ตอนที่ 32 — รอยร้าวในกำแพงน้ำแข็ง

วันเวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว อวี้หลันได้ปรับตัวเข้ากับบทบาทฮองเฮาได้อย่างน่าทึ่ง นางแสดงความเข้มแข็งและเฉลียวฉลาดในการบริหารจัดการตำหนักใน และให้คำแนะนำแก่ฮ่องเต้ในเรื่องราชกิจหลายครั้ง แม้ฮ่องเต้หลงเฟิงจะยังคงเย็นชาและสงวนท่าที แต่นางก็สัมผัสได้ว่าทัศนคติของเขาต่อนางเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ความสัมพันธ์ระหว่างอวี้หลันกับฮ่องเต้หลงเฟิงยังคงเป็นไปอย่างห่างเหินและเต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่ก็มีช่วงเวลาที่ความเย็นชาของเขาเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น ‌อวี้หลันเริ่มสังเกตเห็นว่าภายใต้เกราะน้ำแข็งที่เขาสวมใส่ ฮ่องเต้หลงเฟิงก็เป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่ต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งของราชบัลลังก์ไว้บนบ่า

วันหนึ่ง มีขุนนางผู้ใหญ่บางคนเริ่มแสดงความไม่พอใจต่อการที่ฮองเฮาอวี้หลันเข้ามามีส่วนร่วมในราชกิจมากเกินไป พวกเขามองว่านางเป็นเพียงสตรีที่ควรจะอยู่แต่ในตำหนักใน ไม่ควรจะก้าวล่วงอำนาจของบุรุษ ฮ่องเต้หลงเฟิงเรียกอวี้หลันเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรงพร้อมกับขุนนางกลุ่มนั้น

"ฮองเฮา" ฮ่องเต้หลงเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเฉียบขาด ​"มีขุนนางบางคนร้องเรียนว่าเจ้าก้าวล่วงอำนาจของราชสำนักมากเกินไป เจ้ามีสิ่งใดจะแก้ต่างหรือไม่"

อวี้หลันยืนนิ่งสงบ ใบหน้าของนางไม่แสดงความตื่นตระหนกใดๆ "ถวายพระพรฝ่าบาท" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "บ่าวในฐานะฮองเฮา มีหน้าที่ดูแลความเป็นอยู่ของราษฎรและช่วยแบ่งเบาภาระของฝ่าบาทในการบริหารราชกิจ หากการกระทำของบ่าวเป็นการก้าวล่วงอำนาจ ‍บ่าวก็ขอน้อมรับโทษแต่โดยดีเพคะ"

นางหันไปมองขุนนางกลุ่มนั้นด้วยแววตาที่สงบแต่ก็มีความหนักแน่น "แต่บ่าวอยากจะกราบทูลถามท่านขุนนางทั้งหลายว่า ในยามที่แคว้นต้าเว่ยกำลังเผชิญกับวิกฤตเช่นนี้ การที่สตรีผู้หนึ่งจะเข้ามาช่วยเหลือราชสำนักด้วยความสามารถของตนเองนั้น เป็นสิ่งผิดมหันต์ถึงเพียงนั้นเชียวหรือเพคะ หากท่านทั้งหลายมีความสามารถที่จะแก้ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นได้ด้วยตัวเอง บ่าวก็ยินดีที่จะถอยกลับไปอยู่แต่ในตำหนักในเพคะ"

คำพูดของอวี้หลันทำให้ขุนนางกลุ่มนั้นถึงกับอึ้งไป ‌พวกเขาไม่คิดว่าฮองเฮาผู้ที่เคยถูกมองว่าอ่อนแอจะกล้าพูดจาเช่นนี้ ฮ่องเต้หลงเฟิงมองนางด้วยแววตาที่ลึกซึ้ง แววตาของเขาดูเหมือนจะมีความชื่นชมยินดีเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงรักษาท่าทีอันเคร่งขรึมไว้

"คำพูดของฮองเฮาก็มีเหตุผล" ฮ่องเต้หลงเฟิงกล่าวในที่สุด "ในยามที่แคว้นต้าเว่ยกำลังฟื้นตัวจากหายนะ เราต้องการทุกสรรพกำลังที่จะช่วยกันสร้างแคว้นให้กลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง หากผู้ใดมีความสามารถ ‍ก็ควรจะได้รับโอกาสในการแสดงออก"

เขาจ้องมองขุนนางกลุ่มนั้นด้วยแววตาที่เฉียบขาด "หากพวกเจ้าคิดว่าฮองเฮาก้าวล่วงอำนาจ ก็จงแสดงความสามารถของพวกเจ้าให้ข้าเห็นว่าพวกเจ้าสามารถทำงานได้ดีกว่าฮองเฮา หากไม่เช่นนั้น ก็จงอย่าได้วิพากษ์วิจารณ์การทำงานของนาง"

