ตอนที่ 31 — รอยร้าวในกำแพงวัง

หลังจากค่ำคืนแห่งการเปิดเผยความลับ อวี้หลันก็ต้องกลับมาใช้ชีวิตในฐานะฮองเฮา แต่ทุกย่างก้าว ทุกการกระทำ ล้วนเต็มไปด้วยความตระหนักรู้ที่เปลี่ยนไป นางมองเห็นวังหลวงด้วยสายตาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ไม่ใช่แค่เพียงความงดงามและความยิ่งใหญ่ แต่เป็นความซับซ้อนของอำนาจ ‌ความลับ และความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกำแพงสูงตระหง่าน

ความสัมพันธ์ระหว่างอวี้หลันกับหลีจินเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้ภายนอกจะยังคงเป็นฮ่องเต้ผู้เย็นชาและฮองเฮาผู้ถูกทอดทิ้ง แต่ภายในจิตใจของคนทั้งสองกลับมีสายใยบาง ๆ เชื่อมโยงกัน ความเข้าใจและความเห็นใจที่อวี้หลันมีต่อหลีจินทำให้หัวใจของนางอ่อนโยนลง และทำให้ความหวาดกลัวที่มีต่อ ​'ฮ่องเต้ใจร้าย' ค่อย ๆ จางหายไป

หลีจินเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงนั้น แม้พระองค์จะยังคงรักษาภาพลักษณ์ภายนอกไว้ แต่บางครั้งอวี้หลันก็สังเกตเห็นแววตาอ่อนโยนที่ฉายผ่านออกมาจากดวงตาคมคู่นั้นยามที่บังเอิญสบตากัน มันเป็นแววตาที่แตกต่างจากความเย็นชาที่พระองค์แสดงออกมาต่อหน้าผู้อื่น

วันหนึ่ง อวี้หลันได้รับแจ้งว่าฮ่องเต้จะเสด็จมายังตำหนักคุนหนิงเพื่อหารือเรื่องการบริหารวังหลัง ‍หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่หลีจินจะเสด็จมาเยี่ยมนางอย่างเป็นทางการนับตั้งแต่พิธีอภิเษกสมรส

เมื่อหลีจินก้าวเข้ามาในตำหนักคุนหนิง อวี้หลันก็คุกเข่าถวายบังคมตามธรรมเนียม พระองค์ทรงพยักหน้าเล็กน้อยและเชิญให้นางลุกขึ้น

"ฮองเฮา โปรดเตรียมชาที่ดีที่สุดมาให้ข้า" หลีจินตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แววตาของพระองค์นั้นแตกต่างจากเดิม ‌มันมีความอ่อนโยนแฝงอยู่

อวี้หลันจัดการชงชาด้วยตัวเองอย่างประณีต เมื่อยกถวาย หลีจินก็รับถ้วยชามาจิบอย่างช้า ๆ

"เจ้าเป็นอย่างไรบ้างในช่วงนี้" หลีจินตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของอวี้หลันอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

"หม่อมฉันสบายดีเพคะ ขอบพระทัยที่ทรงเป็นห่วง" อวี้หลันตอบ

"ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังเผชิญกับแรงกดดันมากมายในวังหลัง" หลีจินกล่าว ‍"โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากพระสนมซูฮุ่ย"

อวี้หลันรู้สึกประหลาดใจที่หลีจินทรงรู้เรื่องนี้ "หม่อมฉันจะพยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเพคะ"

"ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้" หลีจินตรัส "แต่เจ้าต้องระวังตัวให้มาก พระสนมซูฮุ่ยเป็นสตรีที่ทะเยอทะยาน นางมีตระกูลที่แข็งแกร่งและมีเครือข่ายอำนาจที่กว้างขวาง"

อวี้หลันพยักหน้า "หม่อมฉันจะระวังเพคะ"

หลีจินวางถ้วยชาลง พระองค์มองมาที่อวี้หลันด้วยแววตาที่จริงจัง ​"อีกเรื่องหนึ่ง ข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้าในเรื่องบางอย่าง"

อวี้หลันเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ "เรื่องอะไรหรือเพคะ"

"เจ้าคงรู้ว่าอาการป่วยของข้ากำลังแย่ลง" หลีจินกล่าว "ยาที่หมอหลวงจัดให้เริ่มออกฤทธิ์ช้าลงเรื่อย ๆ และข้าก็ไม่สามารถหาหมอหลวงคนอื่นมาช่วยได้ เพราะกลัวว่าความลับจะถูกเปิดเผย"

อวี้หลันรู้สึกใจหายเมื่อได้ยินเรื่องนี้ ​"แล้ว...เราจะทำอย่างไรดีเพคะ"

"ข้าได้ยินมาว่า เจ้ามีความรู้เรื่องสมุนไพรและยาจีนโบราณอยู่บ้าง" หลีจินกล่าว "เจ้าพอจะช่วยข้าหาวิธีรักษาได้หรือไม่"

อวี้หลันรู้สึกประหลาดใจที่หลีจินทรงรู้เรื่องนี้ นางเคยเรียนรู้เรื่องสมุนไพรจากมารดาตั้งแต่ยังเด็ก แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นประโยชน์อะไรในวังหลวง

"หม่อมฉัน...หม่อมฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพคะ" อวี้หลันกล่าวด้วยความมุ่งมั่น

หลีจินยิ้มเล็กน้อย "ขอบใจเจ้ามาก ​อวี้หลัน"

การสนทนาในวันนั้นทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างอวี้หลันกับหลีจินก้าวไปอีกขั้น อวี้หลันรู้สึกว่าตนเองไม่ได้เป็นเพียงหุ่นเชิดอีกต่อไปแล้ว นางมีบทบาทสำคัญในการช่วยชีวิตหลีจิน และในการปกป้องความลับของราชวงศ์

หลังจากนั้น อวี้หลันก็เริ่มใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการศึกษาตำราสมุนไพรและยาจีนโบราณ นางสั่งให้นางกำนัลเหม่ยลี่ช่วยสืบหาสมุนไพรหายากจากแหล่งต่าง ๆ ในวังหลวงอย่างลับ ๆ

ในขณะเดียวกัน อวี้หลันก็เริ่มสังเกตเห็นรอยร้าวในกำแพงวังที่หลีจินพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกปิดความจริง

มีข่าวลือแพร่สะพัดในวังหลวงว่าฮ่องเต้ทรงมีอาการประชวรหนัก และมีบางคนเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับพระอาการของพระองค์

พระสนมซูฮุ่ยดูเหมือนจะเป็นผู้หนึ่งที่เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ นางมักจะส่งคนมาสืบข่าวคราวจากตำหนักเฉียนชิง และมักจะส่งของบำรุงกำลังมาถวายฮ่องเต้ด้วยความหวังดีที่แฝงไปด้วยความสงสัย

วันหนึ่ง อวี้หลันได้รับเชิญให้ไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของพระสนมซูฮุ่ยอีกครั้ง ในงานเลี้ยงนั้น พระสนมซูฮุ่ยดูเหมือนจะจงใจพูดถึงเรื่องสุขภาพของฮ่องเต้บ่อยครั้ง

"ฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันได้ยินมาว่าฮ่องเต้ทรงไม่ค่อยสบายพักนี้ ไม่ทราบว่าพระอาการเป็นอย่างไรบ้างเพคะ" พระสนมซูฮุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อวี้หลันยิ้มตอบอย่างสง่างาม "ฮ่องเต้ทรงสบายดีเพคะ พระองค์ทรงงานหนัก จึงอาจจะอ่อนเพลียไปบ้าง"

"จริงหรือเพคะ" พระสนมซูฮุ่ยยิ้มเล็กน้อย "แต่หม่อมฉันได้ยินมาว่าพระองค์ทรงมีอาการปวดหัวรุนแรงบ่อยครั้ง และทรงเสวยยาแปลก ๆ ด้วยนะเพคะ"

คำพูดของพระสนมซูฮุ่ยทำให้อวี้หลันรู้สึกใจหาย นางรู้ดีว่าพระสนมซูฮุ่ยกำลังพยายามจะจับผิด

"พระสนมซูฮุ่ยทรงได้ยินเรื่องอะไรมาเพคะ" อวี้หลันถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย พยายามไม่ให้ใครจับพิรุธได้

"ก็แค่เสียงลือเสียงเล่าอ้างเพคะ" พระสนมซูฮุ่ยตอบ "แต่หม่อมฉันก็อดเป็นห่วงฮ่องเต้ไม่ได้ เพราะพระองค์ทรงเป็นที่พึ่งของแผ่นดิน"

อวี้หลันรู้ดีว่าพระสนมซูฮุ่ยกำลังพยายามจะสร้างความสงสัยให้แก่เหล่าสนมคนอื่น ๆ

"ขอบใจเจ้ามากที่ห่วงใยฮ่องเต้เพคะ" อวี้หลันกล่าว "แต่หม่อมฉันก็เชื่อว่าฮ่องเต้ทรงดูแลพระองค์เองได้ดี"

หลังจากงานเลี้ยงจบลง อวี้หลันก็กลับมายังตำหนักคุนหนิงด้วยความกังวล นางรู้ดีว่าพระสนมซูฮุ่ยกำลังเริ่มสงสัยในตัวฮ่องเต้ และหากความลับเรื่องหลีจินถูกเปิดเผยออกไปเมื่อใด ราชบัลลังก์จะต้องสั่นคลอนอย่างแน่นอน

ในคืนนั้น อวี้หลันส่งคนไปแจ้งข่าวให้หลีจินทราบถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง หลีจินส่งคนมาบอกให้นางระมัดระวังตัวให้มาก และให้รีบหาสมุนไพรและยามาให้พระองค์โดยเร็วที่สุด

อวี้หลันใช้เวลาในแต่ละวันไปกับการค้นคว้าและทดลองสมุนไพร นางใช้ความรู้ที่เคยมีทั้งหมด และพยายามหาทางปรุงยาที่จะช่วยบรรเทาอาการของหลีจินได้

วันหนึ่ง อวี้หลันก็ค้นพบตำราแพทย์โบราณเล่มหนึ่งที่กล่าวถึงสมุนไพรชนิดหนึ่งที่มีสรรพคุณในการรักษาอาการปวดหัวเรื้อรังและอาการอ่อนเพลีย แต่สมุนไพรชนิดนั้นหายากมาก และมักจะขึ้นอยู่ในป่าลึกบนภูเขาสูงเท่านั้น

อวี้หลันรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่ค้นพบ นางรีบส่งคนไปแจ้งหลีจินทันที

หลีจินส่งคนมาบอกให้นางเตรียมตัวให้พร้อม พระองค์จะส่งองครักษ์ไปช่วยนางหาสมุนไพรชนิดนั้น

ในคืนนั้น อวี้หลันตัดสินใจที่จะออกเดินทางไปหาสมุนไพรด้วยตัวเอง นางรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยอันตราย แต่เพื่อหลีจิน เพื่อราชบัลลังก์ และเพื่อความสงบสุขของแผ่นดิน นางก็พร้อมที่จะเสี่ยงทุกอย่าง

เหม่ยลี่พยายามคัดค้าน แต่นางก็ถูกอวี้หลันห้ามไว้

"ข้าต้องไปเหม่ยลี่ เจ้าดูแลตำหนักคุนหนิงให้ดี" อวี้หลันกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ภายใต้ความมืดมิดของราตรี อวี้หลันสวมชุดที่เรียบง่าย ปลอมตัวเป็นสามัญชน และออกจากวังหลวงไปพร้อมกับองครักษ์กลุ่มหนึ่งที่หลีจินส่งมา

การเดินทางครั้งนี้จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตของอวี้หลัน นางกำลังก้าวออกจากกรงทองของวังหลวง สู่โลกภายนอกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความท้าทาย

รอยร้าวในกำแพงวังเริ่มปรากฏชัดขึ้น และอวี้หลันก็กำลังจะออกไปตามหาทางเยียวยารอยร้าวนั้นด้วยมือของตนเอง