ตอนที่ 7 — จักรพรรดิผู้ลืมเลือน

เบื้องหลังราชบัลลังก์

การเผชิญหน้ากับองค์จักรพรรดิบนบัลลังก์มังกรนั้น สร้างความสั่นสะเทือนในใจของอวี้หลันอย่างมิอาจบรรยายได้ เขาคือสามีที่ทอดทิ้งเธอในคืนวิวาห์อันเลือนหาย เขาคือบุรุษลึกลับที่เธอเคยพบในห้องสมุด และบัดนี้เขาคือจักรพรรดิแห่งแผ่นดินที่เธอจะต้องร่วมปกครอง แต่สิ่งที่น่าเจ็บปวดที่สุดคือ พระองค์มิได้ทรงจดจำเธอได้เลย แม้แต่น้อย ‌ใบหน้าของพระองค์เรียบเฉย ไร้แววตาแห่งความคุ้นเคย มีเพียงความสงบนิ่งและเคร่งขรึมของผู้ปกครอง

อวี้หลันก้มหน้าลงซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายใต้สีหน้าอันสงบงาม เธอรู้สึกเหมือนกำลังเล่นละครบทบาทสำคัญที่สุดในชีวิต บทบาทของฮองเฮาผู้สง่างาม แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับบุรุษผู้นี้ ผู้ซึ่งเคยเป็นโลกทั้งใบของเธอในความฝัน ​แต่กลับไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเธอเลย

หลังจากพิธีสถาปนา เธอถูกพาไปยังตำหนักคุนหนิง ซึ่งเป็นที่พำนักของฮองเฮา ตำหนักแห่งนี้หรูหราโอ่อ่ากว่าพระตำหนักบุปผาโรยราอย่างเทียบไม่ติด แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันเป็นกรงทองที่ใหญ่ขึ้นเท่านั้น ลี่จูเข้ามาจัดเตรียมข้าวของให้ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข “นายหญิงเพคะ! เรามาถึงวันนี้ได้แล้วนะเพคะ!”

อวี้หลันยิ้มอย่างอ่อนแรง ‍“ใช่ลี่จู… เรามาถึงแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร”

ในช่วงวันแรกของการเป็นฮองเฮา อวี้หลันต้องเรียนรู้พิธีการและระเบียบปฏิบัติมากมาย เธอเข้าพบไทเฮาเพื่อแสดงความเคารพ ไทเฮาทรงมองมาที่เธอด้วยแววตาที่พึงพอใจ “เจ้าทำได้ดีอวี้หลัน… เจ้ามีความสามารถและไหวพริบ ‌ข้าเชื่อว่าเจ้าจะสามารถเป็นฮองเฮาที่ดีได้” คำพูดของไทเฮาทำให้เธอตระหนักว่าการที่เธอได้รับเลือกให้เป็นฮองเฮา ไม่ใช่แค่โชคช่วย แต่เป็นการวางแผนของไทเฮามาตั้งแต่ต้น

เธอเริ่มเข้าบริหารงานในวังหลวง ทำหน้าที่ฮองเฮาอย่างเต็มที่ เธอได้เห็นความจริงเบื้องหลังความรุ่งเรืองของราชสำนัก เธอพบว่าคลังหลวงร่อยหรอ การคอร์รัปชันแพร่หลาย ‍ภาระหนี้สินมากมาย และเหล่าขุนนางก็แบ่งพรรคแบ่งพวกกันอย่างชัดเจน เธอเริ่มเข้าใจว่าทำไมองค์จักรพรรดิจึงดูเหนื่อยล้า และทำไมพระองค์ถึงทรงดูอ่อนแอ การเป็นจักรพรรดิในยามวิกฤตเช่นนี้ มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้มาก

ในแต่ละวัน อวี้หลันต้องเข้าร่วมประชุมกับเหล่าขุนนางและองค์จักรพรรดิ เธอพยายามเก็บงำความรู้สึกส่วนตัวไว้ ​และทำหน้าที่ของฮองเฮาอย่างเคร่งครัด เธอเริ่มแสดงความคิดเห็นอย่างชาญฉลาดในการแก้ไขปัญหาต่างๆ เสนอแนะแนวทางในการช่วยเหลือประชาชนที่ประสบภัยแล้งและโรคระบาด ด้วยความรู้เรื่องสมุนไพรที่เธอมี เธอแนะนำให้ส่งแพทย์หลวงไปรักษาประชาชนและให้สอนชาวบ้านปลูกพืชสมุนไพรเพื่อใช้บรรเทาโรค

องค์จักรพรรดิซึ่งแต่เดิมมองเธอเป็นเพียงฮองเฮาที่ถูกเลือกมาด้วยเหตุผลทางการเมือง เริ่มหันมามองเธอด้วยความสนใจมากขึ้น พระองค์ทรงสังเกตเห็นถึงสติปัญญาและความเมตตาของเธอ พระองค์ไม่เคยเห็นฮองเฮาคนก่อนคนใดให้ความสนใจกับเรื่องของประชาชนและวิธีการแก้ปัญหาที่เป็นรูปธรรมเช่นนี้มาก่อน

วันหนึ่ง ​หลังจากเสร็จสิ้นการประชุมราชกิจ องค์จักรพรรดิทรงเรียกอวี้หลันให้ประทับอยู่ต่อ “ฮองเฮา… เจ้ามีความเห็นเช่นไรกับสถานการณ์ของบ้านเมืองในตอนนี้?” พระองค์ตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ

อวี้หลันถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “ฝ่าบาท… บ้านเมืองกำลังอยู่ในภาวะวิกฤต แต่หม่อมฉันเชื่อว่าหากเราทุกคนร่วมมือกันอย่างจริงใจ ​ไม่มีการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันเอง เราก็จะสามารถผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้เพคะ”

องค์จักรพรรดิทรงพยักหน้าช้าๆ “เจ้าพูดถูก… ข้าเองก็รู้สึกเหนื่อยล้ากับความขัดแย้งเหล่านี้เต็มที ข้าถูกโจมตีจากทุกทิศทุกทาง ทั้งจากภายในและภายนอกวัง จนบางครั้งก็รู้สึกท้อแท้” พระสุรเสียงของพระองค์แฝงไว้ด้วยความอ่อนแอและความโดดเดี่ยวที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน เธอรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของสามีของเธอเป็นครั้งแรก เขาไม่ใช่แค่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ แต่เป็นบุรุษที่แบกรับภาระอันหนักอึ้ง และถูกทอดทิ้งเช่นกัน

“ฝ่าบาททรงต้องเข้มแข็งเพคะ” อวี้หลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ประชาชนต้องการผู้นำที่เข้มแข็งเพื่อเป็นหลักยึดเหนี่ยว”

องค์จักรพรรดิทรงมองมาที่เธอด้วยแววตาที่ลึกซึ้ง “เจ้าเองก็เข้มแข็งเช่นกัน… อวี้หลัน” พระองค์ตรัสชื่อของเธออย่างแผ่วเบา เป็นครั้งแรกที่พระองค์เรียกชื่อของเธออย่างคุ้นเคย ทำให้หัวใจของอวี้หลันสั่นไหว เธอรู้สึกได้ถึงสายสัมพันธ์บางอย่างที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา แม้ว่าจะมีอดีตอันเจ็บปวดขวางกั้นอยู่ก็ตาม

ขณะที่พระองค์กำลังจะตรัสอะไรบางอย่าง ก็มีเสียงประกาศจากขันทีว่า “ไทเฮาทรงมีราชโองการให้ฮองเฮาเข้าเฝ้าโดยด่วนเพคะ!”

อวี้หลันถวายความเคารพต่อองค์จักรพรรดิแล้วเดินออกไป เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพระองค์กำลังจะก้าวไปในทิศทางใหม่ แต่การเรียกเข้าเฝ้าของไทเฮาในยามนี้ มีอะไรอยู่เบื้องหลังอีก? เธอหันกลับไปมององค์จักรพรรดิชั่วแวบหนึ่ง พระองค์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูที่เธอเพิ่งจากไป อวี้หลันรู้สึกได้ถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในสายตาของพระองค์ แต่ก็ไม่อาจจะถอดรหัสได้ทั้งหมด ราวกับว่ายังมีความลับอีกมากมายที่รอการเปิดเผยอยู่