ตอนที่ 25 — บทสรุปแห่งการแก้แค้นและชีวิตใหม่

กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ทว่ามั่นคงดุจสายน้ำที่ไหลรินไม่เคยหยุดนิ่ง แคว้นหลี่ภายใต้การปกครองของฮ่องเต้หลี่เฉินและพระพันปีหลวงหลันหรง ได้เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด ประชาชนอยู่ดีกินดี มีความสุขสงบ ปราศจากความทุกข์ร้อน บ้านเมืองเป็นระเบียบเรียบร้อย ‌กฎหมายศักดิ์สิทธิ์และยุติธรรม ความเจริญรุ่งเรืองนี้มิได้เกิดขึ้นจากโชคชะตา หากแต่เกิดจากความมุ่งมั่น ความเฉลียวฉลาด และความเมตตาของผู้ปกครองทั้งสอง

หลันหรงในฐานะพระพันปีหลวง มิได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในตำหนัก หากแต่ยังคงมีส่วนร่วมในการบริหารราชการแผ่นดิน พระนางทรงให้คำแนะนำและปรึกษาหารือกับฮ่องเต้หลี่เฉินในเรื่องต่างๆ ​ด้วยความรอบคอบและวิสัยทัศน์อันกว้างไกล พระนางทรงเป็นที่เคารพรักของเหล่าขุนนางและประชาชนทุกคน

ในวันหนึ่ง หลันหรงเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้หลวง นางเห็นดอกโบตั๋นสีแดงสดกำลังเบ่งบานอย่างงดงาม นางยิ้มเล็กน้อย พลางนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา ความเจ็บปวด ความโกรธแค้น ‍และความมุ่งมั่นที่ผลักดันให้นางก้าวผ่านทุกอุปสรรคมาได้

นางได้ผ่านพ้นความทุกข์ทรมานและความเจ็บปวดมามากมาย แต่ในที่สุด นางก็สามารถทวงคืนความยุติธรรมให้กับตนเองและผู้บริสุทธิ์ที่ต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของฮ่องเต้หลงเหวินได้สำเร็จ บัดนี้นางมิได้รู้สึกโกรธแค้นหรือเคียดแค้นอีกต่อไป หากแต่รู้สึกถึงความสงบสุขที่เข้ามาแทนที่ในจิตใจ

หลันหรงเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงตำหนักเย็นที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่กักขังสนมหลี่ และบัดนี้กลับกลายเป็นที่กักขังฮ่องเต้หลงเหวิน นางหยุดยืนอยู่หน้าประตูตำหนักเย็น ‌มองเข้าไปในความมืดสลัวนั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

“เจ้ายังสบายดีอยู่หรือไม่ หลงเหวิน?” หลันหรงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

เสียงตอบกลับมาเป็นเสียงแหบพร่าและอ่อนแรง “หลันซิน... เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

หลันหรงยิ้มเล็กน้อย “ข้าเพียงมาเยี่ยมเยียนเจ้าเท่านั้น”

“เยี่ยมเยียนข้าหรือ?” หลงเหวินหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูน่าสมเพช ‍“เจ้ามาเพื่อเยาะเย้ยข้าใช่หรือไม่?”

“ข้ามิได้มาเพื่อเยาะเย้ยเจ้า” หลันหรงตอบ “ข้าเพียงมาเพื่อบอกเจ้าว่าความจริงย่อมปรากฏเสมอ และความชั่วร้ายย่อมได้รับการลงโทษเสมอ”

หลงเหวินเงียบไปครู่หนึ่ง “ข้ารู้... ข้ารู้แล้ว”

“เจ้าเสียใจกับสิ่งที่เจ้าทำลงไปหรือไม่?” หลันหรงถาม

หลงเหวินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ข้าเสียใจ... ​ข้าเสียใจมาก”

“แต่ความเสียใจของเจ้าก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว” หลันหรงกล่าว “เจ้าจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เจ้าทำ”

หลงเหวินไม่ตอบคำพูดของหลันหรง เขากลับเงียบไปอีกครั้ง ราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความสำนึกผิด

หลันหรงยืนอยู่หน้าประตูตำหนักเย็นอีกครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหันหลังเดินจากไป นางมิได้รู้สึกโกรธแค้นหรือเคียดแค้นหลงเหวินอีกต่อไป หากแต่รู้สึกถึงความเมตตาและความเข้าใจในชีวิต

นางรู้ดีว่าการแก้แค้นมิได้นำมาซึ่งความสุขที่แท้จริง ​หากแต่เป็นความสงบสุขในจิตใจต่างหากที่สำคัญที่สุด

เมื่อกลับมาถึงตำหนักของตนเอง หลันหรงก็นั่งลงบนเตียงนอน พลางมองออกไปยังท้องฟ้าที่บัดนี้เมฆฝนได้จางหายไปแล้ว แสงอาทิตย์สาดส่องลงมายังวังหลวง สร้างความรู้สึกอบอุ่นและสดใส

นางรู้สึกได้ถึงความสงบสุขที่เข้ามาในชีวิตของนาง นางมิได้รู้สึกโกรธแค้นหรือเคียดแค้นอีกต่อไป หากแต่รู้สึกถึงความเมตตาและความเข้าใจในชีวิต

นางรู้ดีว่าชีวิตคือการเดินทางที่เต็มไปด้วยอุปสรรคและความท้าทาย แต่ด้วยความมุ่งมั่นและความเฉลียวฉลาด ​นางก็สามารถผ่านพ้นทุกสิ่งทุกอย่างมาได้

หลันหรงหลับตาลง พลางนึกถึงคำสาบานที่นางได้ให้ไว้ก่อนสิ้นลม “หากมีโอกาส นางจะกลับมาทวงคืนทุกสิ่งและชำระแค้นให้สาสม”

และบัดนี้ นางก็ได้ทำตามคำสาบานของนางได้สำเร็จแล้ว การแก้แค้นได้สิ้นสุดลงแล้ว และชีวิตใหม่ของนางได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ในอีกหลายปีต่อมา ฮ่องเต้หลี่เฉินทรงปกครองแคว้นด้วยความยุติธรรมและเมตตา ทรงนำพาแคว้นหลี่ไปสู่ยุคทองแห่งความเจริญรุ่งเรือง พระองค์ทรงเป็นที่เคารพรักของเหล่าขุนนางและประชาชนทุกคน

หลันหรงในฐานะพระพันปีหลวง ได้รับการยกย่องให้เป็นสตรีผู้กล้าหาญและเฉลียวฉลาด นางได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสงบสุขในบั้นปลายชีวิต

เรื่องราวของจ้าวหลันซิน อดีตฮองเฮาผู้สูงศักดิ์ ที่กลับมาทวงบัลลังก์และชำระแค้น ได้กลายเป็นตำนานที่เล่าขานสืบต่อกันมาในราชวงศ์แห่งนี้ และเป็นบทเรียนสอนใจให้แก่ผู้คนรุ่นหลังว่า ความชั่วร้ายย่อมได้รับการลงโทษเสมอ และความจริงย่อมปรากฏเสมอ

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมายังสวนดอกไม้หลวง สาดกระทบดอกโบตั๋นสีแดงสดที่กำลังเบ่งบานอย่างงดงาม หลันหรงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มองออกไปยังท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู นางยิ้มเล็กน้อยด้วยความรู้สึกพึงพอใจในสิ่งที่ได้ทำ

ชีวิตของนางได้เดินทางมาถึงบทสรุปที่งดงามแล้ว นางได้ทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของนาง และได้ชำระแค้นให้สาสมกับความเจ็บปวดที่ได้รับมา

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ นางได้พบกับความสงบสุขในจิตใจ และได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เต็มไปด้วยความเมตตาและความเข้าใจ

เรื่องราวของ "พลิกฟ้าทวงบัลลังก์: คำสาบานของอดีตฮองเฮา" ได้จบลงแล้ว แต่ตำนานของจ้าวหลันซินจะยังคงอยู่ตลอดไปในใจของผู้คน

จบ