ตอนที่ 9 — หัวใจนางพญาเปิดรับ

หัวใจที่เริ่มเปิด

หลังจากได้รู้ความจริงทั้งหมดจากไทเฮา อวี้หลันรู้สึกเหมือนถูกยกภูเขาออกจากอก แม้ความเจ็บปวดในอดีตจะยังคงอยู่ แต่เธอกลับมององค์จักรพรรดิด้วยความเข้าใจและเห็นใจมากขึ้น พระองค์เองก็เป็นเหยื่อของอำนาจและการแก่งแย่งชิงดีในวังหลวงเช่นกัน เธอเริ่มมุ่งมั่นที่จะทำหน้าที่ฮองเฮาให้ดีที่สุด ไม่ใช่แค่เพื่อไทเฮาหรือเพื่อราชวงศ์ แต่เพื่อประชาชนผู้บริสุทธิ์ ‌และเพื่อแผ่นดินที่กำลังเดือดร้อน

อวี้หลันเริ่มเข้าไปมีบทบาทในการบริหารราชกิจมากขึ้น เธอเสนอแนวทางในการปฏิรูปการคลัง ปรับปรุงระบบการเก็บภาษี และส่งเสริมการเกษตร เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนจากภัยแล้ง เธอใช้ความรู้เรื่องสมุนไพรของเธอในการจัดตั้งหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ไปรักษาผู้ป่วยจากโรคระบาดตามหมู่บ้านต่างๆ และสอนชาวบ้านให้รู้จักวิธีป้องกันโรคและดูแลสุขภาพเบื้องต้น การกระทำของเธอสร้างความประหลาดใจและได้รับความชื่นชมจากเหล่าขุนนางและประชาชนอย่างกว้างขวาง

องค์จักรพรรดิเองก็ทรงสังเกตเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในตัวของอวี้หลัน ​พระองค์เริ่มเรียกเธอเข้าปรึกษาราชกิจบ่อยขึ้น พระองค์พบว่าอวี้หลันไม่ได้เป็นเพียงสตรีที่มีรูปโฉมงดงาม แต่ยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และมีความเมตตาต่อราษฎรอย่างแท้จริง พระองค์เริ่มเล่าถึงความกังวลและความทุกข์ใจของพระองค์ให้อวี้หลันฟังมากขึ้น พวกเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการหารือเรื่องราชกิจ และในบางครั้งก็เป็นเรื่องส่วนตัว

วันหนึ่ง ‍ขณะที่พวกเขาเดินเล่นอยู่ในสวนหลวงยามเย็น แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องเป็นสีทองงดงาม องค์จักรพรรดิทรงหยุดเดินและหันมามองอวี้หลัน “อวี้หลัน… เจ้าไม่เคยถามถึงเรื่องในอดีตเลย” พระสุรเสียงของพระองค์แผ่วเบา แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกผิด

อวี้หลันมองตอบพระองค์ด้วยแววตาที่สงบ “หม่อมฉันเชื่อว่าทุกคนล้วนมีเหตุผลของตนเองในการกระทำสิ่งต่างๆ ‌เพคะ”

องค์จักรพรรดิทรงถอนหายใจออกมา “ข้ารู้สึกผิดกับเจ้ามาก… ในคืนนั้น ข้ามิได้ตั้งใจจะทอดทิ้งเจ้าเลย แต่สถานการณ์ในวังมันตึงเครียดมาก ข้าถูกบีบคั้นจากทุกทิศทุกทาง ข้าต้องทำเพื่อปกป้องราชบัลลังก์ และเพื่อความปลอดภัยของเจ้า ‍ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ”

น้ำตาคลอเบ้าของอวี้หลัน เธอพยักหน้าช้าๆ “หม่อมฉันเข้าใจเพคะฝ่าบาท… หม่อมฉันได้รู้ความจริงทั้งหมดแล้วจากไทเฮา”

องค์จักรพรรดิทรงมองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโล่งใจและความรู้สึกผิดที่ปะปนกัน “เจ้า… เจ้ายังจะให้อภัยข้าได้หรือ?” พระองค์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

