ตอนที่ 2 — แสร้งลืมความทรงจำ ปรับตัวเรียนรู้โลกใหม่

เงาอดีตและเล่ห์เพทุบายวังหลวง

น้ำฟ้าในร่างหลี่เหมยแสร้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำส่วนหนึ่งอันเนื่องมาจากอาการป่วยหนักของตน นั่นเป็นข้ออ้างที่ดีในการหลีกเลี่ยงการตอบคำถามที่สลับซับซ้อนและให้เวลากับตัวเองได้เรียนรู้โลกใหม่ใบนี้ เหม่ยหลิงกลายเป็นเงาตามติด เธอเป็นทั้งผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์และแหล่งข้อมูลสำคัญ น้ำฟ้าใช้เวลาหลายวันในการสังเกตการณ์ เรียนรู้ภาษาจีนกลางโบราณจากบทสนทนาประจำวัน จดจำชื่อเรียกตำแหน่งต่างๆ ในวัง ‌และทำความเข้าใจกฎระเบียบที่เคร่งครัดราวกับกำแพงเหล็ก สิ่งที่เธอได้เรียนรู้คือ หลี่เหมยคนก่อนเป็นเพียงสนมชั้นต่ำจากตระกูลที่ถูกลดอำนาจลง เป็นที่ดูถูกเหยียดหยามและมักถูกกลั่นแกล้งจากบรรดาสนมชั้นสูงคนอื่นๆ ชีวิตของเธอในวังหลวงแห่งนี้เป็นเพียงหมากตัวเล็กๆ บนกระดานแห่งอำนาจที่พร้อมจะถูกบดขยี้ได้ทุกเมื่อ

การเปลี่ยนแปลงของหลี่เหมยดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างอย่างรวดเร็ว จากสนมที่ขี้โรค หงอยเหงา ​และไม่เคยมีปากเสียง บัดนี้กลับมีประกายบางอย่างในดวงตา แม้จะยังคงเงียบขรึม แต่แฝงไว้ด้วยความนิ่งสงบและสังเกตการณ์อย่างเฉียบแหลม นี่ทำให้เหล่านางกำนัลต่างพากันซุบซิบ แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือการจับจ้องจากบรรดาสนมชั้นสูง ไม่ว่าจะเป็นองค์หญิงซู สนมเอกที่งดงามราวภาพวาด ‍แต่กลับมีรอยยิ้มเย็นเยียบซ่อนเร้นความอำมหิตไว้เบื้องหลัง หรือสนมเหยา ที่ไม่เคยเก็บซ่อนความอิจฉาริษยาและจ้องหาโอกาสเล่นงานหลี่เหมยอยู่เสมอ

วันหนึ่ง ในระหว่างที่น้ำฟ้ากำลังเดินผ่านอุทยานหลวง สนมเหยาก็เดินเข้ามาขวางหน้าพร้อมเหล่านางกำนัลผู้ติดตาม สีหน้าเยาะหยัน “โอ้ ท่านสนมหลี่เหมย ‌ดูเหมือนจะฟื้นไข้ดีแล้วกระมัง ถึงได้มีเรี่ยวแรงมาเดินชมสวน” นางกำนัลคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างสนมเหยาจงใจเดินชนเหม่ยหลิงจนถาดขนมที่ถือมาหล่นกระจัดกระจาย “นี่เจ้า! เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยหรือไง!” นางกำนัลคนนั้นแสร้งทำเป็นโวยวาย สนมเหยาหัวเราะในลำคอ “ดูเหมือนคนของเจ้าจะซุ่มซ่ามนะหลี่เหมย ‍สมควรจะโดนลงโทษให้หลาบจำ”

น้ำฟ้าในร่างหลี่เหมยเพียงแค่กวาดตามองอย่างเยือกเย็น “การเดินชนผู้อื่นโดยไม่ได้ตั้งใจอาจเป็นเรื่องปกติ แต่การจงใจสร้างเรื่องและป่าวประกาศความผิดของผู้อื่นโดยปราศจากเหตุอันควรนั้น... น่าละอายกว่ามากนัก” คำพูดที่นิ่งสงบแต่คมคายทำเอาสนมเหยาชะงักงัน นางไม่เคยเห็นหลี่เหมยมีท่าทีเช่นนี้มาก่อน “เจ้า... เจ้ากล้าพูดจาเช่นนี้กับข้าหรือ!” ​สนมเหยาตวาดลั่น น้ำฟ้าเพียงแค่ยิ้มมุมปาก “หม่อมฉันเพียงกล่าวตามจริงเพคะ สนมเหยาจะตีความเช่นไร ย่อมขึ้นอยู่กับวิจารณญาณของท่าน” คำพูดของเธอมีน้ำหนักและแฝงความหมายลึกซึ้ง ทำให้สนมเหยาไม่กล้าโต้ตอบมากไปกว่าเดิม เพราะเกรงว่าคำพูดจะย้อนเข้าตัว ​หากมีคนเห็นเหตุการณ์นี้และนำไปเล่าถึงหูขันทีผู้ใหญ่หรือองค์จักรพรรดิเอง

แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่เหตุการณ์นี้ก็ทำให้ชื่อของ 'สนมหลี่เหมยผู้เปลี่ยนแปลงไป' แพร่สะพัดไปทั่ววัง นางมิได้เป็นแค่สนมผู้อ่อนแออีกต่อไป ในวันเดียวกันนั้นเอง น้ำฟ้ามีโอกาสได้เห็นองค์จักรพรรดิเหยียนเป็นครั้งแรก ในขณะที่ขบวนเสด็จของพระองค์เคลื่อนผ่านไป ​เธอหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ตามธรรมเนียม มองเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างสง่าและใบหน้าที่คมเข้มดุดันเพียงชั่วครู่ จักรพรรดิเหยียนเป็นบุรุษผู้ทรงอำนาจและเย็นชา ดวงตาของพระองค์คมกริบราวกับพญาอินทรี ทว่ากลับมีแววแห่งความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ลึกๆ พระองค์ไม่แม้แต่จะเหลือบมองมาทางตำหนักของหลี่เหมยด้วยซ้ำ การปรากฏตัวของพระองค์สร้างความรู้สึกทั้งเกรงขามและหวาดกลัวให้กับน้ำฟ้าอย่างบอกไม่ถูก

ในค่ำคืนที่เงียบสงบ น้ำฟ้าตัดสินใจค้นหาความจริงเกี่ยวกับหลี่เหมยคนก่อน เธอเชื่อว่าการตายของหลี่เหมย (และการที่เธอมาอยู่ในร่างนี้) ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน เธอเริ่มสำรวจทุกซอกทุกมุมของห้องพักที่ไม่เคยมีใครสนใจ พลิกดูตำราเก่าๆ ยกม่านตั่งนอนขึ้นดู ในที่สุดมือของเธอก็สัมผัสได้ถึงพื้นไม้ที่หลวมคลอนใต้กระเบื้องปูพื้นเก่าๆ เมื่อเปิดออก เธอก็พบกับหีบไม้เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน ภายในหีบมีพัดกระดาษที่ซีดจางไปตามกาลเวลาและปิ่นปักผมทองเหลืองที่หมองคล้ำ เมื่อน้ำฟ้าหยิบพัดขึ้นมาดู จู่ๆ แผ่นกระดาษที่ดูบางเบากลับมีน้ำหนักขึ้นมาเล็กน้อย และเมื่อเธอสัมผัสไปตามลวดลายที่เขียนด้วยหมึกจางๆ พัดนั้นก็คลี่ออก เผยให้เห็นแผ่นกระดาษบางเฉียบที่ถูกซ่อนไว้ด้านใน มันเขียนด้วยลายมือของหลี่เหมยคนเก่า เป็นข้อความที่สั้นและ cryptic ราวกับรหัส “ดอกท้อที่ร่วงโรย... สายธารที่แห้งเหือด... เงาของหยกมังกรที่ซ่อนเร้น” เธอรู้สึกได้ถึงความหมายที่ลึกล้ำกว่าเพียงแค่บทกวีธรรมดา แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเธอเต้นรัวยิ่งกว่าคือปิ่นปักผมทองเหลืองที่หมองคล้ำ ปิ่นนั้นมีลวดลายสลักเป็นรูปตราสัญลักษณ์แปลกตาที่เธอมั่นใจว่าไม่เคยเห็นในวังแห่งนี้มาก่อน มันเป็นตราของตระกูลโบราณที่สาบสูญไปนานแล้ว หรือเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรลับใดกันแน่?