ตอนที่ 8 — เงาอดีต ไทเฮาเล่าเรื่อง

เงาในอดีต

การเข้าเฝ้าไทเฮาในยามวิกาลทำให้หัวใจของอวี้หลันเต้นรัวอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าไทเฮาทรงต้องการอะไรจากเธอ แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสถานการณ์ เมื่อเธอเข้าไปในห้องรับรองของไทเฮา พระองค์ประทับอยู่บนพระแท่นบรรทม โดยมีขันทีหวงฮุยยืนอยู่ข้างๆ “ถวายพระพรไทเฮาเพคะ” อวี้หลันกล่าวพร้อมกับคุกเข่าลง

“ลุกขึ้นอวี้หลัน” ‌ไทเฮาตรัสด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าปกติ “ข้าต้องการคุยกับเจ้าเรื่องสำคัญ”

ไทเฮาทรงเล่าเรื่องราวเบื้องหลังการประชวรขององค์จักรพรรดิและการจับกุมสนมจันทราให้เธอฟังทั้งหมด “สนมจันทราและองค์ชายรองหรงหวงได้รับการสนับสนุนจากตระกูลขุนนางเก่าแก่บางส่วนที่ต้องการอำนาจ พวกเขาวางแผนจะโค่นล้มองค์จักรพรรดิและยึดอำนาจ ไทเฮาทรงรู้เรื่องนี้มานานแล้ว แต่ยังไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนพอที่จะจัดการพวกเขาได้ จนกระทั่งเจ้าเข้ามา…”

อวี้หลันเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ “หม่อมฉันหรือเพคะ?”

“ใช่” ​ไทเฮาตรัส “ความกล้าหาญและความเฉลียวฉลาดของเจ้าในการช่วยเหลือหญิงชราในวัดหลวง ทำให้ข้าเห็นว่าเจ้ามีศักยภาพที่จะเป็นฮองเฮาที่แท้จริง เจ้าคือหมากสำคัญที่ข้าใช้ในการเปิดโปงแผนการของพวกเขา”

ไทเฮาทรงเล่าว่า พระองค์ทรงแกล้งทำเป็นเห็นด้วยกับแผนการของสนมจันทราและองค์ชายรอง เพื่อรวบรวมหลักฐานและรอเวลาที่เหมาะสม และแม่ทัพหลี่ซึ่งอวี้หลันเคยได้ยินชื่อ ก็เป็นคนที่ไทเฮาทรงส่งไปสืบเรื่องราวทั้งหมด

“องค์จักรพรรดิทรงประชวรจริงๆ ‍หรือเพคะ?” อวี้หลันถามด้วยความสงสัย

“อาการประชวรของพระองค์ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากความเครียด และอีกส่วนหนึ่งเกิดจากยาพิษที่สนมจันทราให้คนวางยาอย่างช้าๆ แต่ข้าได้ส่งหมอหลวงที่ไว้ใจได้ไปรักษา และค่อยๆ ให้ยาแก้พิษแก่พระองค์” ไทเฮาตรัส “ตอนนี้พระองค์ทรงฟื้นคืนแล้ว ‌แต่ยังคงต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูร่างกายและจิตใจ”

อวี้หลันรู้สึกราวกับความจริงทั้งหมดกำลังถาโถมเข้ามาใส่เธอ เธอได้รู้ความจริงเบื้องหลังเหตุการณ์วุ่นวายทั้งหมดในราชสำนัก และบทบาทของเธอในฐานะหมากตัวหนึ่งในกระดานหมากรุกของไทเฮา “แล้ว… แล้วทำไมฝ่าบาทถึงทรงทอดทิ้งหม่อมฉันไปในคืนนั้นเพคะ?” เธอตัดสินใจถามคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจมานาน

ไทเฮาทรงถอนหายใจเบาๆ “เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเอง” พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ‍“ในเวลานั้น องค์จักรพรรดิทรงถูกกดดันอย่างหนักจากขุนนางหลายฝ่ายที่ต้องการยัดเยียดบุตรสาวของตนเองเข้ามาในวัง และฮองเฮาคนก่อนก็กำลังป่วยหนัก ข้ากลัวว่าหากพระองค์ทรงให้ความโปรดปรานแก่สนมคนใดมากเกินไป ก็จะถูกใช้เป็นเครื่องมือในการแก่งแย่งอำนาจอีก ข้าจึงได้เลือกเจ้าซึ่งมาจากตระกูลที่ไม่มีอำนาจและไม่มีเส้นสายใดๆ ให้เป็นสนมของพระองค์ หวังว่าเจ้าจะเป็นเพียงสนมที่ถูกลืมเลือนไปอย่างเงียบๆ ​เพื่อความปลอดภัยของเจ้าเอง และเพื่อไม่ให้เป็นเป้าโจมตีของฝ่ายตรงข้าม”

อวี้หลันรู้สึกจุกในลำคอ เธอไม่เคยคิดว่าการถูกทอดทิ้งของเธอจะมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนเช่นนี้ “แต่ทำไมพระองค์ถึงทรงไม่เคยรับสั่งเรียกหม่อมฉันเลยเพคะ?”

“องค์จักรพรรดิทรงเคยตรัสถามถึงเจ้าหลายครั้ง แต่ข้าได้บอกไปว่าเจ้าไม่สบาย และต้องการพักผ่อน ข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าไปพัวพันกับความวุ่นวายในวังในเวลานั้น” ไทเฮาตรัส ​“ข้าขอโทษอวี้หลัน ที่ทำให้เจ้าต้องทนทุกข์”

น้ำตาของอวี้หลันรื้นขึ้นมาในดวงตา เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับคำขอโทษนี้ เธอควรจะโกรธ? หรือควรจะเข้าใจ? ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งนั้นเป็นเรื่องจริง แต่เหตุผลเบื้องหลังกลับทำให้เธอรู้สึกว่าองค์จักรพรรดิไม่ได้เป็นผู้ร้ายอย่างที่เธอเคยคิดไว้ พระองค์เองก็เป็นเหยื่อของการเมืองในวังเช่นกัน

“ตอนนี้เจ้าได้รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว” ​ไทเฮาตรัส “ราชสำนักกำลังต้องการผู้นำที่เข้มแข็งและมีสติปัญญา และเจ้าคือความหวังเดียวของเรา”

อวี้หลันพยักหน้าอย่างช้าๆ “หม่อมฉันจะทำหน้าที่ฮองเฮาให้ดีที่สุดเพคะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม เธอรู้สึกราวกับได้ปลดปล่อยพันธนาการบางอย่างออกจากใจ ตอนนี้เธอมีเป้าหมายที่ชัดเจน เธอจะไม่เป็นเพียงแค่ฮองเฮาที่ถูกเลือกมาด้วยเหตุผลทางการเมือง แต่เธอจะเป็นฮองเฮาที่แท้จริง ที่จะกอบกู้แผ่นดินนี้ให้กลับคืนมา

“มีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องการเตือนเจ้า” ไทเฮาตรัสด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “แม้ว่าสนมจันทราและองค์ชายรองจะถูกลงโทษไปแล้ว แต่ก็ยังมีขุนนางบางส่วนที่ยังคงเป็นภัยต่อราชบัลลังก์ เจ้าต้องระมัดระวังให้มาก และห้ามเชื่อใจใครอย่างง่ายดาย”

อวี้หลันจดจำคำเตือนของไทเฮาไว้ในใจ เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยขวากหนามและอันตรายอีกมากมาย เธอไม่ได้เป็นเพียงสนมที่ถูกทอดทิ้งอีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือฮองเฮาผู้แบกรับชะตากรรมของแผ่นดินไว้บนบ่า และเธอจะต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ เธอรู้สึกถึงพลังที่แข็งแกร่งขึ้นในตัวเอง เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่เธอรักและแผ่นดินที่เธอผูกพันอีกต่อไป