ตอนที่ 1 — สิ้นลมรัก กำเนิดใหม่ในกรงทอง

สิ้นลมหายใจ... กำเนิดใหม่ในกรงทอง

ความเจ็บปวดเสียดแทงจนน้ำฟ้าแทบสำลักลมหายใจสุดท้าย เบื้องล่างคือพื้นคอนกรีตแข็งกระด้างที่รอรับร่างอันบอบช้ำของเธอ ภาพของศรราม ชายคนรักที่ยืนอยู่บนระเบียงตึกสูงตระหง่านพร้อมรอยยิ้มเย็นชาปรากฏชัดเจนในห้วงสุดท้ายของชีวิต ไม่ใช่คนแปลกหน้า ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นการทรยศหักหลังอย่างเลือดเย็น ‌หัวใจของเธอแตกสลายพร้อมกับร่างที่ดิ่งลงจากความสูงเสียดฟ้า สายลมหนาวเยียบเข้าปะทะผิวกาย ปลิดปลิวความรู้สึกทั้งหมดให้เลือนหายไปในความมืดมิด… ไม่มีอีกแล้วน้ำฟ้า ผู้บริหารสาวไฟแรงที่โลกหมุนรอบตัวเธอ มีเพียงความว่างเปล่าอันเย็นยะเยือก

แต่แล้ว... แสงสลัวรอดผ่านเปลือกตาที่หนักอึ้ง ความรู้สึกนุ่มหยุ่นใต้ฝ่ามือที่แตะลงบนเรือนกายไม่ใช่พื้นแข็งกระด้าง ​กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรและกำยานอบอวลไปทั่ว ปลุกประสาทสัมผัสที่คิดว่าดับไปแล้วให้ตื่นขึ้น น้ำฟ้าพยายามขยับตัว แต่กลับพบว่าแขนขาอ่อนแรงจนน่าใจหาย เสียงกระซิบภาษาแปลกหูที่ไม่อาจเข้าใจดังอยู่ข้างเตียง ก่อนที่ร่างบางจะปรากฏขึ้น ใบหน้าอ่อนเยาว์และเครื่องแต่งกายแบบจีนโบราณทำให้เธอต้องขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ‍นี่มันอะไรกัน? เธอไม่ได้ตายอย่างนั้นหรือ?

“นายหญิงฟื้นแล้ว! รีบไปเรียนท่านหมอ!” เสียงแหลมเล็กนั้นพูดด้วยภาษาที่เธอไม่คุ้นเคย แต่ท่าทางตื่นตระหนกของเด็กสาวทำให้เธอพอจะจับใจความได้รางๆ ว่าตนเองเพิ่งฟื้นจากอาการป่วยหนัก เมื่อพยายามเปล่งเสียง ก็พบว่าลำคอแห้งผาก ‌เสียงที่ออกมาแหบพร่าและอ่อนแอจนไม่เหลือเค้าเสียงสดใสของตัวเอง หญิงสาวตรงหน้าจึงรีบรินชาสมุนไพรส่งให้ จังหวะที่น้ำฟ้าหยิบถ้วยมาดื่ม ภาพสะท้อนของตนเองบนพื้นผิวทองเหลืองของถ้วยก็ปรากฏขึ้น หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ใบหน้างดงามบอบบาง ผิวขาวซีด ริมฝีปากบางเฉียบ... ‍นี่ไม่ใช่หน้าเธอ! นี่มันใบหน้าของหญิงสาวแปลกหน้าต่างหาก

ไม่นานนัก หมอหลวงและนางกำนัลอาวุโสก็กรูกันเข้ามา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลระคนความหวาดระแวงจ้องมองมาที่เธออย่างไม่วางตา “สนมหลี่เหมย พักผ่อนเถิดเพคะ อาการของท่านเพิ่งทุเลา” นางกำนัลอาวุโสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ​แฝงความไม่พอใจ “ฝ่าบาททรงมีราชโองการให้ท่านพักฟื้นให้ดี อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวายอีก” คำว่า ‘สนมหลี่เหมย’ ‘ฝ่าบาท’ และ ‘ราชโองการ’ ​ทำให้ความคิดของน้ำฟ้าพังทลายลง นี่มันยุคไหน? เธอมาอยู่ที่ไหน? และที่สำคัญที่สุด... เธอมาอยู่ในร่างของใครกัน?

ความจริงอันน่าตกใจค่อยๆ คลืบคลานเข้ามา ราวกับม่านหมอกที่ค่อยๆ จางหายไป ​เธอย้อนเวลามาอยู่ในยุคจีนโบราณในราชวงศ์ต้าหมิง ในร่างของสนมชั้นผู้น้อยนามว่า หลี่เหมย ผู้ซึ่งเพิ่งฟื้นจากอาการป่วยหนัก หรือที่คนในวังเรียกว่า 'อาการวิปลาส' ซึ่งทำให้เธอพูดจาเหลวไหลและเพ้อเจ้อเกี่ยวกับโลกที่ไม่เคยมีอยู่จริง การที่เธอรอดชีวิตมาได้นั้นสร้างความประหลาดใจแก่ทุกคนยิ่งนัก น้ำฟ้าในร่างหลี่เหมยพยายามสงวนท่าที ใช้ความเงียบงันเป็นเกราะกำบังขณะที่สมองอันเฉียบแหลมเริ่มประมวลผลข้อมูลรอบตัว ห้องนอนที่หรูหราแต่ดูเก่าแก่ เครื่องเรือนโบราณที่ประณีตงดงาม แม้แต่เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เป็นชุดแพรไหมที่ซับซ้อนและหนักอึ้งเกินกว่าจะใช้ชีวิตประจำวันได้สะดวกสบาย

เธอได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของเหล่านางกำนัลที่คอยปรนนิบัติ นางกำนัลชื่อเหม่ยหลิง ผู้มีอายุน้อยที่สุดและดูซื่อตรงที่สุด บอกเล่าเรื่องราวของ ‘สนมหลี่เหมย’ ผู้โชคร้ายให้ฟังอย่างระมัดระวัง หลี่เหมยเป็นบุตรสาวจากตระกูลขุนนางที่เคยรุ่งเรือง แต่บัดนี้กลับตกอับ ถูกส่งเข้าวังมาเป็นเพียงสนมชั้นต่ำ ชีวิตในวังก็ถูกรังแก กดขี่ และถูกมองว่าเป็นตัวตลกมาตลอด จนกระทั่งล้มป่วยหนักครั้งล่าสุด ซึ่งเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด “พวกคนเลว อยากให้นายหญิงตายนักหรือไง” เหม่ยหลิงบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างเศร้าสร้อย น้ำฟ้าในร่างหลี่เหมยกำมือแน่น ความรู้สึกเจ็บแค้นที่พุ่งพล่านในใจไม่ใช่เพียงเพราะการทรยศในอดีตของตนเอง แต่ยังรวมถึงความอยุติธรรมที่หลี่เหมยคนก่อนได้รับอีกด้วย

ค่ำคืนนั้น น้ำฟ้าในร่างหลี่เหมยนอนไม่หลับ ดวงตาจ้องมองเพดานไม้แกะสลักอย่างเลื่อนลอย ความคิดวกวนถึงชีวิตที่จากไป และชีวิตใหม่ที่เริ่มต้นขึ้นในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ เธอคิดถึงศรราม คิดถึงความเจ็บปวดที่เขาได้มอบให้ แต่ภาพเหล่านั้นก็ค่อยๆ เลือนรางไปแทนที่ด้วยภาพของวังหลวงที่โอ่อ่า แต่แฝงไปด้วยอันตรายรอบด้าน เธอได้ยินเสียงกระซิบของเหล่านางกำนัลที่คอยเวรยามอยู่หน้าห้อง “สนมหลี่เหมยผู้โง่เขลา... เกือบจะสำเร็จแล้วแท้ๆ” เสียงหนึ่งกล่าว “น่าเสียดายที่นางรอดมาได้ คราวนี้คงจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว” อีกเสียงตอบโต้กลับมาพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ ราวกับไม่ให้ความสำคัญกับชีวิตของเธอแม้แต่น้อย น้ำฟ้าเบิกตากว้าง ความหมายของคำพูดนั้นชัดเจนเกินไป... ‘การป่วยหนัก’ ของหลี่เหมยไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มีใครบางคนจงใจที่จะสังหารนาง และบุคคลเหล่านั้นยังคงอยู่ในวังแห่งนี้ พร้อมที่จะทำลายเธออีกครั้งเมื่อมีโอกาส