ตอนที่ 2 — ราชโองการจากไทเฮา โอกาสหรือภัยคุกคาม

เงาที่คืบคลาน

คำประกาศจากขันทีใหญ่ทิ้งความรู้สึกอันสับสนไว้ในใจของอวี้หลัน เธอไม่ได้ถูกลืมเลือนไปอย่างสิ้นเชิง แต่การที่ไทเฮาทรงมีราชโองการโดยตรงถึงสนมที่ถูกทอดทิ้งเช่นพวกเธอย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดา ลี่จู สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์แต่ขี้ตื่น ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ “นายหญิงเพคะ! นี่อาจจะเป็นโอกาสของนายหญิงก็ได้นะเพคะ! ‌อาจจะได้เข้าเฝ้าไทเฮา ได้พบกับเหล่าขุนนาง หรือแม้กระทั่งได้เจอฮ่องเต้...”

อวี้หลันส่ายหน้าช้าๆ “เจ้าคิดง่ายเกินไปลี่จู การที่ไทเฮาทรงบัญชาให้สนมไร้ค่าเช่นพวกเราเข้าร่วมการอบรม ย่อมไม่ใช่เพื่อยกระดับสถานะ หากแต่คงมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่านั้น อาจจะเป็นการควบคุม ​หรือแม้กระทั่งการกำจัดอย่างเงียบๆ ก็เป็นได้” คำพูดของนางแฝงไว้ด้วยความชาชินต่อความโหดร้ายของวังหลวงที่เธอได้เรียนรู้มาตลอดหลายเดือน

ตลอดสามวันที่เหลือ อวี้หลันเตรียมตัวอย่างเงียบๆ เธอขัดเกลาทักษะการปักผ้าให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น ศึกษาตำราประวัติศาสตร์และกฎมณเฑียรบาลที่เก็บอยู่ในห้องสมุดเก่าจนเกือบจะปรุโปร่ง และฝึกฝนการควบคุมอารมณ์และสีหน้าให้สงบนิ่ง เธอรู้ดีว่าในวังแห่งนี้ ‍การแสดงออกทางอารมณ์ที่มากเกินไปอาจนำมาซึ่งภัยพิบัติได้ง่ายๆ

ในวันอบรม เหล่าสนมจากพระตำหนักบุปผาโรยราประมาณสิบกว่าคน ต่างมารวมตัวกันที่ท้องพระโรงเล็ก พวกเธอแต่ละคนล้วนเคยเป็นสตรีที่งามเลิศในบ้านเกิด แต่บัดนี้กลับมีใบหน้าซีดเซียวและแววตาหม่นหมองบ่งบอกถึงความเดียวดาย อวี้หลันเป็นเพียงหนึ่งในนั้น เธอนั่งรวมอยู่กับคนอื่นๆ ในชุดเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน ‌ไทเฮาเสด็จมาประทับบนบัลลังก์สูงสง่า รัศมีแห่งอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนทุกคนต้องก้มหน้าลง ไทเฮามีพระพักตร์ที่เคร่งขรึมและแววตาเฉียบคม นางมิได้ตรัสเรื่องมารยาทวังหลวงอย่างที่คาดไว้ แต่กลับเป็นเรื่องของความภักดีต่อราชวงศ์และความสำคัญของการประหยัดมัธยัสถ์ “ในยามที่บ้านเมืองประสบภัยพิบัติ ราชสำนักควรเป็นแบบอย่างแห่งความประหยัด” ไทเฮาตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา ‍“สนมทุกคนจะต้องลดค่าใช้จ่ายส่วนตัวลงครึ่งหนึ่ง นับจากนี้ไป!”

ราชโองการนี้ทำให้สนมหลายคนถึงกับหน้าซีดเผือด บางคนถึงกับกลั้นสะอื้น บ่งบอกว่าชีวิตที่เคยลำบากอยู่แล้วกำลังจะลำบากยิ่งขึ้นไปอีก อวี้หลันเองก็รู้สึกถึงความตึงเครียด เธอไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนมากนักเพราะเธอมีค่าใช้จ่ายน้อยอยู่แล้ว แต่การตัดสินใจเช่นนี้ของไทเฮาชี้ให้เห็นถึงวิกฤตที่ร้ายแรงกว่าที่เธอคิด ความเป็นอยู่ของประชาชนย่ำแย่ถึงขั้นที่ราชสำนักต้องลดค่าใช้จ่ายลงอย่างรุนแรงเช่นนี้เชียวหรือ?

หลังจากวันนั้น ​อวี้หลันเริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในวังหลวง ข่าวลือเรื่องความวุ่นวายทางการเมืองยิ่งหนาหูขึ้นเรื่อยๆ มีการประหารชีวิตขุนนางใหญ่หลายคนในข้อหากบฏ และมีข่าวเรื่องกบฏชายแดนที่ลุกลามมากขึ้น เธอได้ยินสาวใช้กระซิบกระซาบกันว่า องค์จักรพรรดิประชวรหนัก ​ไม่ได้เสด็จออกว่าราชการมานานนับเดือนแล้ว และราชกิจส่วนใหญ่ตกไปอยู่ในมือขององค์ชายรองซึ่งเป็นโอรสองค์เดียวของสนมจันทรา

อวี้หลันเดินเล่นในสวนสมุนไพรตามลำพัง ลุงหมิง พ่อบ้านเฒ่าผู้ดูแลสวนสมุนไพรซึ่งมักจะเงียบขรึม กลับดูวิตกกังวลเป็นพิเศษ “นายหญิง… สถานการณ์ในบ้านเมืองไม่ค่อยดีนักพะย่ะค่ะ” เขาเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังรดน้ำต้นโสม ​“ข้าได้ยินข่าวมาจากข้างนอกว่า มีภัยแล้งอย่างหนักทางภาคเหนือ และกบฏก็ลุกลามไปถึงแม่น้ำฮวงโหแล้ว”

“องค์จักรพรรดิไม่ทรงมีราชโองการใดๆ เลยหรือคะ?” อวี้หลันถามด้วยความเป็นห่วง นางไม่เคยพบพระพักตร์พระองค์ แต่ในฐานะภรรยาของพระองค์ และในฐานะพลเมืองคนหนึ่ง นางย่อมรู้สึกเป็นกังวลต่อชะตากรรมของบ้านเมือง

ลุงหมิงส่ายหน้าอย่างช้าๆ “ฮ่องเต้ทรงเก็บตัวอยู่ในตำหนักมานานแล้วพะย่ะค่ะ มีแต่ข่าวว่าองค์ชายรองทรงเข้ามามีบทบาทมากขึ้นในการบริหารราชกิจ… หลายคนเริ่มหวาดกลัวว่าราชวงศ์ของเรากำลังจะพบกับจุดจบ”

คำพูดของลุงหมิงทำให้หัวใจของอวี้หลันรู้สึกหนักอึ้ง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตในวังจะเต็มไปด้วยความวุ่นวายและอันตรายถึงเพียงนี้ เธอที่เคยคิดว่าถูกทอดทิ้งจนไร้ค่า อาจจะต้องเผชิญหน้ากับความล่มสลายของแผ่นดินก็เป็นได้ คืนนั้น อวี้หลันไม่สามารถข่มตาหลับได้ เธอเดินไปที่ห้องสมุด หยิบตำราประวัติศาสตร์ขึ้นมาอ่านอีกครั้ง เธออ่านเรื่องราวของราชวงศ์ที่รุ่งเรืองและล่มสลาย การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในวัง ความผันผวนของโชคชะตา เธอเริ่มมองเห็นภาพรวมที่ใหญ่กว่าแค่เรื่องส่วนตัวของเธอ

ขณะที่เธอกำลังอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่าง เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาก็หยุดลงที่หน้าห้องสมุด อวี้หลันเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ ใครกันที่จะมาที่นี่ในยามวิกาลเช่นนี้? บานประตูไม้ถูกผลักออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยความตกใจ เธอทำหนังสือหลุดมือไป กระทบพื้นเสียงดัง กลิ่นของไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยเข้ามาในอากาศ มันเป็นกลิ่นเดียวกันกับคืนวันวิวาห์เมื่อหลายเดือนก่อน…