ตอนที่ 29 — พิษร้ายในเงามืดและพันธมิตรที่ไม่คาดฝัน

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว องค์ชายหลงจื่อได้เดินทางไปยังดินแดนทางใต้ และเริ่มปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากฮ่องเต้อย่างขยันขันแข็ง ข่าวคราวความคืบหน้าของพระองค์ถูกส่งกลับมายังวังหลวงเป็นระยะ ทำให้ฮ่องเต้หลงเหยียนทรงพอพระทัยเป็นอย่างมาก

ในขณะเดียวกัน จ้าวหลันซินก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักฉางชุนอย่างสงบเสงี่ยม แต่นางก็ไม่เคยละสายตาจากความเคลื่อนไหวในวังหลัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากตำหนักของพระสนมหลี่

วันหนึ่ง ‌ขณะที่หลันซินกำลังนั่งอ่านตำราอยู่ในห้อง เสี่ยวหลิงก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

"ท่านสนมเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ!" เสี่ยวหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

หลันซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เกิดอะไรขึ้น"

"พระสนมหลี่... ทรงประชวรหนักเพคะ! หมอหลวงบอกว่าทรงถูกพิษร้ายแรงพ่ะย่ะค่ะ!" เสี่ยวหลิงกล่าว

คำพูดของเสี่ยวหลิงทำให้หลันซินชะงักไปเล็กน้อย ​ถูกพิษร้ายแรงหรือ? นางคิด นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเป็นแน่

"แล้วฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องนี้แล้วหรือยัง" หลันซินถาม

"ทรงทราบแล้วเพคะ! ฮ่องเต้ทรงกริ้วมาก และทรงสั่งให้สืบหาตัวคนร้ายมาลงโทษให้ได้พ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวหลิงตอบ

หลันซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น ‍"ไปเตรียมของเยี่ยมไข้ให้ข้า เดี๋ยวข้าจะไปเยี่ยมพระสนมหลี่"

เสี่ยวหลิงตกใจ "ท่านสนมเพคะ! พระสนมหลี่ทรงเป็นศัตรูของท่านสนมนะเพคะ! เหตุใดท่านสนมจึงต้องไปเยี่ยมเยียนนางด้วยเพคะ!"

หลันซินยิ้มมุมปาก "ยิ่งเป็นศัตรู ยิ่งต้องไปเยี่ยมเยียนสิ" นางกล่าว ‌"นี่คือโอกาสของเรา"

เสี่ยวหลิงยังคงงุนงง แต่ก็รีบไปเตรียมของเยี่ยมไข้ตามคำสั่งของหลันซิน

เมื่อหลันซินมาถึงตำหนักของพระสนมหลี่ บรรยากาศภายในตำหนักดูเงียบสงัดและเต็มไปด้วยความตึงเครียด พระสนมหลี่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากเขียวคล้ำ ดูราวกับกำลังจะสิ้นใจ

"ถวายพระพรพระสนมหลี่เพคะ" หลันซินกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

พระสนมหลี่ค่อยๆ ‍ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นหลันซิน ใบหน้าของนางก็ฉายแววตกใจระคนไม่พอใจ

"เจ้า... เจ้ามาทำอะไรที่นี่!" พระสนมหลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"หม่อมฉันได้ยินว่าพระสนมทรงประชวร จึงมาเยี่ยมเยียนเพคะ" หลันซินกล่าว "หวังว่าพระสนมจะทรงหายจากอาการประชวรโดยเร็วเพคะ"

คำพูดของหลันซินทำให้พระสนมหลี่รู้สึกประหลาดใจ ​นางไม่เคยคิดว่าจ้าวหลันซินจะมาเยี่ยมเยียนนางในยามที่นางกำลังตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้

"เจ้า... เจ้าไม่ได้วางแผนที่จะทำร้ายข้าใช่หรือไม่" พระสนมหลี่ถามด้วยความระแวง

หลันซินยิ้มอย่างอ่อนโยน "พระสนมทรงคิดมากไปแล้วเพคะ หม่อมฉันไม่เคยคิดที่จะทำร้ายใครเพคะ"

นางเดินเข้าไปใกล้เตียงของพระสนมหลี่ เอื้อมมือไปแตะชีพจรของนางเบาๆ

"พระสนมทรงถูกพิษที่รุนแรงมากเพคะ" หลันซินกล่าว "หากไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที ​เกรงว่าจะสายเกินไปเพคะ"

พระสนมหลี่ดวงตาเป็นประกาย "เจ้า... เจ้าสามารถรักษาข้าได้หรือ"

