ตอนที่ 26 — ความจริงที่ซ่อนเร้น

หลังจากได้รับรู้ความจริงอันน่าตกตะลึงจากขันทีเฒ่า จิตใจของอวี้หลันก็เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย นางกลับมายังตำหนักหงส์ด้วยร่างกายที่อ่อนล้าและจิตใจที่หนักอึ้ง ความจริงที่ว่านางถูกหลอกให้แต่งงานกับเงาของฮ่องเต้ และบัดนี้ต้องเป็นฮองเฮาของบุรุษอีกคนหนึ่งที่ไม่เคยรู้จัก ทำให้ความรู้สึกเจ็บปวดและถูกหักหลังพุ่งขึ้นถึงขีดสุด

นางเดินไปเดินมาในห้องบรรทมอย่างกระวนกระวาย เหมยฮวาพยายามเข้ามาปลอบประโลมแต่ก็ไร้ผล อวี้หลันไม่สามารถสงบจิตใจลงได้ ‌นางรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว และข้างล่างคือความมืดมิดที่ไร้สิ้นสุด

"ข้าจะต้องรู้ให้ได้เหมยฮวา... ข้าจะต้องรู้ความจริงทั้งหมด" อวี้หลันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่น "ทำไมถึงต้องเป็นข้า? ทำไมพวกเขาถึงต้องหลอกลวงข้าถึงเพียงนี้?"

เหมยฮวากัดริมฝีปากแน่น "แต่ฮองเฮาเพคะ เรื่องนี้เป็นอันตรายอย่างยิ่ง ​หากฝ่าบาททรงทราบว่าพระองค์กำลังสืบสวนเรื่องนี้..."

"ข้าไม่สนใจแล้วเหมยฮวา" อวี้หลันกล่าวแทรกอย่างรวดเร็ว "ข้าถูกใช้เป็นหุ่นเชิดมานานพอแล้ว บัดนี้ข้าคือฮองเฮา และข้าจะใช้ตำแหน่งนี้เพื่อค้นหาความจริง"

อวี้หลันเริ่มใช้ตำแหน่งฮองเฮาของนางอย่างชาญฉลาด นางเรียกขันทีและนางกำนัลอาวุโสที่เคยรับใช้ฮองเฮาองค์ก่อนเข้าพบทีละคน นางสอบถามเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับฮ่องเต้องค์ก่อนหน้านี้ ‍การจัดพิธีอภิเษกสมรสลับๆ และเหตุการณ์ที่นำไปสู่การแต่งตั้งฮ่องเต้องค์ใหม่ แม้จะไม่มีใครกล้าเปิดเผยความลับทั้งหมด แต่คำพูดเล็กๆ น้อยๆ ท่าทีที่หวาดกลัว และการหลบเลี่ยงคำตอบ ก็เป็นสิ่งที่อวี้หลันนำมาปะติดปะต่อกันได้

นางค้นหาเอกสารเก่าๆ ‌ในห้องสมุดหลวง แม้จะถูกจำกัดการเข้าถึง แต่ด้วยตำแหน่งฮองเฮา นางก็สามารถขอให้หลี่กงกงจัดหาเอกสารที่นางต้องการได้บ้าง นางอ้างว่าต้องการศึกษาประวัติศาสตร์ราชวงศ์และธรรมเนียมปฏิบัติของฮองเฮา เพื่อให้สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ดีที่สุด

ในบรรดาเอกสารจำนวนมาก อวี้หลันพบจดหมายลับฉบับหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของอดีตฮ่องเต้ ‍เนื้อหาในจดหมายกล่าวถึง "แผนการปกป้องราชบัลลังก์" และ "การเตรียมพร้อมสำหรับบุตรชายคนรอง" เพื่อรับมือกับ "ภัยคุกคามจากภายใน" ที่กำลังจะเกิดขึ้น จดหมายฉบับนั้นไม่มีรายละเอียดที่ชัดเจน ​แต่ก็ยืนยันได้ว่าอดีตฮ่องเต้ทรงทราบล่วงหน้าถึงภัยพิบัติที่จะเกิดขึ้นกับราชวงศ์ และได้วางแผนป้องกันไว้ล่วงหน้าแล้ว

ยิ่งนางสืบค้นมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งพบว่าเบื้องหลังของเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ซับซ้อนกว่าที่คิด อดีตฮ่องเต้ไม่ได้สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันจากการกบฏ แต่ทรงเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว อาจจะรวมถึงการสละราชบัลลังก์หรือการปลอมแปลงการสิ้นพระชนม์ เพื่อให้องค์ชายรองผู้ซึ่งได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ได้ขึ้นครองราชย์ในฐานะฮ่องเต้องค์ใหม่ ​และเพื่อกำจัดกลุ่มอำนาจเก่าที่คุกคามราชบัลลังก์

