ตอนที่ 26 — เปลวไฟแห่งความอิจฉา

หลังจากที่อวี้หลันกลับมาจากภารกิจลับกลางพงไพร พร้อมด้วยสมุนไพรหายากที่ช่วยบรรเทาอาการประชวรของหลีจินได้สำเร็จ หลีจินก็มีพระอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของพระองค์ดูสดใสขึ้น และอาการปวดหัวรุนแรงก็ลดลงไปมาก

ความสัมพันธ์ระหว่างอวี้หลันกับหลีจินก็แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น หลีจินมักจะเสด็จมายังตำหนักคุนหนิงเพื่อหารือเรื่องราชกิจและเรื่องส่วนตัวกับอวี้หลันบ่อยครั้ง พระองค์ทรงไว้วางใจนางมากขึ้น และมักจะแบ่งปันความลับและความคิดของพระองค์กับนาง

อวี้หลันเองก็รู้สึกผูกพันกับหลีจินมากขึ้น ‌นางมองเห็นเขาไม่ใช่แค่เพียงฮ่องเต้ผู้ใจร้ายที่สวมรอย แต่เป็นชายผู้หนึ่งที่เต็มไปด้วยความรับผิดชอบ ความเสียสละ และความโดดเดี่ยว นางรู้สึกอยากจะปกป้องเขา และอยากจะแบ่งเบาภาระของเขา

แต่การที่ฮ่องเต้ทรงเสด็จมายังตำหนักคุนหนิงบ่อยครั้ง ย่อมเป็นที่สังเกตของคนในวังหลวง และมันก็จุดประกายเปลวไฟแห่งความอิจฉาในใจของพระสนมซูฮุ่ย

พระสนมซูฮุ่ยที่เคยเป็นสนมที่ทรงอำนาจที่สุดในวังหลังรองจากฮองเฮา ​บัดนี้กลับถูกฮ่องเต้เมินเฉย พระองค์ทรงมุ่งความสนใจไปที่อวี้หลันเพียงผู้เดียว ทำให้พระสนมซูฮุ่ยรู้สึกไม่พอใจและอิจฉาอย่างรุนแรง

นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดฮ่องเต้จึงทรงหลงใหลในตัวสนมต่ำศักดิ์ที่เคยถูกลืมเลือนเช่นอวี้หลัน นางพยายามหาวิธีที่จะทำลายอวี้หลัน และช่วงชิงความสนใจของฮ่องเต้กลับคืนมา

วันหนึ่ง พระสนมซูฮุ่ยเชิญอวี้หลันไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้ที่ตำหนักของนาง บรรยากาศในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยความงดงามของดอกไม้นานาชนิดที่เบ่งบานสะพรั่ง แต่เบื้องหลังความงดงามนั้นกลับซ่อนเร้นความตึงเครียดเอาไว้

พระสนมซูฮุ่ยต้อนรับอวี้หลันด้วยรอยยิ้มที่งดงาม ‍แต่ดวงตาของนางกลับฉายแววอันตราย

"ฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันได้ยินมาว่าพระองค์ทรงมีความรู้เรื่องสมุนไพรและยาจีนโบราณอย่างลึกซึ้งนะเพคะ" พระสนมซูฮุ่ยเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหมาย

อวี้หลันรู้ดีว่าพระสนมซูฮุ่ยกำลังพยายามจะจับผิด นางยิ้มตอบอย่างสง่างาม "ข้าก็แค่เคยเรียนรู้จากมารดามาบ้างเพคะ"

"จริงหรือเพคะ" พระสนมซูฮุ่ยยิ้มเล็กน้อย "แต่หม่อมฉันได้ยินมาว่าพระองค์ทรงสามารถปรุงยาพิเศษที่ช่วยรักษาอาการประชวรของฮ่องเต้ได้ด้วยนะเพคะ"

คำพูดของพระสนมซูฮุ่ยทำให้เหล่าสนมคนอื่น ๆ ‌ต่างพากันหันมามองอวี้หลันด้วยความสนใจ

อวี้หลันรู้สึกใจหาย นางรู้ดีว่าพระสนมซูฮุ่ยกำลังพยายามจะเปิดเผยความลับเรื่องยาที่นางปรุงให้หลีจิน

"หม่อมฉันก็แค่พยายามหาทางช่วยฮ่องเต้ให้ดีขึ้นเพคะ" อวี้หลันกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"แน่นอนเพคะ" พระสนมซูฮุ่ยตอบ "แต่หม่อมฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่ายาที่พระองค์ปรุงนั้นมาจากไหน เพราะหมอหลวงไม่เคยกล่าวถึงสมุนไพรชนิดนี้มาก่อนเลย"

คำพูดของพระสนมซูฮุ่ยเป็นเหมือนคมดาบที่แทงเข้ามาในใจของอวี้หลัน นางรู้ดีว่าพระสนมซูฮุ่ยกำลังพยายามจะสื่อว่ายานั้นเป็นยาพิษ หรือเป็นยาที่ปรุงขึ้นอย่างผิดกฎหมาย

"พระสนมซูฮุ่ยทรงสงสัยในตัวหม่อมฉันหรือเพคะ" ‍อวี้หลันถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"หม่อมฉันก็แค่เป็นห่วงฮ่องเต้เพคะ" พระสนมซูฮุ่ยตอบ "เพราะสุขภาพของฮ่องเต้เป็นเรื่องสำคัญของแผ่นดิน"

อวี้หลันรู้ดีว่าพระสนมซูฮุ่ยกำลังพยายามจะสร้างความวุ่นวายและทำให้ฮ่องเต้สงสัยในตัวนาง

"หม่อมฉันเชื่อว่าฮ่องเต้ทรงฉลาดพอที่จะตัดสินใจได้ว่ายาที่หม่อมฉันปรุงนั้นเป็นประโยชน์ต่อพระองค์หรือไม่" อวี้หลันกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "และหากพระสนมซูฮุ่ยทรงสงสัยในตัวหม่อมฉันมากนัก ก็ขอให้ไปกราบทูลฮ่องเต้ด้วยพระองค์เองเถิดเพคะ"

คำพูดของอวี้หลันทำให้พระสนมซูฮุ่ยชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มของนางหายไปจากใบหน้าทันที

เหล่าสนมคนอื่น ๆ ​ต่างพากันมองอวี้หลันด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่คิดว่าอวี้หลันจะกล้าตอบโต้พระสนมซูฮุ่ยได้เช่นนี้

หลังจากงานเลี้ยงจบลง อวี้หลันก็กลับมายังตำหนักคุนหนิงด้วยความกังวล นางรู้ดีว่าพระสนมซูฮุ่ยจะไม่ยอมหยุดเพียงเท่านี้

ในคืนนั้น อวี้หลันส่งคนไปแจ้งหลีจินถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง หลีจินส่งคนมาบอกให้นางระมัดระวังตัวให้มาก และให้เตรียมพร้อมรับมือกับแผนการของพระสนมซูฮุ่ย

วันต่อมา อวี้หลันก็ได้รับแจ้งว่าพระสนมซูฮุ่ยได้ไปกราบทูลฮ่องเต้เกี่ยวกับเรื่องยาที่อวี้หลันปรุงให้

หลีจินส่งคนมาเรียกอวี้หลันเข้าเฝ้าที่ตำหนักเฉียนชิง

เมื่ออวี้หลันมาถึงตำหนักเฉียนชิง ​นางก็เห็นหลีจินประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม และพระสนมซูฮุ่ยก็ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"ฮองเฮา เจ้ามาแล้วหรือ" หลีจินตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

อวี้หลันคุกเข่าถวายบังคม "เพคะ"

"พระสนมซูฮุ่ยได้กราบทูลเรื่องยาที่เจ้าปรุงให้ข้า" ​หลีจินกล่าว "นางสงสัยว่ายานั้นเป็นยาที่ผิดกฎหมาย"

อวี้หลันเงยหน้าขึ้นมองหลีจิน นางเห็นแววตาบางอย่างในดวงตาของพระองค์ แววตาที่บ่งบอกถึงความเชื่อใจที่พระองค์มีต่อนาง

"หม่อมฉันไม่ได้ปรุงยาที่ผิดกฎหมายเพคะฮ่องเต้" อวี้หลันกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "สมุนไพรที่หม่อมฉันใช้เป็นสมุนไพรหายากที่มาจากป่าลึก และหม่อมฉันก็ปรุงยานั้นด้วยความตั้งใจที่จะช่วยให้พระองค์มีอาการดีขึ้น"

"แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่แจ้งหมอหลวงให้ทราบเรื่องสมุนไพรชนิดนี้" พระสนมซูฮุ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย

"เพราะสมุนไพรชนิดนี้หายากมาก และหมอหลวงส่วนใหญ่ก็ไม่รู้จักมัน" อวี้หลันตอบ "และหม่อมฉันก็ไม่ต้องการให้เรื่องนี้เป็นที่แพร่หลาย เพราะเกรงว่าอาจจะเกิดความวุ่นวายขึ้นได้"

หลีจินมองไปที่พระสนมซูฮุ่ย "พระสนมซูฮุ่ย เจ้ายังคงสงสัยในตัวฮองเฮาอยู่หรือ"

พระสนมซูฮุ่ยรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมากนัก "หม่อมฉันก็แค่เป็นห่วงฮ่องเต้เพคะ"

"ข้าเชื่อใจฮองเฮา" หลีจินตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "และข้าก็รู้ว่ายานั้นช่วยให้ข้ามีอาการดีขึ้นจริง ๆ"

คำพูดของหลีจินทำให้พระสนมซูฮุ่ยถึงกับหน้าซีด นางไม่คิดว่าฮ่องเต้จะทรงเข้าข้างอวี้หลันมากขนาดนี้

"หม่อมฉันจะให้หมอหลวงไปตรวจสอบสมุนไพรชนิดนี้" หลีจินตรัส "หากพบว่าไม่มีอันตรายใด ๆ ก็ให้จัดเก็บไว้ในคลังยาหลวง และให้ฮองเฮาเป็นผู้ดูแลการปรุงยาให้ข้าต่อไป"

คำสั่งของหลีจินทำให้พระสนมซูฮุ่ยถึงกับตัวแข็งทื่อ นางไม่คิดว่าแผนการของนางจะล้มเหลวไม่เป็นท่าเช่นนี้

อวี้หลันรู้สึกโล่งใจ นางรู้ดีว่าหลีจินกำลังปกป้องนาง และกำลังแสดงให้ทุกคนเห็นว่าพระองค์ทรงเชื่อใจนางมากเพียงใด

หลังจากนั้นไม่นาน หมอหลวงก็ตรวจสอบสมุนไพรที่อวี้หลันนำมา และพบว่ามันเป็นสมุนไพรหายากที่มีสรรพคุณตามที่อวี้หลันกล่าวไว้จริง ๆ และไม่มีอันตรายใด ๆ

หลีจินจึงมีรับสั่งให้จัดเก็บสมุนไพรชนิดนั้นไว้ในคลังยาหลวง และให้อวี้หลันเป็นผู้ดูแลการปรุงยาให้พระองค์ต่อไป

เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้อวี้หลันมีอำนาจและบารมีมากขึ้นในวังหลัง และทำให้พระสนมซูฮุ่ยต้องถอยร่นไปอย่างไม่มีทางเลือก

แต่เปลวไฟแห่งความอิจฉาในใจของพระสนมซูฮุ่ยยังคงไม่ดับลง นางยังคงรอคอยโอกาสที่จะทำลายอวี้หลัน และช่วงชิงความสนใจของฮ่องเต้กลับคืนมา

อวี้หลันรู้ดีว่านางจะต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้ครั้งใหญ่กว่านี้ในอนาคต แต่นางก็ไม่หวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว นางมีหลีจินอยู่เคียงข้าง และนางก็พร้อมที่จะปกป้องเขา และความลับของเขาด้วยชีวิต