"หม่อมฉันไม่กล้ารับประกันเพคะ" หลันซินกล่าว "แต่หม่อมฉันพอจะมีความรู้เรื่องสมุนไพรอยู่บ้าง หากพระสนมทรงเชื่อใจ หม่อมฉันจะลองปรุงยาถอนพิษให้เพคะ"

พระสนมหลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า ​"ได้... ข้าจะลองเชื่อเจ้าดู"

หลันซินยิ้มในใจ ในที่สุด เจ้าก็ตกอยู่ในกำมือของข้าแล้ว นางคิด

นางสั่งให้เสี่ยวหลิงไปเตรียมสมุนไพรบางชนิด และเริ่มปรุงยาถอนพิษอย่างพิถีพิถัน ทุกการกระทำของนางดูเชี่ยวชาญและมั่นใจ

ทุกคนในตำหนักต่างจับจ้องไปที่หลันซินด้วยความสงสัยและหวาดระแวง พวกเขาไม่เคยคิดว่าสนมชั้นต่ำอย่างจ้าวหลันซินจะมีความสามารถในการปรุงยาถอนพิษได้

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ หลันซินก็ปรุงยาถอนพิษเสร็จ นางป้อนยาให้พระสนมหลี่อย่างระมัดระวัง

พระสนมหลี่จิบยาช้าๆ รสชาติของยาขมปร่า แต่ก็รู้สึกได้ถึงความเย็นซ่านไปทั่วร่างกาย

หลังจากเสวยยาไปได้ไม่นาน ใบหน้าของพระสนมหลี่ก็เริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย อาการเขียวคล้ำที่ริมฝีปากก็ดูเหมือนจะจางลง

"พระสนมเพคะ ดูเหมือนว่าอาการของพระสนมจะทรงดีขึ้นแล้วเพคะ" นางกำนัลข้างกายกล่าวด้วยความยินดี

พระสนมหลี่รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของนาง นางรู้สึกว่าพิษที่กัดกินร่างกายของนางกำลังถูกขับออกไป

"เจ้า... เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้" พระสนมหลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

หลันซินยิ้มอย่างอ่อนโยน "หม่อมฉันเพียงแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเพคะ"

ในขณะนั้น ฮ่องเต้หลงเหยียนก็เสด็จมาถึงตำหนักของพระสนมหลี่ เมื่อพระองค์เห็นว่าอาการของพระสนมหลี่ดีขึ้นแล้ว ก็ทรงรู้สึกประหลาดใจและดีใจเป็นอย่างมาก

"หลันซิน เจ้าช่วยชีวิตพระสนมหลี่ไว้หรือ" ฮ่องเต้ถามด้วยความประหลาดใจ

"เพคะฝ่าบาท หม่อมฉันเพียงแค่ใช้ความรู้เรื่องสมุนไพรที่พอมีอยู่บ้างเพคะ" หลันซินกล่าวด้วยความนอบน้อม

ฮ่องเต้หลงเหยียนทรงมองไปยังหลันซินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม สตรีผู้นี้... ไม่ได้มีเพียงความงามและความฉลาดเฉลียว หากแต่ยังมีจิตใจที่เมตตาอีกด้วย

"ดีมาก! เจ้าทำความดีความชอบอีกแล้วหลันซิน" ฮ่องเต้กล่าว "ข้าจะปูนบำเหน็จให้เจ้าอย่างงาม"

หลันซินคารวะฮ่องเต้ "ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท"

การที่หลันซินช่วยชีวิตพระสนมหลี่ไว้ ทำให้สถานะของนางในวังหลวงยิ่งแข็งแกร่งขึ้น และยังทำให้พระสนมหลี่รู้สึกติดค้างบุญคุณนางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หลังจากที่พระสนมหลี่หายจากอาการประชวร นางก็เริ่มมองหลันซินด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป นางยังคงระแวงหลันซินอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกว่านางเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตนางไว้

วันหนึ่ง พระสนมหลี่เรียกหลันซินมาพบที่ตำหนักของนาง

"จ้าวหลันซิน ข้าขอขอบใจเจ้าอีกครั้งที่ช่วยชีวิตข้าไว้" พระสนมหลี่กล่าว "เจ้าต้องการสิ่งใดเป็นการตอบแทน บอกข้ามาได้เลย"

หลันซินยิ้มอย่างอ่อนโยน "หม่อมฉันไม่ต้องการสิ่งใดเป็นการตอบแทนหรอกเพคะ เพียงแค่พระสนมทรงหายจากอาการประชวร หม่อมฉันก็ดีใจแล้วเพคะ"

"เจ้าช่างเป็นสตรีที่จิตใจดีจริงๆ" พระสนมหลี่กล่าว "แต่ข้าก็ยังอยากจะตอบแทนเจ้าอยู่ดี"

หลันซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "หากพระสนมทรงอยากจะตอบแทนหม่อมฉันจริงๆ หม่อมฉันอยากจะขอให้พระสนมทรงช่วยหม่อมฉันสืบหาตัวคนร้ายที่วางยาพิษพระสนมเพคะ"

คำพูดของหลันซินทำให้พระสนมหลี่ชะงักไปเล็กน้อย "เจ้า... เจ้าต้องการให้ข้าช่วยเจ้าสืบหาตัวคนร้ายหรือ"

"เพคะ" หลันซินกล่าว "หม่อมฉันเชื่อว่าคนร้ายผู้นี้ไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายพระสนมเพียงคนเดียว หากแต่ยังมีเจตนาที่จะสร้างความวุ่นวายในวังหลวงด้วยเพคะ"

พระสนมหลี่ครุ่นคิดอย่างหนัก นางรู้ดีว่าการหาตัวคนร้ายที่วางยาพิษนางไม่ใช่เรื่องง่าย แต่คำพูดของหลันซินก็ทำให้รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของนางเพียงคนเดียว หากแต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของวังหลวงด้วย

"ดี! ข้าจะช่วยเจ้าสืบหาตัวคนร้ายผู้นี้!" พระสนมหลี่กล่าวอย่างเด็ดขาด "ข้าจะต้องลากคอคนร้ายผู้นี้มาลงโทษให้ได้!"

หลันซินยิ้มในใจ ในที่สุด ข้าก็ได้พันธมิตรที่ไม่คาดฝันแล้ว นางคิด การที่พระสนมหลี่มาเป็นพันธมิตรกับข้า จะทำให้แผนการของข้าดำเนินไปได้ง่ายขึ้น

การที่พระสนมหลี่ถูกวางยาพิษ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หากแต่เป็นแผนการที่หลันซินวางไว้ล่วงหน้า นางได้ใช้ยาพิษที่ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และไม่มีรสชาติ ผสมลงในอาหารของพระสนมหลี่อย่างลับๆ และเมื่อพระสนมหลี่ถูกพิษ นางก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับเป็นผู้ช่วยชีวิต เพื่อสร้างความเชื่อใจและทำให้พระสนมหลี่กลายเป็นพันธมิตรของนาง

ในขณะเดียวกัน ข่าวการที่พระสนมหลี่ถูกวางยาพิษ ก็แพร่สะพัดไปทั่ววังหลวง ทำให้เกิดความตื่นตระหนกและหวาดระแวงไปทั่ว

"พระสนมหลี่ถูกวางยาพิษหรือ! ใครกันที่กล้าทำเช่นนี้!"

"ต้องเป็นฝีมือของศัตรูของพระสนมหลี่เป็นแน่!"

"หรือว่าจะเป็นฝีมือของสนมคนอื่นที่อิจฉาริษยาพระสนมหลี่!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานา ทำให้วังหลวงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย และนี่คือสิ่งที่หลันซินต้องการ นางต้องการสร้างความวุ่นวายในวังหลวง เพื่อให้แผนการของนางดำเนินไปได้ง่ายขึ้น

ในอีกด้านหนึ่ง องค์ชายหลงจื่อที่ได้ยินข่าวการที่พระสนมหลี่ถูกวางยาพิษ ก็รู้สึกเป็นห่วงหลันซินเป็นอย่างมาก

"ขันที ไปสืบมาว่าพระสนมจ้าวเป็นอย่างไรบ้าง" องค์ชายหลงจื่อออกคำสั่ง "ข้าเป็นห่วงนางยิ่งนัก"

"พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย" ขันทีรับคำสั่งด้วยความกระตือรือร้น

องค์ชายหลงจื่อรู้สึกว่าวังหลวงแห่งนี้กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ และเขาก็รู้สึกว่าหลันซินกำลังตกอยู่ในอันตรายบางอย่างโดยที่เขาไม่รู้ตัว

พิษร้ายในเงามืดได้สร้างพันธมิตรที่ไม่คาดฝันขึ้นมา และกำลังจะนำพาทุกคนเข้าสู่เกมแห่งอำนาจที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น และจ้าวหลันซินก็พร้อมที่จะใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มี เพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของนางกลับมา และชำระแค้นให้สาสม