แสงอรุณรุ่งสาดส่องเข้ามาในตำหนักจื่อเวยยามเช้าตรู่ สาดกระทบผืนผ้าไหมสีทองอร่ามที่ประดับประดาอยู่บนเสาไม้แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง หลันหรงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น แม้เมื่อคืนจะนอนไม่หลับเพราะความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับบุรุษชุดดำ และแผนการที่จะต้องดำเนินการต่อไป
นับตั้งแต่ที่หลันหรงได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้หลงเหวิน สถานะของนางก็ค่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ จากสนมชั้นต่ำ บัดนี้นางได้เลื่อนขั้นเป็นสนมเอก และได้รับอนุญาตให้เข้าออกตำหนักของฮ่องเต้ได้อย่างอิสระ สิ่งนี้ทำให้นางมีโอกาสที่จะเข้าถึงข้อมูลต่างๆ ภายในราชสำนักได้มากขึ้น และยังทำให้นางสามารถสร้างเครือข่ายอำนาจของตนเองได้ง่ายขึ้น
หลันหรงรู้ดีว่าการจะโค่นล้มฮ่องเต้หลงเหวินนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย นางจะต้องสร้างเครือข่ายอำนาจของตนเอง และจะต้องหาหลักฐานที่แน่นหนาพอที่จะเปิดโปงความชั่วร้ายของหลงเหวินให้ประจักษ์แก่สายตาของทุกคน หนึ่งในบุคคลสำคัญที่นางต้องการดึงมาเป็นพวกคือ แม่ทัพใหญ่หลี่หมิง ผู้ซึ่งเป็นที่เคารพนับถือของเหล่าทหารและประชาชน และเป็นผู้ที่มีอำนาจทางการทหารสูงสุดในแคว้น
แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงเป็นบุรุษผู้หนึ่งที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อราชวงศ์มาโดยตลอด เขาเป็นผู้ที่ยึดมั่นในคุณธรรมและความยุติธรรม หลันหรงเชื่อว่าหากนางสามารถเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับความชั่วร้ายของฮ่องเต้หลงเหวินให้แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงได้รับรู้ได้ แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงจะต้องไม่นิ่งดูดายอย่างแน่นอน
แต่การจะเข้าถึงแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเขาเป็นบุรุษที่เคร่งขรึมและไม่ค่อยสุงสิงกับผู้ใด โดยเฉพาะสตรีในวังหลวง หลันหรงจึงต้องวางแผนการอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพื่อที่จะพิชิตใจแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงให้ได้
นางเริ่มจากการศึกษาประวัติและพฤติกรรมของแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงอย่างละเอียดถี่ถ้วน นางเรียนรู้ว่าแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงเป็นผู้ที่รักความยุติธรรมและเกลียดชังความอยุติธรรมเป็นที่สุด นางยังเรียนรู้ว่าแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงเป็นผู้ที่รักการอ่านตำราและศึกษาประวัติศาสตร์
หลันหรงจึงตัดสินใจที่จะใช้ความรู้และความเฉลียวฉลาดของตนเองในการเข้าถึงแม่ทัพใหญ่หลี่หมิง นางเริ่มจากการส่งตำราและบทกวีที่แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงชื่นชอบไปให้เขาเป็นประจำ โดยไม่เปิดเผยตัวตนของผู้ส่ง
แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงได้รับตำราและบทกวีจากผู้ไม่ประสงค์ออกนาม ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดว่าจะมีผู้ใดในวังหลวงที่รู้ว่าเขาชื่นชอบสิ่งเหล่านี้ แต่เมื่อเขาอ่านตำราและบทกวีเหล่านั้น ก็รู้สึกประทับใจในความรู้และความเฉลียวฉลาดของผู้ส่งเป็นอย่างมาก
“ผู้ใดกันหนอที่เป็นผู้ส่งตำราและบทกวีเหล่านี้มาให้ข้า?” แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงพึมพำกับตัวเอง “ช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจยิ่งนัก”
หลังจากส่งตำราและบทกวีไปให้แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงได้สักพัก หลันหรงก็เริ่มแผนการขั้นต่อไป นางแสร้งทำเป็นบังเอิญไปพบกับแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงในสวนดอกไม้หลวง
ในวันนั้น หลันหรงแต่งกายด้วยชุดที่เรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความสง่างาม นางเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้หลวง พลางอ่านตำราเล่มหนึ่งอยู่ในมือ
แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้หลวงเช่นกัน เมื่อเขาเห็นหลันหรงกำลังอ่านตำราอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นสนมคนใดในวังหลวงที่รักการอ่านตำราเช่นหลันหรงมาก่อน
แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงเดินเข้าไปหาหลันหรง และกล่าวทักทาย “ท่านสนมกำลังอ่านตำราอะไรอยู่หรือ?”