อวี้หลันยื่นมือออกไปสัมผัสพระหัตถ์ของพระองค์อย่างอ่อนโยน “ในฐานะฮองเฮา ​หม่อมฉันจะทำหน้าที่ของหม่อมฉันให้ดีที่สุด เพื่อฝ่าบาท เพื่อราชวงศ์ และเพื่อประชาชนเพคะ” เธอไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง แต่คำพูดของเธอก็บ่งบอกถึงความเต็มใจที่จะก้าวข้ามอดีตและเริ่มต้นใหม่

องค์จักรพรรดิทรงบีบมือของเธอเบาๆ “ขอบคุณ… ขอบคุณมากอวี้หลัน ​เจ้าเป็นฮองเฮาที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยมีมา” พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อยๆ พัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น จากความเข้าใจกลายเป็นความเคารพ จากความเคารพกลายเป็นความผูกพัน องค์จักรพรรดิเริ่มเห็นคุณค่าของอวี้หลัน ไม่ใช่แค่ในฐานะฮองเฮา แต่ในฐานะสตรีผู้ที่อยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้พระองค์ในยามที่บ้านเมืองประสบภัยพิบัติ

วันหนึ่ง ​ในขณะที่อวี้หลันกำลังจัดระเบียบตำราสมุนไพรในห้องสมุด เธอพบหนังสือเก่าเล่มหนึ่งที่เปิดค้างไว้ที่หน้าที่มีบันทึกย่อด้วยลายมือที่คุ้นเคย มันเป็นลายมือเดียวกับที่เธอเคยเห็นในสมุดบันทึกส่วนตัวขององค์จักรพรรดิ ข้อความในบันทึกย่อกล่าวถึง “สมุนไพรดอกหลัน ที่เบ่งบานในยามค่ำคืน” ดอกหลัน… คือชื่อเดียวกับชื่อของเธอ

อวี้หลันรู้สึกราวกับถูกกระชากกลับไปยังคืนวันวิวาห์อันเลือนหาย คืนนั้น องค์จักรพรรดิเคยตรัสถึงดอกหลันที่บานในยามค่ำคืนใช่หรือไม่? เป็นไปได้ไหมว่าพระองค์ทรงจดจำเธอได้มาโดยตลอด เพียงแต่ต้องเก็บงำไว้ด้วยเหตุผลบางอย่าง?

ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในความคิด องค์จักรพรรดิก็เสด็จเข้ามาในห้องสมุด พระองค์เดินตรงมาหาเธอ หยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาดู “เจ้าพบสิ่งนี้หรือ?” พระองค์ตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาผิดปกติ แววตาของพระองค์สั่นไหวราวกับกำลังเก็บงำความลับบางอย่าง

“เพคะ… หม่อมฉันเห็นบันทึกย่อนี้แล้วนึกถึงเรื่องบางอย่าง” อวี้หลันตอบ ดวงตาของเธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของพระองค์อย่างลึกซึ้ง พยายามค้นหาคำตอบ

องค์จักรพรรดิทรงถอนหายใจออกมา “ข้า… ข้าจำได้” พระองค์ตรัสในที่สุด “ข้าจำคืนนั้นได้ จำเจ้าได้ อวี้หลัน”

หัวใจของอวี้หลันเต้นรัวอีกครั้ง ความจริงที่เธอรอคอยมานานถูกเปิดเผยแล้ว เขาจำเธอได้! ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาก็จำเธอได้เช่นกัน แต่ทำไม? ทำไมถึงต้องปิดบังเรื่องนี้ไว้? ความรู้สึกที่ปะปนกันทั้งความดีใจ ความเสียใจ และความสับสน เข้ามาถาโถมใส่เธอ เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยนี้ เธอควรจะรู้สึกโล่งใจ หรือควรจะรู้สึกโกรธที่เขาเก็บงำเรื่องนี้ไว้? คำถามมากมายผุดขึ้นมาในใจของเธอ เธอต้องการคำอธิบาย เธอต้องการที่จะรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง…