ราชินีผู้กอบกู้
คำสารภาพขององค์จักรพรรดิว่าทรงจดจำคืนวิวาห์และตัวอวี้หลันได้ สร้างความสั่นสะเทือนในใจของฮองเฮาอย่างรุนแรง เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกดีใจหรือโกรธเคืองที่พระองค์ทรงเก็บงำความลับนี้ไว้เนิ่นนาน “ทำไมเพคะฝ่าบาท? ทำไมถึงต้องปิดบังหม่อมฉัน?” อวี้หลันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกทรยศหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
องค์จักรพรรดิทรงถอนหายใจยาว พระองค์จับมือของอวี้หลันไว้เบาๆ “ในเวลานั้น ข้าถูกยาพิษและไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อย่างเต็มที่ อีกทั้งคำสั่งของไทเฮาที่ต้องการปกป้องเจ้าจากภัยในวัง ข้าจึงต้องทำเป็นไม่รู้จักเจ้า เพื่อไม่ให้เจ้าตกเป็นเป้าสายตาของเหล่าขุนนางที่จ้องจะเล่นงานข้าและทุกคนที่ข้าให้ความสำคัญ” พระสุรเสียงของพระองค์เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิด “ข้าเห็นเจ้าอยู่ในพระตำหนักบุปผาโรยราหลายครั้ง เห็นเจ้าช่วยหญิงชราผู้นั้น เห็นเจ้าทำหน้าที่ฮองเฮาอย่างไม่ย่อท้อ… หัวใจของข้าเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเจ้า”
อวี้หลันมองเข้าไปในดวงตาขององค์จักรพรรดิ เธอเห็นความจริงใจและความเจ็บปวดในแววตาของพระองค์ มันไม่ใช่คำโกหก เธอรับรู้ได้ถึงความทุกข์ทรมานที่พระองค์ต้องแบกรับมาตลอดหลายเดือนเช่นกัน ความโกรธที่เคยมีในใจค่อยๆ จางหายไป เหลือไว้เพียงความเห็นใจและความเข้าใจ “หม่อมฉันเข้าใจเพคะฝ่าบาท” เธอกล่าวในที่สุด “แต่หม่อมฉันก็เจ็บปวดเหลือเกิน…”
องค์จักรพรรดิทรงดึงอวี้หลันเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน “ข้าขอโทษ… ข้าขอโทษจริงๆ อวี้หลัน” พระองค์ตรัสซ้ำๆ น้ำเสียงของพระองค์สั่นเครือ อวี้หลันซบหน้าลงกับอกของพระองค์ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมา เธอปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหมดที่อัดอั้นอยู่ในใจมานานได้ปลดปล่อยออกมาในอ้อมกอดของสามี
หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างอวี้หลันและองค์จักรพรรดิก็แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาไม่ได้เป็นเพียงฮองเฮากับฮ่องเต้ที่ต้องทำหน้าที่ร่วมกัน แต่เป็นสามีภรรยาที่ได้เปิดเผยความจริงในใจให้แก่กันและกัน ความรักความผูกพันที่เคยถูกซ่อนไว้ใต้ภาระหน้าที่และอดีตอันเจ็บปวดได้เบ่งบานขึ้นอีกครั้ง องค์จักรพรรดิทรงให้ความไว้วางใจอวี้หลันอย่างเต็มที่ ทรงรับฟังทุกความคิดเห็นและข้อเสนอแนะของเธอในการบริหารราชกิจ
อวี้หลันใช้สติปัญญาและความสามารถของเธออย่างเต็มที่ เธอปฏิรูปการปกครอง แก้ไขปัญหาคอร์รัปชัน จัดการกับกลุ่มขุนนางที่ฉ้อฉล สร้างระบบยุติธรรมที่เป็นธรรม และฟื้นฟูเศรษฐกิจของประเทศ เธอส่งเสริมการค้าขายกับต่างแดน พัฒนาเทคโนโลยีใหม่ๆ และที่สำคัญที่สุดคือ เธอสร้างความเชื่อมั่นและความสามัคคีให้กับประชาชน
ภายใต้การนำขององค์จักรพรรดิและฮองเฮา อวี้หลัน อาณาจักรที่เคยใกล้จะล่มสลายก็ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง ภัยแล้งบรรเทาลง โรคระบาดสงบลง กบฏถูกปราบปรามลงได้ ความสงบสุขกลับคืนสู่แผ่นดิน ประชาชนต่างยกย่องสรรเสริญฮองเฮาอวี้หลันในฐานะ “ราชินีผู้กอบกู้แผ่นดิน”
วันหนึ่ง อวี้หลันยืนอยู่ริมหน้าต่างของตำหนักคุนหนิง มองไปยังสวนหลวงที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ องค์จักรพรรดิเสด็จเข้ามายืนอยู่ข้างๆ เธอ พระองค์โอบรอบเอวของเธอเบาๆ “อวี้หลัน… ข้ารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ก็เพราะเจ้า”
อวี้หลันหันไปยิ้มให้พระองค์ “เราทั้งคู่ได้เกิดใหม่เพคะฝ่าบาท”
“เจ้ายังจะให้อภัยอดีตที่ข้าเคยก่อได้ใช่ไหม?” พระองค์เอ่ยถามอีกครั้ง ราวกับยังคงต้องการความมั่นใจ
อวี้หลันวางมือบนพระหัตถ์ของพระองค์ “อดีตคือบทเรียนเพคะฝ่าบาท สิ่งที่สำคัญคือปัจจุบันและอนาคตที่เราจะสร้างร่วมกัน” เธอเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ “หม่อมฉันไม่รู้ว่าสามีของหม่อมฉันคือ… ผู้ปกครองแผ่นดินผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดมากมาย และในที่สุด… ผู้ที่เป็นรักแท้ของหม่อมฉัน”
องค์จักรพรรดิทรงยิ้มอย่างอบอุ่นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี พระองค์ก้มลงจุมพิตหน้าผากของอวี้หลันอย่างอ่อนโยน “เจ้าคือของขวัญจากสวรรค์ อวี้หลัน”
เสียงประกาศจากขันทีดังขึ้น “ฝ่าบาท… ถึงเวลาที่ต้องเข้าประชุมราชกิจแล้วเพคะ!”
องค์จักรพรรดิทรงถอนหายใจเบาๆ “เอาล่ะ… ฮองเฮา เราไปร่วมประชุมกันเถิด” พระองค์จูงมือของอวี้หลันออกไปจากตำหนักพร้อมกัน พวกเขาเดินเคียงคู่กันไปอย่างสง่างาม ราวกับเป็นคู่บารมีที่แท้จริงของแผ่นดิน แต่ระหว่างทางเดิน จู่ๆ องค์จักรพรรดิก็หยุดชะงัก พระพักตร์ของพระองค์ซีดลงเล็กน้อย พระองค์เอามือกุมหน้าอกพลางกระแอมไอเสียงดัง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมพระโอษฐ์ของพระองค์ อวี้หลันถึงกับเบิกตากว้าง ความสุขที่เพิ่งจะเบ่งบาน กำลังจะถูกพรากไปจากเธออีกครั้งอย่างนั้นหรือ? หรือว่าพิษที่สนมจันทราวางยาไว้ตั้งแต่แรกเริ่มนั้น ยังคงไม่ได้รับการรักษาจนหายขาด และกำลังจะพรากสามีของเธอไปจากเธอตลอดกาล? อวี้หลันรีบประคองพระองค์ไว้ด้วยความตกใจ ขณะที่เสียงฝีเท้าของเหล่าขันทีและทหารที่รีบเข้ามาดูก็ดังก้องไปทั่วทางเดิน และทุกคนต่างก็มองมายังฮองเฮากับฮ่องเต้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคำถามที่ไม่มีคำตอบ
ฮ่องเต้ใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก