงว่ายังมีพิษที่รุนแรงกว่าที่ฉันเจออีกเหรอ' ลลินคิดอย่างครุ่นคิด นางยังคงไม่ลืมพิษประหลาดที่สมุหราชครูเว่ยใช้ควบคุมองครักษ์ลับให้กลายเป็นอสูร การต่อสู้ครั้งนั้นกินพลังงานของนางไปมาก แม้จะได้รับความช่วยเหลือจากระบบในการวิเคราะห์จุดอ่อนของอสูรและใช้ความรู้ทางการแพทย์สมัยใหม่ประยุกต์เข้ากับวิชาการแพทย์โบราณเพื่อสร้างยาบางชนิดที่สามารถสกัดกั้นการทำงานของพิษได้ชั่วคราว แต่การจะทำลายแก่นแท้ของมนตร์ดำนั้นเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเกินกว่าความรู้ของนาง

"ระบบบอกว่าฉันคือผู้ถูกเลือก... แล้วผู้ถูกเลือกคนอื่นล่ะ ‌หรือฉันเป็นคนเดียว" ลลินเอ่ยปากถามระบบอย่างแผ่วเบา คำถามนี้วนเวียนอยู่ในใจนางมานาน

"ข้อมูลไม่เพียงพอในการประมวลผล" เสียงไร้อารมณ์ตอบกลับมา ทำให้ลลินถอนหายใจอีกครั้ง

เหตุการณ์ที่ท้องพระโรงทำให้จักรพรรดิหลงเว่ยต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายว่าอำนาจของพระองค์ถูกบงการและแทรกแซงมานาน พระองค์ทรงมีพระราชโองการให้จัดตั้งหน่วยสืบสวนลับพิเศษขึ้น โดยมีแม่ทัพหลี่หมิง ผู้ภักดีและเก่งกาจเป็นหัวหน้า ‍และให้หมอหลวงเจียหลินเป็นที่ปรึกษาด้านวิทยาการและเวทมนตร์ ซึ่งเป็นบทบาทที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ของอาณาจักร

"เจียหลิน เจ้าแน่ใจนะว่าสมุหราชครูเว่ยยังไม่ตาย" องค์จักรพรรดิเคยตรัสถามนางด้วยน้ำเสียงจริงจังในวันนั้น หลังจากที่พวกเขาสามารถขับไล่อสูรและบีบให้สมุหราชครูเว่ยต้องล่าถอยไปพร้อมกับความพ่ายแพ้

"เพคะฝ่าบาท หม่อมฉันเชื่อว่าเขาจะต้องทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ และมนตร์ดำที่เขาใช้ไม่ใช่เพียงแค่พิธีกรรมโบราณ แต่เป็นการใช้พลังงานบางอย่างที่หม่อมฉันยังระบุไม่ได้" ​ลลินตอบไปตามความจริง นางรู้ว่าสมุหราชครูเว่ยรอดไปได้ แต่สิ่งที่น่ากังวลกว่าคือต้นกำเนิดของพลังที่เขานำมาใช้

ภารกิจแรกของหน่วยสืบสวนลับคือการตามหาที่ซ่อนของสมุหราชครูเว่ยและเครือข่ายของเขา แต่ลลินมีความคิดที่แตกต่างออกไป นางเชื่อว่าการจะเข้าใจพลังของสมุหราชครูเว่ยได้ ต้องย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้น นั่นคือสถานที่ที่นางค้นพบอุโมงค์ลับและพบกับชายสวมหน้ากากลึกลับในตอนแรก

'ห้องลับนั้นต้องมีความสำคัญมากกว่าแค่เป็นทางหนีของสมุหราชครูเว่ย' ลลินคิด ​นางจำได้ว่าภายในห้องลับมีชั้นหนังสือเก่าๆ และแท่นบูชาที่ดูแปลกตา นางยังไม่ทันได้สำรวจอย่างละเอียดก่อนเกิดเหตุการณ์ที่ท้องพระโรง

คืนนี้เป็นคืนจันทร์ดับ ท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงดาว เหมาะแก่การลอบเข้าไปในพื้นที่ที่ถูกปิดผนึกไว้ ลลินสวมชุดสีเข้มและเตรียมอุปกรณ์บางอย่างที่เธอประดิษฐ์ขึ้นจากความรู้สมัยใหม่ เช่น กล้องส่องทางไกลขนาดเล็ก ​และเข็มฉีดยาสำหรับเก็บตัวอย่าง เธอแอบออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ ใช้เส้นทางลับที่คุ้นเคยเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกตรวจจับ

ทางเดินในอุโมงค์ลับมืดสนิทและเย็นเยียบ ลลินใช้ตะเกียงขนาดเล็กส่องนำทาง ผนังหินเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและกลิ่นอับชื้นที่บ่งบอกถึงการไม่ถูกใช้งานมานาน เธอเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงประตูเหล็กบานเดิมที่เคยเปิดเผยทางเข้าห้องลับ เมื่อนางผลักประตูเข้าไป แสงจากตะเกียงก็สาดส่องไปทั่วห้อง

ห้องลับยังคงอยู่ในสภาพเดิม ชั้นหนังสือเก่าๆ เรียงรายอยู่เต็มผนัง ฝุ่นหนาจับตามข้าวของต่างๆ ลลินเดินเข้าไปสำรวจอย่างละเอียด รอบนี้เธอมีเวลามากกว่าครั้งก่อน เธอเริ่มจากชั้นหนังสือ นางไล่มือไปตามสันหนังสือเก่าคร่ำคร่า จนกระทั่งมือไปสะดุดกับหนังสือเล่มหนึ่งที่ดูแตกต่างออกไป มันเป็นหนังสือปกหนังสีดำสนิท ไม่มีชื่อเรื่อง แต่มีอักขระแปลกๆ สลักอยู่บนปกด้วยเส้นสายสีเงินวาว

เมื่อลลินหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากมัน ไม่ใช่พลังงานที่รุนแรง แต่เป็นความรู้สึกเย็นยะเยือกที่แทรกซึมเข้าสู่ปลายนิ้ว นางเปิดหนังสือออกอย่างระมัดระวัง ภายในเต็มไปด้วยภาพวาดของสัตว์ประหลาดคล้ายอสูรที่นางเคยพบเจอในท้องพระโรง พร้อมกับแผนผังพิธีกรรมที่ซับซ้อน และที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือการใช้ภาษาที่ลลินไม่เคยเห็นมาก่อน แม้แต่ระบบก็ไม่สามารถแปลได้ในทันที

"ระบบ: ตรวจพบภาษาโบราณที่ไม่รู้จัก กำลังทำการวิเคราะห์..." ระบบแจ้งเตือน ลลินรู้สึกใจเต้นแรง นี่อาจเป็นกุญแจสำคัญ

นางวางหนังสือลงบนโต๊ะกลางห้อง แล้วหันไปสำรวจแท่นบูชาที่ตั้งอยู่กลางห้อง แท่นบูชานั้นทำจากหินสีดำขลับ มีสัญลักษณ์ประหลาดแกะสลักอยู่รอบๆ ตรงกลางมีแอ่งตื้นๆ คล้ายภาชนะสำหรับใส่ของบูชา ลลินใช้ปลายนิ้วสัมผัส สัมผัสถึงความเย็นยะเยือกที่มากกว่าปกติ มันไม่ใช่แค่ความเย็นของหิน แต่เป็นความรู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างถูกดูดกลืนไป

ทันใดนั้น ดวงตาของลลินก็ไปสะดุดกับร่องรอยบางอย่างบนพื้นหินข้างแท่นบูชา มันเป็นคราบสีดำจางๆ คล้ายเลือดที่แห้งกรัง นางหยิบเข็มฉีดยาออกมาเก็บตัวอย่างเล็กน้อย ก่อนจะเดินสำรวจต่อ

ระหว่างที่เดินสำรวจผนัง นางสังเกตเห็นว่าผนังด้านหนึ่งมีความแตกต่างจากส่วนอื่น คล้ายกับว่ามีรอยต่อที่ไม่สนิท เธอใช้มือลูบคลำไปตามผนังจนพบกับรอยแยกเล็กๆ ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เธอออกแรงดัน รอยแยกนั้นก็เผยออกเป็นช่องว่างแคบๆ ที่นำไปสู่ทางเดินลับอีกแห่ง

'นี่มันอะไรกัน... มีห้องลับซ้อนห้องลับ' ลลินอดคิดไม่ได้ ความตื่นเต้นผสมกับความระแวงทำให้นางก้าวเข้าไปในทางเดินนั้นอย่างระมัดระวัง ทางเดินนี้แคบกว่าอุโมงค์แรกมาก และเมื่อนางเดินไปได้ไม่ไกล ก็พบกับห้องขนาดเล็กอีกห้องหนึ่ง

ห้องนี้ไม่มีชั้นหนังสือ แต่มีเพียงโต๊ะหินตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง และบนโต๊ะนั้นมีแผนที่เก่าแก่แผ่นหนึ่งกางอยู่ แผนที่นั้นไม่ได้แสดงอาณาจักรปักษาโลหิตที่นางอาศัยอยู่ แต่เป็นแผนที่ของทวีปทั้งหมดที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน บนแผนที่นั้นมีจุดสีแดงหลายจุด และมีเส้นสายเชื่อมโยงกันอย่างซับซ้อน

แต่สิ่งที่ทำให้นางต้องหยุดชะงักและหัวใจเต้นผิดจังหวะคือภาพวาดขนาดใหญ่ที่อยู่บนผนังห้อง ภาพนั้นเป็นรูปหญิงสาวคนหนึ่ง กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ แต่เธอกลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัว ใบหน้าของหญิงสาวนั้นสงบนิ่ง ดวงตาคู่หนึ่งฉายแววแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว และเมื่อลลินเพ่งมองให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ใบหน้าของหญิงสาวในภาพนั้น... กลับคล้ายคลึงกับใบหน้าของเธอเองอย่างน่าประหลาดใจ

'นี่มันอะไรกัน...' ลลินอ้าปากค้าง ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามา 'ฉัน... หรือผู้ถูกเลือกคนก่อน? หรือว่านี่คือคำทำนาย?'

ขณะที่ความคิดพันกันยุ่งเหยิง เสียงของระบบก็ดังก้องขึ้นในห้วงจิตสำนึกของนาง

"ระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาใกล้เคียง ระดับความอันตราย: สูงมาก แนะนำให้หลบหนีทันที!"

ยังไม่ทันที่ลลินจะได้ประมวลผลคำเตือน สัมผัสเย็นเยียบก็แล่นวาบไปทั่วร่าง ประตูห้องลับที่เธอเพิ่งเข้ามาถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเสียดสีของหินที่ดังลั่น และในมุมมืดของห้อง ร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมสีดำสนิทปรากฏขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากดุจเดิม แต่คราวนี้ดวงตาของเขากลับจ้องมองมาที่ลลินอย่าง