คำกล่าวของฮ่องเต้หลงเฟิงทำให้ขุนนางกลุ่มนั้นหน้าซีด พวกเขาทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับคำสั่ง อวี้หลันรู้สึกประหลาดใจกับการที่ฮ่องเต้หลงเฟิงออกโรงปกป้องนางอย่างเปิดเผย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงความเห็นอกเห็นใจหรือให้ความสำคัญกับนางอย่างชัดเจน

หลังจากที่ขุนนางกลุ่มนั้นถอยออกไป ​ฮ่องเต้หลงเฟิงก็หันมามองอวี้หลัน

"เจ้าไม่จำเป็นต้องแสดงออกถึงความเข้มแข็งถึงเพียงนั้นก็ได้" ฮ่องเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "เจ้ายังคงเป็นสตรี"

"บ่าวทราบดีเพคะฝ่าบาท" อวี้หลันตอบ "แต่ในยามที่แคว้นกำลังอ่อนแอ หากสตรีเช่นบ่าวไม่อาจแสดงความเข้มแข็งออกมาได้ ก็จะถูกผู้อื่นดูถูกและเหยียบย่ำได้ง่ายเพคะ"

ฮ่องเต้หลงเฟิงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย "เจ้าฉลาดกว่าที่ข้าคิดไว้มากนักฮองเฮา"

"บ่าวแค่พยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเพคะ" ​อวี้หลันกล่าว

ฮ่องเต้หลงเฟิงจ้องมองนางอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาไม่ได้มีเพียงความเย็นชาอีกต่อไป หากแต่มีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายแฝงอยู่ ราวกับว่ากำแพงน้ำแข็งที่เคยปิดกั้นหัวใจของเขาเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น

ในค่ำคืนหนึ่ง อวี้หลันได้รับแจ้งว่าฮ่องเต้หลงเฟิงประชวรหนัก นางรีบเดินทางไปยังตำหนักมังกรทันที เมื่อเข้าไปในห้องบรรทม ​นางเห็นฮ่องเต้หลงเฟิงนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาซีดเซียว เหงื่อแตกพลั่ก ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยไข้สูง

"ฝ่าบาทเพคะ!" อวี้หลันรีบเดินเข้าไปหาเขา

หลี่กงกงที่ยืนอยู่ข้างเตียงกราบทูลว่าฮ่องเต้ทรงตรากตรำทำงานหนักมาหลายวันติดต่อกัน ไม่ยอมพักผ่อน ทำให้ร่างกายอ่อนแอลงและติดไข้หวัดใหญ่

อวี้หลันสั่งให้นางกำนัลนำผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นมาเช็ดตัวให้ฮ่องเต้ และเตรียมยาสมุนไพร นางดูแลเขาอย่างใกล้ชิดตลอดทั้งคืน โดยไม่รังเกียจที่จะสัมผัสร่างกายที่ร้อนระอุของเขา

ฮ่องเต้หลงเฟิงที่นอนซมอยู่บนเตียง ลืมตาขึ้นมองอวี้หลัน ดวงตาของเขาดูอ่อนแรงและมีความสับสนเล็กน้อย

"ฮองเฮา... เจ้ามาทำอะไรที่นี่" ฮ่องเต้ถามด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า

"บ่าวมาดูแลฝ่าบาทเพคะ" อวี้หลันตอบ "ฝ่าบาททรงประชวรหนัก บ่าวไม่อาจทอดทิ้งพระองค์ได้"

ฮ่องเต้หลงเฟิงมองนางอีกครั้ง แววตาของเขาดูเหมือนจะมีความประหลาดใจและซาบซึ้งเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดว่าฮองเฮาผู้เป็นเพียงหมากในกระดานจะมาดูแลเขาถึงเพียงนี้

อวี้หลันเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสของนางอ่อนโยนและอบอุ่น ทำให้ฮ่องเต้หลงเฟิงรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

"เจ้า... เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ก็ได้" ฮ่องเต้กล่าว

"บ่าวเป็นฮองเฮาของฝ่าบาท เป็นภรรยาของฝ่าบาทเพคะ" อวี้หลันตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ "แม้ว่าความสัมพันธ์ของเราจะเริ่มต้นขึ้นด้วยการหลอกลวง แต่บัดนี้บ่าวก็คือภรรยาของฝ่าบาท และบ่าวจะทำหน้าที่ของภรรยาให้ดีที่สุดเพคะ"

คำพูดของอวี้หลันทำให้ฮ่องเต้หลงเฟิงเงียบไป เขาจ้องมองนางอย่างไม่วางตา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสับสน ความแปลกใจ และความรู้สึกบางอย่างที่อวี้หลันไม่เคยเห็นมาก่อนในดวงตาของเขา

รอยร้าวในกำแพงน้ำแข็งได้ปรากฏขึ้นแล้ว และมันกำลังจะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ.

---