ตอนที่ 6 — หยกหงส์สู่บัลลังก์

หยกหงส์สู่บัลลังก์

หลังจากวันนั้น อวี้หลันกลับมายังพระตำหนักบุปผาโรยราพร้อมกับหยกหงส์มรกตในมือ ลี่จูมองดูหยกนั้นด้วยความตกใจ “นายหญิงเพคะ! นี่มันหยกของไทเฮานี่เพคะ! ท่านทรงมอบให้ท่านได้อย่างไร?”

อวี้หลันเองก็ยังคงสับสน เธอเก็บหยกนั้นไว้กับตัวอย่างระมัดระวัง ไม่นานหลังจากนั้น ‌วิกฤตการณ์ของอาณาจักรก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ภัยแล้งและความอดอยากลุกลามไปทั่ว การกบฏเริ่มก่อตัวขึ้นในหลายพื้นที่ องค์จักรพรรดิยังคงประชวรหนัก ไม่สามารถตัดสินใจราชกิจได้อย่างเด็ดขาด ทำให้ราชสำนักอยู่ในภาวะสุญญากาศทางการเมือง

ข่าวลือเรื่องการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งฮองเฮาเริ่มแพร่สะพัด ฮองเฮาองค์ปัจจุบันเป็นสตรีที่มาจากตระกูลขุนนางเก่าแก่ แต่มีบุคลิกอ่อนแอ ​ไม่สามารถรับมือกับสถานการณ์วิกฤตได้ และไม่มีโอรส ทำให้ไทเฮาทรงไม่พอใจอย่างมาก

วันหนึ่ง ราชโองการที่ไม่คาดฝันก็มาถึงพระตำหนักบุปผาโรยราอีกครั้ง คราวนี้เป็นราชโองการเรียกสนมทุกคนเข้าร่วมการคัดเลือกตำแหน่งฮองเฮาองค์ใหม่ อวี้หลันรู้สึกตกใจอย่างที่สุด เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีโอกาสเช่นนี้เกิดขึ้นกับตนเอง “นายหญิงเพคะ! ‍นี่คือโอกาสของท่านแล้ว!” ลี่จูอุทานอย่างดีใจ

“เจ้าคิดว่ามันง่ายนักหรือลี่จู? การเป็นฮองเฮาในยามที่บ้านเมืองกำลังล่มสลายเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเลยแม้แต่น้อย” อวี้หลันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด

แม้จะรู้สึกกังวล แต่อวี้หลันก็ตระหนักดีว่าเธอไม่มีทางเลือก เธอต้องทำตามราชโองการ และเธอรู้ว่าไทเฮาต้องมีเหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจครั้งนี้ ‌การคัดเลือกฮองเฮาเป็นพิธีใหญ่ มีสนมและธิดาจากตระกูลขุนนางมากมายเข้าร่วม ทุกคนต่างแต่งกายอย่างสวยงาม แสดงความสามารถพิเศษต่างๆ เพื่อดึงดูดความสนใจ อวี้หลันเป็นเพียงสนมธรรมดาที่ถูกลืมเลือน เธอไม่ได้มีตระกูลที่โดดเด่น หรือมีเส้นสายทางการเมืองใดๆ

เมื่อถึงคราวของอวี้หลัน ‍เธอเดินออกไปท่ามกลางสายตาที่ดูถูกและสงสัย เธอไม่ได้เตรียมการแสดงความสามารถพิเศษใดๆ แต่เมื่อถูกถามถึงวิสัยทัศน์ในการบริหารวังหลวงและช่วยแก้ปัญหาสถานการณ์บ้านเมือง อวี้หลันกลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและชัดเจน “ในยามที่บ้านเมืองประสบภัยพิบัติ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความสามัคคีของคนในชาติ และการเยียวยาบาดแผลของผู้คน หากหม่อมฉันได้รับเลือกให้เป็นฮองเฮา ​หม่อมฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ในการดูแลราษฎรให้เป็นสุข ลดความขัดแย้ง และเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับราชวงศ์”

คำพูดของเธอสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคน โดยเฉพาะไทเฮา ซึ่งทรงจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น นางไม่ใช่เพียงสตรีที่งามอย่างเดียว แต่ยังมีสติปัญญาและความกล้าหาญ

หลังจากการคัดเลือกผ่านไปหลายวัน ราชโองการอันเป็นที่รอคอยก็ถูกประกาศออกมา… ​“สนมอวี้หลัน มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด และเปี่ยมด้วยเมตตา จึงสมควรแก่ตำแหน่งฮองเฮา ขอให้เตรียมตัวเข้าพิธีสถาปนาในอีกเจ็ดวันข้างหน้า!”

ท้องพระโรงเงียบกริบ สนมคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก อวี้หลันเองก็รู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ​เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะได้รับตำแหน่งอันยิ่งใหญ่นี้ ในขณะที่บ้านเมืองกำลังล่มสลายเช่นนี้ นี่ไม่ใช่เกียรติยศ แต่เป็นภาระอันหนักอึ้ง แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่มีทางเลือก เธอต้องรับผิดชอบต่อชะตากรรมที่สวรรค์กำหนดให้

ในอีกเจ็ดวันต่อมา พิธีสถาปนาฮองเฮาองค์ใหม่จัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์บ้านเมือง อวี้หลันในชุดฮองเฮาสีแดงเลือดหมูที่ปักลายหงส์ทอง สง่างามและสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เธอถูกนำเข้าสู่ท้องพระโรงใหญ่ที่ประดับประดาด้วยธงและโคมไฟสีทอง เธอจะต้องโค้งคำนับต่อหน้าองค์จักรพรรดิเป็นครั้งแรกในฐานะฮองเฮา

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอก็ประสานเข้ากับดวงตาคมกริบของบุรุษผู้หนึ่งที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรสูงส่ง แสงเทียนส่องกระทบให้เห็นพระพักตร์ของพระองค์อย่างชัดเจน… หัวใจของอวี้หลันหยุดเต้นทันที ภาพของบุรุษลึกลับที่เคยปรากฏตัวในห้องสมุดยามค่ำคืนผุดขึ้นมาในความทรงจำ เขาผู้นั้นที่มีกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่น เขาผู้นั้นที่เคยเตือนเธอเรื่องความจริงที่ซ่อนเร้น เขาผู้นั้น… คือองค์จักรพรรดิ!

เธอไม่เคยรู้ว่าสามีของเธอคือผู้ปกครองแผ่นดินผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ที่ทอดทิ้งเธอไว้อย่างไม่ไยดี และเขาก็ไม่เคยรู้ว่าสนมที่ถูกลืมเลือนจากพระตำหนักบุปผาโรยราผู้นี้ บัดนี้ได้ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ฮองเฮาแล้ว อวี้หลันรู้สึกราวกับถูกบีบอัดด้วยความจริงอันน่าตกตะลึงนี้ แต่เธอก็ต้องแสดงความแข็งแกร่งออกมา เธอเป็นฮองเฮาแล้ว และนี่คือจุดเริ่มต้นของบทบาทใหม่ในชีวิตของเธอ บทบาทที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนเร้นทั้งหมด