ตอนที่ 37 — สัญญาใต้แสงจันทร์

ค่ำคืนหนึ่งในตำหนักคุนหนิง อวี้หลันกำลังนั่งอ่านตำราสมุนไพรอยู่ริมหน้าต่าง แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้บรรยากาศดูเงียบสงบและงดงาม เหม่ยลี่กำลังจัดเตรียมชาและขนมหวานมาให้นาง

จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ ‌อวี้หลันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ นางกำนัลที่เฝ้าประตูเดินเข้ามาและกระซิบว่า "ฮองเฮาเพคะ ฮ่องเต้เสด็จเพคะ"

หัวใจของอวี้หลันเต้นระรัว นางไม่คิดว่าหลีจินจะเสด็จมาเยี่ยมนางในยามวิกาลเช่นนี้

หลีจินก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดลำลองที่เรียบง่าย แต่ก็ยังคงความสง่างามไว้ได้อย่างเต็มเปี่ยม ใบหน้าของพระองค์ดูสดใสขึ้นมากหลังจากเสวยยาที่อวี้หลันปรุงให้

อวี้หลันลุกขึ้นถวายบังคม แต่หลีจินก็โบกมือให้นางลุกขึ้น ​"ไม่ต้องมากพิธีอวี้หลัน"

เหม่ยลี่รีบถอยออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้คนทั้งสองอยู่กันตามลำพัง

หลีจินเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับอวี้หลัน พระองค์มองนางด้วยสายตาที่อ่อนโยนและอบอุ่น

"เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ" หลีจินตรัสถาม

"หม่อมฉันยังอ่านตำราอยู่เพคะ" อวี้หลันตอบ "พระองค์มีอะไรหรือเพคะ"

หลีจินถอนหายใจเล็กน้อย "ข้าแค่อยากมาขอบใจเจ้าอีกครั้งสำหรับยาที่เจ้าปรุงให้ ข้ารู้สึกดีขึ้นมากจริง ‍ๆ"

"หม่อมฉันยินดีเพคะ" อวี้หลันยิ้ม

หลีจินมองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังดวงจันทร์ที่ส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้า

"ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้" หลีจินเอ่ยเสียงแผ่วเบา "วันที่ข้าสามารถนั่งสนทนากับใครบางคนได้อย่างสบายใจเช่นนี้"

อวี้หลันมองหลีจินด้วยความเข้าใจ นางรู้ดีว่าเขาต้องแบกรับความโดดเดี่ยวมานานเพียงใด

"พระองค์ก็เหมือนกันเพคะ" อวี้หลันกล่าว "หม่อมฉันก็ไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ ‌วันที่หม่อมฉันได้พบกับคนที่เข้าใจหม่อมฉันเช่นนี้"

หลีจินหันมามองอวี้หลัน ดวงตาของพระองค์เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

"เจ้า...ไม่เคยรังเกียจข้าเลยหรืออวี้หลัน" หลีจินถามด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความไม่แน่ใจ

อวี้หลันส่ายหน้า "หม่อมฉันไม่เคยรังเกียจพระองค์เพคะ ตอนแรกหม่อมฉันอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าพระองค์เป็นคนใจร้าย แต่เมื่อหม่อมฉันรู้ความจริงแล้ว หม่อมฉันก็เข้าใจทุกอย่าง"

หลีจินยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มของพระองค์นั้นงดงามและจริงใจอย่างไม่น่าเชื่อ

"ข้าดีใจที่ได้พบเจ้าอวี้หลัน" ‍หลีจินกล่าว "เจ้าทำให้ข้ารู้สึกว่าข้าไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว"

อวี้หลันรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ นางไม่เคยคิดว่าจะมีใครพูดเช่นนี้กับนางมาก่อน

"หม่อมฉันก็เหมือนกันเพคะ" อวี้หลันกล่าว "พระองค์ก็ทำให้หม่อมฉันรู้สึกว่าหม่อมฉันมีคุณค่า"

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่อนโยนและอบอุ่น คนทั้งสองต่างจ้องมองกันและกันด้วยความรู้สึกที่เชื่อมโยงถึงกันอย่างลึกซึ้ง

"อวี้หลัน" หลีจินเอ่ยชื่อของนางด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "ข้า...ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า"

อวี้หลันรอฟังอย่างตั้งใจ

"ข้ารู้ว่าข้าไม่ใช่องค์ชายหลีอี้ที่แท้จริง ​และข้าก็ไม่สามารถให้ความสุขแก่เจ้าในฐานะสามีได้เหมือนที่พี่ชายของข้าจะให้ได้" หลีจินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความเศร้า "แต่ข้าอยากจะบอกเจ้าว่า...ข้า...ข้ามีความรู้สึกที่ดีต่อเจ้า"

คำสารภาพของหลีจินทำให้อวี้หลันถึงกับเบิกตากว้าง หัวใจของนางเต้นรัวระริน

"หม่อมฉันก็..." อวี้หลันพึมพำ "หม่อมฉันก็มีความรู้สึกที่ดีต่อพระองค์เพคะ"

หลีจินยื่นมือมาจับมือของอวี้หลัน การสัมผัสของพระองค์นั้นอบอุ่นและอ่อนโยน

"ข้ารู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ผิด" หลีจินกล่าว ​"แต่ข้าไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้"

"หม่อมฉันก็เหมือนกันเพคะ" อวี้หลันกล่าว น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

หลีจินดึงอวี้หลันเข้ามาใกล้ พระองค์โอบกอดนางไว้แน่น อวี้หลันซบหน้าลงกับอกของพระองค์ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมา

ในอ้อมกอดของหลีจิน อวี้หลันรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน นางรู้ดีว่านี่คือความรู้สึกที่แท้จริง ​ความรู้สึกที่นางโหยหามาตลอดชีวิต

"อวี้หลัน" หลีจินเอ่ยชื่อของนางอีกครั้ง พระองค์ค่อย ๆ ยกใบหน้าของนางขึ้นมามอง ดวงตาของพระองค์เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนา

"ข้า...ข้าอยากจะให้เจ้าเป็นของข้า" หลีจินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

อวี้หลันพยักหน้าช้า ๆ น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

หลีจินค่อย ๆ โน้มตัวลงมาจูบริมฝีปากของอวี้หลัน การจูบของพระองค์นั้นอ่อนโยนและลึกซึ้ง เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้มานาน

ในคืนนั้น ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในตำหนักคุนหนิง อวี้หลันและหลีจินได้มอบหัวใจให้แก่กันและกัน มันเป็นสัญญาที่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมาด้วยคำพูด แต่เป็นสัญญาที่ถูกผูกมัดไว้ด้วยความรัก ความเข้าใจ และความลับที่คนทั้งสองต้องแบกรับร่วมกัน

อวี้หลันรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของนางกับหลีจินนั้นเต็มไปด้วยความท้าทายและอันตราย แต่ในตอนนี้ นางไม่ได้หวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว นางพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างตราบใดที่มีหลีจินอยู่เคียงข้าง

สำหรับหลีจิน อวี้หลันคือแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตอันมืดมิดของพระองค์ นางคือผู้ที่ทำให้พระองค์รู้สึกว่าตนเองมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เพียงแค่หุ่นเชิดที่สวมบทบาทเป็นฮ่องเต้

สัญญาใต้แสงจันทร์ในคืนนั้น เป็นจุดเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิตของอวี้หลันและหลีจิน บทที่เต็มไปด้วยความรัก ความลับ และการต่อสู้เพื่อปกป้องสิ่งที่พวกเขารักและปกป้องราชบัลลังก์นี้ไปพร้อม ๆ กัน