ตอนที่ 36 — หัวใจที่ถูกพันธนาการ

หลังจากที่อวี้หลันได้คลี่คลายปมปริศนาแห่งราชวงศ์ ความเข้าใจของนางที่มีต่อฮ่องเต้หลงเฟิงก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดที่เคยมีต่อเขาค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความเห็นอกเห็นใจและความเข้าใจในภาระอันหนักอึ้งที่เขาต้องแบกรับ นางรู้แล้วว่าความโหดร้ายและเย็นชาของเขาเป็นเพียงเกราะกำบังที่จำเป็น เพื่อรักษาความมั่นคงของราชบัลลังก์และเพื่อปกป้องแคว้นต้าเว่ย

อวี้หลันเริ่มปฏิบัติหน้าที่ฮองเฮาอย่างเต็มที่ นางไม่ได้เป็นเพียงสัญลักษณ์ที่สวยงามอีกต่อไป ‌หากแต่เป็นผู้ช่วยที่เข้มแข็งและชาญฉลาดของฮ่องเต้ นางจัดการกิจการภายในตำหนักในอย่างมีประสิทธิภาพ และให้คำแนะนำแก่ฮ่องเต้ในเรื่องราชกิจต่างๆ ด้วยความเข้าใจลึกซึ้ง

ฮ่องเต้หลงเฟิงเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวอวี้หลัน เขาไม่ได้แค่ให้ความเกรงใจนางอีกต่อไป หากแต่เริ่มปรึกษาหารือเรื่องราชกิจกับนางอย่างจริงจังมากขึ้น เขามักจะมองนางด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและมีความหมายบางอย่างที่อวี้หลันเองก็ยังไม่อาจตีความได้

วันหนึ่ง ฮ่องเต้หลงเฟิงเรียกอวี้หลันเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรงเพียงลำพัง ​หลังจากที่จัดการราชกิจเสร็จสิ้นแล้ว เขาก็สั่งให้ขันทีและนางกำนัลทุกคนออกไป เหลือเพียงเขากับอวี้หลันอยู่กันเพียงลำพัง

"ฮองเฮา... เจ้าดูเหมือนจะรู้เรื่องราวในอดีตทั้งหมดแล้วสินะ" ฮ่องเต้หลงเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความนัย

อวี้หลันพยักหน้าช้าๆ "เพคะฝ่าบาท บ่าวได้เรียนรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว"

ฮ่องเต้หลงเฟิงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ‍"เจ้าคงรู้สึกเจ็บปวดและโกรธแค้นข้ามากสินะ ที่ถูกหลอกลวงถึงเพียงนี้"

"ในตอนแรกบ่าวรู้สึกเช่นนั้นเพคะ" อวี้หลันตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ "แต่บัดนี้บ่าวเข้าใจแล้วว่าเหตุใดจึงต้องทำเช่นนั้น บ่าวเข้าใจถึงภาระของฝ่าบาท และความจำเป็นในการกระทำเช่นนั้นเพื่อปกป้องราชบัลลังก์"

ฮ่องเต้หลงเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองนางด้วยแววตาที่อ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย แววตาที่อวี้หลันไม่เคยเห็นมาก่อนในดวงตาของเขา

"เจ้าช่างเป็นสตรีที่ฉลาดและมีจิตใจที่เข้มแข็งนักฮองเฮา" ‌ฮ่องเต้กล่าว "ข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าจะสามารถเข้าใจข้าได้ถึงเพียงนี้"

"บ่าวเพียงแค่พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่ฝ่าบาทต้องแบกรับเพคะ" อวี้หลันตอบ "ในวังวนแห่งอำนาจนี้ ไม่มีใครที่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ ทุกคนล้วนถูกพันธนาการด้วยหน้าที่และความรับผิดชอบ"

ฮ่องเต้หลงเฟิงลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาก้าวเดินเข้ามาหานาง หยุดยืนอยู่ตรงหน้าอวี้หลัน ‍ดวงตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง

"เจ้าพูดถูกฮองเฮา" ฮ่องเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "หัวใจของข้า... ถูกพันธนาการไว้ด้วยราชบัลลังก์นี้มานานแล้ว ข้าไม่เคยมีอิสระที่จะรักใคร หรือแม้แต่จะแสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาได้"

อวี้หลันเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของนางเต็มไปด้วยความเข้าใจและเห็นใจ

"บ่าวรู้เพคะฝ่าบาท" ​อวี้หลันกล่าว "บ่าวเองก็รู้สึกเช่นนั้นเช่นกัน"

ฮ่องเต้หลงเฟิงยกมือขึ้นเชยคางของอวี้หลันอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาอ่อนโยนจนอวี้หลันรู้สึกประหลาดใจ

"แล้วเจ้าเล่าฮองเฮา" ฮ่องเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "หัวใจของเจ้า... ยังคงโกรธแค้นข้าอยู่หรือไม่"

อวี้หลันหลับตาลงช้าๆ ความรู้สึกที่เคยโกรธแค้นเขาได้จางหายไปนานแล้ว บัดนี้มีเพียงความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่านั้น ​ความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความรู้สึกที่ว่าหัวใจของนางได้ถูกพันธนาการไว้กับบุรุษผู้นี้แล้ว แม้จะเริ่มต้นด้วยการหลอกลวง แต่การเดินทางที่ผ่านมาก็ได้สร้างสายสัมพันธ์บางอย่างขึ้นมาอย่างช้าๆ

"บ่าว... บ่าวไม่รู้เพคะฝ่าบาท" อวี้หลันตอบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า "บ่าวเพียงรู้ว่าบัดนี้บ่าวพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างฝ่าบาท และช่วยฝ่าบาทแบกรับภาระอันหนักอึ้งนี้เพคะ"

ฮ่องเต้หลงเฟิงมองนางอย่างลึกซึ้ง ​ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ความซาบซึ้ง และความรู้สึกบางอย่างที่อวี้หลันไม่อาจคาดเดาได้

"ขอบใจเจ้ามากฮองเฮา" ฮ่องเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ "ข้า... ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบใครสักคนที่เข้าใจข้าได้ถึงเพียงนี้"

เขาค่อยๆ โน้มตัวลงมาใกล้ใบหน้าของอวี้หลัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาสัมผัสกับผิวหน้านาง อวี้หลันรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง หัวใจของนางเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้

ริมฝีปากของฮ่องเต้หลงเฟิงค่อยๆ แตะลงบนริมฝีปากของอวี้หลันอย่างแผ่วเบา จูบนั้นอ่อนโยน แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เก็บกดไว้มานาน จูบที่สื่อถึงความเข้าใจ ความเห็นอกเห็นใจ และความรู้สึกที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างช้าๆ

อวี้หลันหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในสัมผัสของเขา นางรู้แล้วว่าหัวใจของนางเองก็ได้ถูกพันธนาการไว้กับบุรุษผู้นี้แล้วเช่นกัน แม้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเริ่มต้นขึ้นด้วยความเจ็บปวดและคำโกหก แต่บัดนี้มันกำลังจะถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยความเข้าใจและความรู้สึกที่แท้จริง

จูบนั้นดำเนินไปอย่างเนิ่นนาน ก่อนที่ฮ่องเต้หลงเฟิงจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกไป เขายังคงเชยคางของนางไว้ ดวงตาของเขายังคงจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง

"ฮองเฮาอวี้หลัน" ฮ่องเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "จากนี้ไป... เจ้าจะไม่ใช่แค่หมากในกระดานของข้าอีกต่อไป เจ้าคือฮองเฮาของข้า... และเป็นผู้เดียวที่เข้าใจหัวใจที่ถูกพันธนาการของข้า"

อวี้หลันมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความรัก ความเข้าใจ และความหวัง นางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ยังคงซับซ้อนและเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่บัดนี้นางก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันแล้ว

หัวใจที่ถูกพันธนาการของฮ่องเต้ผู้ไร้ใจ และหัวใจของฮองเฮาผู้ถูกลืมเลือน บัดนี้ได้ถูกเชื่อมโยงเข้าหากันด้วยสายใยบางๆ ที่มองไม่เห็น และเรื่องราวของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง.