ตอนที่ 3 — ปริศนาปิ่นปักผม: หมากแรกบนกระดาน

หมากตัวสำคัญบนกระดานแห่งอำนาจ

การค้นพบปิ่นปักผมและข้อความปริศนาในหีบไม้ทำให้การเดินทางของน้ำฟ้าในร่างหลี่เหมยเปลี่ยนไป เธอไม่ได้เพียงแค่เอาชีวิตรอดอีกต่อไป แต่เธอกลับกลายเป็นผู้ไขปริศนาชีวิตของหลี่เหมยคนก่อน ซึ่งน่าจะเกี่ยวพันกับการตายของเธอเอง น้ำฟ้าใช้ความฉลาดเฉลียวและความสามารถในการสังเกตที่เหนือกว่าคนในยุคนี้ในการดำเนินชีวิต เธอจัดการตำหนักที่เคยรกร้างให้เป็นระเบียบเรียบร้อย สอนให้เหม่ยหลิงอ่านเขียนง่ายๆ และแม้แต่ปรุงยาจีนจากความรู้ด้านสมุนไพรที่พอจะจดจำได้จากตำราแพทย์แผนจีนที่เคยอ่านผ่านตาในโลกเดิม ‌การกระทำเหล่านี้สร้างความประทับใจและความภักดีให้กับเหม่ยหลิงอย่างเต็มเปี่ยม และค่อยๆ สร้างฐานอำนาจเล็กๆ ให้กับเธอภายในวัง

ข่าวลือเกี่ยวกับ 'สนมหลี่เหมยผู้ชาญฉลาด' แพร่กระจายออกไปรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง แน่นอนว่ามันดึงดูดความสนใจจากศัตรูที่คอยจ้องจะเล่นงานเธอ สนมเหยาเริ่มออกอาการอย่างเปิดเผย ​นางมักจะส่งนางกำนัลมาสอดแนม หรือกล่าววาจาเสียดสีแดกดันในที่สาธารณะ ส่วนองค์หญิงซู แม้จะยังคงนิ่งสงบ แต่สายตาที่ทอดมองมายังหลี่เหมยก็แฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจน บางครั้งของขวัญที่ส่งมาก็ไม่ใช่เครื่องบรรณาการ แต่เป็นของที่แฝงความหมายแห่งการข่มขู่ เช่น ‍ผ้าแพรสีขาวบริสุทธิ์ที่สื่อถึงความตาย หรือดอกไม้ที่กำลังจะเหี่ยวเฉา ซึ่งหลี่เหมยก็รับมือได้อย่างแยบยล โดยการมอบคืนพร้อมคำกล่าวที่ตีความได้หลายแง่มุม ทำให้ผู้ส่งไม่อาจโต้ตอบได้

ความสามารถของหลี่เหมยไปถึงพระกรรณขององค์จักรพรรดิเหยียน พระองค์ทรงมีรับสั่งให้ขันทีผู้ใหญ่ส่งขันทีคนสนิทมาที่ตำหนักของหลี่เหมย เพื่อนำของขวัญเป็นชุดหมากรุกที่ทำจากหินหยกหายากมามอบให้ พร้อมกับคำกล่าวที่ว่า ‌“ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์ให้สนมหลี่เหมยใช้ปัญญา” นี่ไม่ใช่แค่การมอบของขวัญ แต่เป็นการทดสอบอย่างเห็นได้ชัด น้ำฟ้าในร่างหลี่เหมยยิ้มในใจ เธอรู้ว่านี่คือโอกาสสำคัญ เธอรับชุดหมากรุกมาพร้อมกล่าวขอบคุณ และไม่ได้แสดงความตื่นเต้นหรือกังวลใดๆ เลย ‍ซึ่งทำให้ขันทีคนสนิทของจักรพรรดิต้องมองเธอด้วยความประหลาดใจ

งานเฉลิมฉลองวันประสูติขององค์จักรพรรดิเหยียนถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ณ ท้องพระโรง หลี่เหมยได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมด้วยในฐานะสนมชั้นผู้น้อย เธอสวมชุดแพรไหมสีอ่อนเรียบง่าย แต่กลับดูโดดเด่นท่ามกลางบรรดาสนมที่แต่งกายด้วยสีสันฉูดฉาด ทุกสายตาจับจ้องมาที่องค์จักรพรรดิผู้ประทับบนบัลลังก์ทองคำ พระพักตร์ของพระองค์ดูเหนื่อยล้า ​แต่แววตาฉายแววเฉียบคมตลอดเวลา บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความสุขจอมปลอม เบื้องหลังรอยยิ้มและการชนจอกสุราคือกระแสแห่งอำนาจและการช่วงชิงที่มองไม่เห็น

ในช่วงระหว่างการแสดงระบำอันอ่อนช้อย จู่ๆ ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น นางกำนัลคนหนึ่งที่กำลังรินสุราให้ขุนนางชั้นสูงเกิดสะดุดล้ม ทำให้จอกสุรากระเด็นไปโดนอาภรณ์ของขุนนางสำคัญผู้นั้น แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย ​แต่ในวังหลวง เหตุการณ์เช่นนี้อาจถูกตีความเป็นการไม่เคารพและนำไปสู่การลงโทษร้ายแรงได้ ขุนนางผู้นั้นโกรธจัดและเตรียมจะลงโทษนางกำนัล ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปาก หลี่เหมยกลับลุกขึ้นยืนช้าๆ “ท่านเสนาบดีโปรดระงับโทสะก่อนเพคะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่ชัดเจน “น้ำสุราที่หกรดอาภรณ์อาจเป็นลางร้าย ​แต่หากเปลี่ยนเป็นน้ำมนต์ที่ชำระล้างความชั่วร้าย ก็อาจเป็นนิมิตหมายอันดีเพคะ”

คำพูดของหลี่เหมยทำให้ทุกคนในท้องพระโรงเงียบกริบ แม้แต่ขุนนางที่โกรธจัดก็ยังชะงัก องค์จักรพรรดิเหยียนผู้ที่ปกติไม่เคยสนใจสนมชั้นผู้น้อยก็ทรงเลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ หลี่เหมยกล่าวต่อไปว่า “ในวันที่เป็นมงคลเช่นนี้ การลงโทษอาจจะนำพาความอัปมงคลมาสู่พระองค์ได้ แต่หากเสนาบดีเมตตา ปล่อยนางกำนัลผู้นี้ไป ถือเป็นเมตตาธรรมที่องค์จักรพรรดิทรงโปรด ท่านย่อมจะได้รับพระเมตตาตอบแทนเพคะ” น้ำฟ้าใช้จิตวิทยาและหลักการบริหารจัดการความขัดแย้งแบบสมัยใหม่ในการพลิกสถานการณ์ นางกำนัลรอดพ้นจากการถูกลงโทษ และเสนาบดีผู้นั้นก็จำต้องสงบลง เพราะหากลงโทษนางกำนัลในวันมงคล ก็เท่ากับว่าไม่เห็นแก่พระพักตร์จักรพรรดิ

เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนในวังเริ่มมองหลี่เหมยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่เพียงแค่คนป่วยไร้สติอีกแล้ว แต่เป็นหญิงสาวที่มีสติปัญญาและไหวพริบอย่างไม่น่าเชื่อ การกระทำของเธอในครั้งนี้ดึงดูดความสนใจจากองค์จักรพรรดิเหยียนโดยตรง พระองค์จ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดาได้ น้ำฟ้าสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่วิ่งผ่านร่าง ในขณะที่ความรู้สึกหวาดกลัวและตื่นเต้นผสมปนเปกันไป

เมื่อพิธีเฉลิมฉลองจบลง ท่ามกลางความวุ่นวายของการอำลา ขันทีผู้ใหญ่ประจำตัวองค์จักรพรรดิก็เดินตรงเข้ามาหาหลี่เหมยอย่างรวดเร็ว “สนมหลี่เหมย” เขาโค้งคำนับเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาบ่งบอกถึงความสำคัญของสาร “ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้สนมหลี่เหมยเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์... ณ ท้องพระโรงในทันทีเพคะ” คำพูดนั้นราวกับเสียงฟ้าผ่าลงกลางใจของน้ำฟ้า การเข้าเฝ้าส่วนพระองค์สำหรับสนมชั้นต่ำอย่างหลี่เหมยเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นี่เป็นโอกาส... หรือเป็นหายนะกันแน่?