หลันหรงเงยหน้าขึ้นมองแม่ทัพใหญ่หลี่หมิง นางยิ้มเล็กน้อย และตอบว่า “หม่อมฉันกำลังอ่านตำราประวัติศาสตร์ของราชวงศ์เพคะ”
“ท่านสนมช่างมีความรู้ยิ่งนัก” แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงกล่าว “ไม่เหมือนสตรีทั่วไปในวังหลวงแห่งนี้”
“ขอบพระทัยเพคะ ท่านแม่ทัพ” หลันหรงกล่าว “หม่อมฉันเพียงชื่นชอบการอ่านตำราเท่านั้นเพคะ”
ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเกี่ยวกับเรื่องราวในตำราประวัติศาสตร์ หลันหรงแสดงความรู้และความเฉลียวฉลาดของตนเองออกมาอย่างเต็มที่ ทำให้แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงรู้สึกประทับใจในตัวนางเป็นอย่างมาก
“ท่านสนมช่างมีความรู้รอบด้านจริงๆ” แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงกล่าว “ข้าไม่เคยพบสตรีคนใดเช่นท่านมาก่อนเลย”
“ขอบพระทัยเพคะ ท่านแม่ทัพ” หลันหรงกล่าว “หม่อมฉันเพียงเป็นสนมชั้นต่ำที่ไร้ซึ่งอำนาจและบารมีเพคะ”
“ท่านสนมอย่าได้ถ่อมตนเช่นนั้น” แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงกล่าว “ท่านมีความงามและความสามารถที่เหนือกว่าสนมคนอื่นๆ มากนัก”
หลันหรงยิ้มเล็กน้อย แต่ในใจกลับคิดว่าแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงกำลังตกหลุมพรางของนางแล้ว
หลังจากพูดคุยกันได้สักพัก หลันหรงก็ขอตัวกลับตำหนักของตนเอง แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงส่งหลันหรงกลับด้วยรอยยิ้ม และหวังว่าจะได้พบกันอีกในเร็ววัน
เมื่อกลับมาถึงตำหนักของตนเอง หลันหรงก็นั่งลงบนเตียงนอน พลางคิดถึงแผนการที่จะใช้ในการเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับความชั่วร้ายของฮ่องเต้หลงเหวินให้แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงได้รับรู้ นางรู้ดีว่าการจะทำเช่นนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงเป็นผู้ที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อราชวงศ์มาโดยตลอด
หลันหรงตัดสินใจที่จะใช้เวลาในการสร้างความสัมพันธ์อันดีกับแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงอย่างต่อเนื่อง นางจะพยายามที่จะเข้าถึงใจของเขา และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม นางจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดให้เขารับรู้
ในวันรุ่งขึ้น หลันหรงเริ่มแผนการของนางด้วยการส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไปให้แม่ทัพใหญ่หลี่หมิง ของขวัญชิ้นนั้นเป็นพู่กันและหมึกชั้นดี ที่แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงชื่นชอบ พร้อมกับจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของนางเอง
ในจดหมาย หลันหรงเขียนข้อความที่แสดงออกถึงความชื่นชมในความสามารถและความซื่อสัตย์ของแม่ทัพใหญ่หลี่หมิง นางยังแสดงความปรารถนาที่จะเป็นเพื่อนกับแม่ทัพใหญ่หลี่หมิง และหวังว่าทั้งสองจะสามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้ในราชสำนักแห่งนี้
แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงได้รับของขวัญและจดหมายจากหลันหรง ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดว่าสนมคนใดในวังหลวงจะกล้าส่งของขวัญมาให้นาง แต่เมื่อเขาอ่านจดหมายของหลันหรง ก็รู้สึกประทับใจในความอ่อนน้อมถ่อมตนและความเฉลียวฉลาดของนาง
“ดูเหมือนว่าสนมหลันหรงผู้นี้จะไม่ธรรมดา” แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงคิดในใจ “นางอาจจะเป็นประโยชน์กับข้าได้”
แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงจึงตัดสินใจที่จะตอบรับไมตรีจากหลันหรง เขาเขียนจดหมายตอบกลับหลันหรง และแสดงความปรารถนาที่จะเป็นเพื่อนกับนางเช่นกัน
หลันหรงได้รับจดหมายตอบกลับจากแม่ทัพใหญ่หลี่หมิง ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก นางรู้ดีว่านี่คือโอกาสสำคัญที่จะได้เข้าใกล้แม่ทัพใหญ่หลี่หมิง และเรียนรู้จุดอ่อนของเขา
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า หลันหรงและแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงยังคงติดต่อกันอย่างต่อเนื่อง ทั้งสองแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและปรึกษาหารือกันในเรื่องต่างๆ ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ
หลันหรงรู้สึกได้ว่าแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงเริ่มที่จะวางใจในตัวนางมากขึ้นเรื่อยๆ นางจึงตัดสินใจที่จะเริ่มแผนการขั้นต่อไป นั่นคือการเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับความชั่วร้ายของฮ่องเต้หลงเหวินให้แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงได้รับรู้
ในคืนหนึ่ง ขณะที่หลันหรงกำลังพูดคุยกับแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงในสวนดอกไม้หลวง นางก็เริ่มเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความชั่วร้ายของฮ่องเต้หลงเหวินให้เขาฟัง นางเล่าถึงแผนการของฮ่องเต้หลงเหวินในการกำจัดสนมหลี่และโอรสของนาง เพื่อปูทางให้ตนเองได้ขึ้นครองราชย์
แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงได้ยินเรื่องราวที่หลันหรงเล่า ก็รู้สึกตกใจและไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เขาไม่เคยคิดว่าฮ่องเต้หลงเหวินจะทำเรื่องราวที่ชั่วร้ายเช่นนี้ได้
“ท่านสนมพูดจริงหรือ?” แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฮ่องเต้ทรงทำเรื่องราวเช่นนั้นได้อย่างไร”
“หม่อมฉันพูดจริงเพคะ ท่านแม่ทัพ” หลันหรงตอบ “หม่อมฉันมีหลักฐานที่จะพิสูจน์ได้ว่าสิ่งที่หม่อมฉันพูดเป็นความจริง”
หลันหรงจึงหยิบหยกชิ้นเล็กๆ ที่สนมหลี่มอบให้แก่นางออกมาจากแขนเสื้อ “นี่คือหยกประจำตัวของโอรสของสนมหลี่เพคะ เขาถูกส่งไปอยู่นอกวังตั้งแต่ยังเด็ก หากท่านแม่ทัพพบเขา จงมอบหยกชิ้นนี้ให้เขา และบอกเขาว่าแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่”
แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงรับหยกชิ้นนั้นมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาจ้องมองหยกชิ้นนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและความไม่เชื่อ
“นี่... นี่คือหยกประจำตัวขององค์ชายห้า!” แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงพึมพำ “เขา... เขายังมีชีวิตอยู่หรือ?”
“เพคะ ท่านแม่ทัพ” หลันหรงตอบ “หม่อมฉันเชื่อว่าองค์ชายห้ายังคงมีชีวิตอยู่ และหม่อมฉันเชื่อว่าเขาจะเป็นผู้ที่สามารถเปิดโปงความชั่วร้ายของฮ่องเต้หลงเหวินได้”
แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำหยกชิ้นนั้นไว้ในมือแน่น พลางคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่หลันหรงเล่าให้ฟัง เขาเริ่มเชื่อในสิ่งที่หลันหรงพูด เพราะเขาเองก็เคยสงสัยในพฤติกรรมของฮ่องเต้หลงเหวินมานานแล้ว
“ข้าจะช่วยท่านสนม” แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงกล่าวในที่สุด “ข้าจะช่วยท่านสนมในการเปิดโปงความชั่วร้ายของฮ่องเต้หลงเหวินให้ประจักษ์แก่สายตาของทุกคน”
หลันหรงรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก นางรู้ดีว่าการได้แม่ทัพใหญ่หลี่หมิงมาเป็นพวก จะช่วยให้นางสามารถโค่นล้มฮ่องเต้หลงเหวินได้ง่ายขึ้น
“ขอบพระทัยเพคะ ท่านแม่ทัพ” หลันหรงกล่าว “หม่อมฉันเชื่อว่าความจริงย่อมต้องปรากฏ”
คืนนั้น หลันหรงและแม่ทัพใหญ่หลี่หมิงได้วางแผนการอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพื่อที่จะเปิดโปงความชั่วร้ายของฮ่องเต้หลงเหวินให้ประจักษ์แก่สายตาของทุกคน
เกมแห่งอำนาจและการแก้แค้นได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และในที่สุด ผู้ที่แข็งแกร่งและเฉลียวฉลาดที่สุดเท่านั้นที่จะเป็นผู้ชนะ
บัลลังก์ฮองเฮาพิโรธ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก