ตอนที่ 33 — ภารกิจลับกลางพงไพร

การเดินทางออกจากวังหลวงในยามวิกาลเป็นประสบการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของอวี้หลัน อากาศยามค่ำคืนภายนอกกำแพงวังนั้นแตกต่างจากภายในวังอย่างสิ้นเชิง มันเต็มไปด้วยความสดชื่นของธรรมชาติและเสียงของสัตว์ป่าที่ส่งเสียงร้องก้องกังวาน อวี้หลันสวมชุดสีเข้มที่เรียบง่าย ปลอมตัวเป็นสามัญชน เพื่อไม่ให้ใครจดจำได้

องครักษ์กลุ่มหนึ่งที่หลีจินส่งมาดูแลอวี้หลันอย่างใกล้ชิด พวกเขาเป็นองครักษ์ฝีมือดีที่ไว้ใจได้ และรู้ความลับเรื่องหลีจิน ‌อวี้หลันรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ท่ามกลางพวกเขา

การเดินทางใช้เวลาหลายวัน พวกเขาต้องเดินเท้าผ่านป่าทึบและปีนป่ายขึ้นไปบนภูเขาสูง อวี้หลันที่ไม่เคยต้องลำบากเช่นนี้มาก่อน รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอย่างมาก แต่เมื่อนึกถึงหลีจินและภาระอันหนักอึ้งที่เขาต้องแบกรับ นางก็ไม่ย่อท้อ

ในแต่ละคืน พวกเขาจะหยุดพักในถ้ำหรือที่กำบังชั่วคราว อวี้หลันมักจะนั่งอยู่ข้างกองไฟ ​มองดูเปลวไฟที่เต้นระริกในความมืดมิด และนึกถึงเรื่องราวของหลีจิน

นางไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องมาทำอะไรเช่นนี้ การออกเดินทางไปหาสมุนไพรในป่าลึก เพื่อช่วยชีวิต 'สามี' ที่ไม่ใช่สามีที่แท้จริงของนาง แต่นางก็รู้สึกว่าตนเองเต็มใจที่จะทำทุกอย่างเพื่อเขา

วันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังเดินผ่านหุบเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ ‍องครักษ์ผู้หนึ่งก็ส่งเสียงเตือน "ฮองเฮาเพคะ ระวังตัวด้วย! มีคนตามมา!"

อวี้หลันรู้สึกใจหาย นางหันไปมองตามทิศทางที่องครักษ์ชี้ไป ก็เห็นเงาร่างลึกลับกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

"เป็นใครกัน" อวี้หลันถามด้วยเสียงสั่น

"ดูเหมือนจะเป็นพวกโจรป่าพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์ตอบ

หัวใจของอวี้หลันเต้นระรัว ‌นางไม่เคยเจอสถานการณ์อันตรายเช่นนี้มาก่อน

"ฮองเฮาโปรดหลบอยู่ข้างหลังหม่อมฉันพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์กล่าว จากนั้นก็ชักดาบออกมาเตรียมพร้อมต่อสู้

โจรป่ากลุ่มนั้นมีจำนวนมากกว่าองครักษ์ของอวี้หลัน พวกมันถืออาวุธครบมือและมีใบหน้าที่ดุร้าย

"ส่งของมีค่ามาให้หมด!" หัวหน้าโจรตะโกนเสียงดัง

องครักษ์ของอวี้หลันไม่ยอมแพ้ พวกเขาเข้าต่อสู้กับโจรป่าอย่างดุเดือด เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว

อวี้หลันหลบอยู่ข้างหลังก้อนหินใหญ่ มองดูการต่อสู้อย่างตื่นตระหนก ‍นางเห็นองครักษ์บางคนได้รับบาดเจ็บ แต่พวกเขาก็ยังคงต่อสู้เพื่อปกป้องนาง

ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด อวี้หลันก็เหลือบไปเห็นหัวหน้าโจรพยายามจะเข้ามาหานาง นางรู้ดีว่าหากถูกจับได้ ความลับเรื่องหลีจินจะต้องถูกเปิดเผยออกไปอย่างแน่นอน

อวี้หลันพยายามหาทางหนี นางมองไปรอบ ๆ ก็เห็นทางเดินเล็ก ​ๆ ที่นำไปสู่หน้าผา นางตัดสินใจที่จะวิ่งหนีไปทางนั้น

"ฮองเฮา!" องครักษ์ผู้หนึ่งตะโกนเรียกนางด้วยความเป็นห่วง

แต่ก็สายเกินไป อวี้หลันวิ่งหนีไปแล้ว หัวหน้าโจรเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามนางไปทันที

อวี้หลันวิ่งไปตามทางเดินเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว ​หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก นางมองเห็นหน้าผาสูงชันอยู่เบื้องหน้า

เมื่อมาถึงหน้าผา อวี้หลันก็หยุดยืน นางหันกลับไปมองหัวหน้าโจรที่กำลังวิ่งตามมา

"หนีไม่พ้นหรอกแม่นาง!" หัวหน้าโจรตะโกนด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้าย

อวี้หลันรู้ดีว่านางไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องกระโดดลงไปในหน้าผา

นางหลับตาปี๋ และกระโดดลงไปในความว่างเปล่า

"ฮองเฮา!" เสียงขององครักษ์ดังขึ้นด้วยความตกใจ

อวี้หลันรู้สึกเหมือนตนเองกำลังร่วงหล่นลงไปในเหวอันมืดมิด ​ลมหายใจของนางติดขัด ความกลัวเข้าครอบงำจิตใจ

แต่แล้ว...นางก็รู้สึกถึงแรงกระแทกเบา ๆ ร่างของนางตกลงไปในพุ่มไม้หนาทึบที่อยู่เบื้องล่าง

อวี้หลันรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว แต่นางก็รู้ว่าตนเองรอดชีวิตแล้ว

นางพยายามลุกขึ้นยืน มองไปรอบ ๆ ก็เห็นว่าตนเองตกลงมาในหุบเขาที่เต็มไปด้วยต้นไม้และพุ่มไม้ นางมองขึ้นไปเบื้องบน ก็เห็นหน้าผาสูงชันที่เพิ่งกระโดดลงมา

"ฮองเฮาเพคะ!" เสียงขององครักษ์ดังมาจากด้านบนของหน้าผา

อวี้หลันพยายามส่งเสียงตอบ แต่ก็รู้สึกเจ็บคอจนพูดไม่ออก

ไม่นานนัก องครักษ์คนหนึ่งก็ปีนลงมาหานาง "ฮองเฮา! ทรงปลอดภัยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

อวี้หลันพยักหน้าช้า ๆ "ข้า...ข้าไม่เป็นอะไรมาก"

องครักษ์ช่วยพยุงอวี้หลันให้ลุกขึ้นยืน จากนั้นก็ช่วยนางปีนขึ้นไปบนหน้าผาอย่างระมัดระวัง

เมื่อขึ้นไปถึงด้านบน อวี้หลันก็เห็นว่าองครักษ์คนอื่น ๆ สามารถจัดการกับโจรป่าได้แล้ว

"ฮองเฮาเพคะ ทรงปลอดภัยแล้วพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์กล่าวด้วยความโล่งใจ

อวี้หลันมองไปยังองครักษ์ที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ นางรู้สึกผิดและเสียใจที่ต้องทำให้พวกเขาต้องมาเสี่ยงชีวิตเพื่อตนเอง

"ข้าขอโทษที่ทำให้พวกเจ้าต้องลำบาก" อวี้หลันกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้า

"อย่าทรงกล่าวเช่นนั้นเลยเพคะ ฮองเฮาเป็นหน้าที่ของพวกหม่อมฉัน" องครักษ์ตอบ

หลังจากพักฟื้นร่างกายและรักษาบาดแผลเล็กน้อย พวกเขาก็ออกเดินทางต่อ อวี้หลันรู้สึกว่าตนเองแข็งแกร่งขึ้นจากการเผชิญหน้ากับความตาย นางรู้ดีว่าภารกิจนี้สำคัญเพียงใด และนางก็จะไม่ยอมแพ้

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงยอดเขาสูงที่ตำราแพทย์โบราณกล่าวถึง อวี้หลันมองไปรอบ ๆ ก็เห็นสมุนไพรหายากที่กำลังเบ่งบานอยู่ท่ามกลางโขดหิน

"นั่นไง! สมุนไพรที่เราตามหา!" อวี้หลันร้องด้วยความดีใจ

นางรีบเดินเข้าไปเก็บสมุนไพรอย่างระมัดระวัง องครักษ์ช่วยนางขุดรากและเก็บใบของสมุนไพรเหล่านั้น

เมื่อเก็บสมุนไพรได้ครบตามจำนวนที่ต้องการแล้ว พวกเขาก็รีบเดินทางกลับวังหลวงทันที อวี้หลันรู้สึกโล่งใจและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

การเดินทางกลับวังหลวงเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่มีเหตุการณ์อันตรายใด ๆ เกิดขึ้นอีก

เมื่อมาถึงวังหลวงในยามดึกสงัด อวี้หลันก็รีบตรงไปยังตำหนักเฉียนชิงของหลีจินทันที

หลีจินที่กำลังนั่งรอคอยอยู่ด้วยความกังวล เมื่อเห็นอวี้หลันกลับมาอย่างปลอดภัย พระองค์ก็รีบลุกขึ้นยืน

"เจ้ากลับมาแล้ว" หลีจินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ

อวี้หลันยื่นสมุนไพรที่เก็บมาได้ให้พระองค์ "เพคะ หม่อมฉันหาสมุนไพรมาให้พระองค์แล้ว"

หลีจินรับสมุนไพรมาดูด้วยความดีใจ พระองค์มองมาที่อวี้หลันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

"เจ้าเสี่ยงชีวิตเพื่อข้า" หลีจินกล่าว "ข้าไม่รู้จะตอบแทนเจ้าอย่างไรดี"

อวี้หลันส่ายหน้า "หม่อมฉันเต็มใจเพคะ"

หลีจินยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มของพระองค์นั้นอบอุ่นและจริงใจอย่างไม่น่าเชื่อ มันเป็นรอยยิ้มที่อวี้หลันไม่เคยเห็นมาก่อน

"พักผ่อนเถอะอวี้หลัน เจ้าคงเหนื่อยมาก" หลีจินกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

อวี้หลันพยักหน้า นางรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสุขและความอิ่มเอมใจ

การเดินทางครั้งนี้ไม่เพียงแต่นำมาซึ่งสมุนไพรที่ช่วยชีวิตหลีจินได้ แต่มันยังทำให้อวี้หลันค้นพบความแข็งแกร่งในตัวเอง และทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลีจินแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

อวี้หลันรู้ดีว่าภารกิจของนางยังไม่จบสิ้น นางจะต้องช่วยหลีจินปกป้องความลับนี้ และจะต้องช่วยเขาปกครองแผ่นดินนี้ให้สงบสุข