ขณะที่อวี้หลันกำลังสืบค้นความจริงอย่างลับๆ ฮ่องเต้หลงเฟิงก็ดูเหมือนจะจับตามองนางอยู่เช่นกัน เขาไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ออกมาอย่างชัดเจน แต่สายตาที่เขามักจะใช้มองนางในท้องพระโรง หรือในยามที่บังเอิญพบกันในอุทยาน ล้วนเต็มไปด้วยความนัย อวี้หลันรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้มองนางเพียงแค่ ​"หมากในกระดาน" อีกต่อไป แต่กำลังประเมินและวิเคราะห์นางอยู่ตลอดเวลา

วันหนึ่ง ขณะที่อวี้หลันกำลังอ่านหนังสือในห้องสมุดหลวง ฮ่องเต้หลงเฟิงก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ นางไม่ทันสังเกตจนกระทั่งเขายืนอยู่ตรงหน้า

"ฮองเฮาดูสนใจเรื่องราวในอดีตมากนักนะ" เสียงของเขาห้าวทุ้มและเย็นชาเช่นเคย

อวี้หลันรีบลุกขึ้นถวายความเคารพ "ถวายพระพรฝ่าบาท บ่าวเพียงต้องการเรียนรู้ประวัติศาสตร์เพื่อเป็นประโยชน์ในการปฏิบัติหน้าที่เพคะ"

ฮ่องเต้หลงเฟิงเดินเข้ามาใกล้โต๊ะที่นางนั่งอยู่ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่หนังสือที่นางอ่านอยู่ หนังสือเล่มนั้นเป็นบันทึกการประชุมลับของเหล่าขุนนางในอดีต

"การเรียนรู้ประวัติศาสตร์เป็นสิ่งที่ดี แต่การขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตมากเกินไป อาจนำมาซึ่งภัยได้" ฮ่องเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยคำเตือน

อวี้หลันเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของนางเต็มไปด้วยความท้าทายเล็กน้อย "หากความจริงนั้นเป็นสิ่งสำคัญต่อราชวงศ์และแคว้นต้าเว่ย บ่าวก็ยินดีที่จะเผชิญหน้ากับภัยนั้นเพคะ"

ฮ่องเต้หลงเฟิงจ้องมองนางอย่างไม่วางตา แววตาของเขาดูเหมือนจะมีความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว

"เจ้าคิดว่าความจริงจะเปลี่ยนสิ่งใดได้ฮองเฮา" ฮ่องเต้ถาม "ไม่ว่าเจ้าจะรู้อดีตมากแค่ไหน บัดนี้เจ้าก็คือฮองเฮาของข้า และข้าคือฮ่องเต้ของเจ้า ความจริงนั้นไม่ได้สำคัญเท่ากับความมั่นคงของราชบัลลังก์"

"สำหรับฝ่าบาทอาจจะไม่สำคัญ แต่สำหรับบ่าว... มันสำคัญมากเพคะ" อวี้หลันตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "บ่าวต้องการรู้ว่าบ่าวเป็นใคร และถูกโยนเข้ามาในวังวนนี้ได้อย่างไร"

ฮ่องเต้หลงเฟิงหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูเย็นชาและเย้ยหยัน "เจ้าช่างไร้เดียงสานักฮองเฮา เจ้าคิดว่าในวังหลวงแห่งนี้มีสิ่งใดที่บริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างที่เจ้าต้องการจะเห็นหรือ"

"หากไม่พยายามค้นหา ก็ไม่มีวันรู้เพคะ" อวี้หลันกล่าวตอบอย่างไม่ยอมแพ้

ฮ่องเต้หลงเฟิงเดินเข้ามาใกล้ จนกระทั่งใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากนางเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอวี้หลัน ราวกับจะอ่านความคิดของนาง

"เจ้ากำลังเล่นกับไฟฮองเฮา" ฮ่องเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบ "ไฟที่อาจจะเผาผลาญเจ้าให้มอดไหม้ได้"

อวี้หลันไม่หลบสายตา นางจ้องมองตอบเขาด้วยความกล้าหาญที่นางเองก็ไม่รู้ว่ามาจากไหน

"บ่าวพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับไฟนั้น หากมันจะนำมาซึ่งความจริงเพคะ"

ฮ่องเต้หลงเฟิงมองนางอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย "น่าสนใจ... เจ้านี่แตกต่างจากที่ข้าคิดไว้มากนัก"

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่หันหลังเดินออกจากห้องสมุดไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้อวี้หลันยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวาดกลัว ความท้าทาย และความรู้สึกว่าบัดนี้ความจริงที่ซ่อนเร้นกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาอย่างช้าๆ

การเผชิญหน้ากับฮ่องเต้หลงเฟิงในวันนี้ ทำให้ความมุ่งมั่นของอวี้หลันแข็งแกร่งขึ้น นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้คือผู้ที่กุมความลับทั้งหมดไว้ และนางจะต้องหาทางทำให้เขาเปิดเผยมันออกมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนก็ตาม

ความจริงที่ซ่อนเร้นมานานกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาแล้ว.

---