ตอนที่ 4 — เผชิญหน้าจักรพรรดิ เงื่อนงำอดีตเปิดเผย

เผชิญหน้าจักรพรรดิและเงื่อนงำอดีต

เท้าที่ก้าวผ่านประตูบานใหญ่เข้าสู่ท้องพระโรงส่วนพระองค์ขององค์จักรพรรดิเหยียนนั้นหนักอึ้งราวกับมีหินผูกไว้ น้ำฟ้าในร่างหลี่เหมยพยายามสงบสติอารมณ์ แม้ในใจจะเต้นระรัวด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง นี่คือครั้งแรกที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับบุรุษผู้ทรงอำนาจสูงสุดแห่งต้าหมิงอย่างใกล้ชิด ภายในท้องพระโรงนั้นกว้างขวางและเงียบสงัด มีเพียงองค์จักรพรรดิเหยียนประทับอยู่บนบัลลังก์สูงเพียงลำพัง พระองค์ทรงจ้องมองมายังเธอด้วยสายตาที่เจาะลึกราวกับจะทะลุผ่านจิตวิญญาณของเธอไปได้

“สนมหลี่เหมย... เจ้ากล้าหาญนัก” ‌จักรพรรดิเหยียนเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องสั่นสะท้าน “กล้าหาญที่ไปออกหน้าแทนคนรับใช้ ในงานประสูติของข้า” น้ำฟ้าก้มหน้าลงเล็กน้อย “หม่อมฉันมิได้กล้าหาญเพคะ เพียงแต่เห็นว่าการกระทำของนางกำนัลมิได้มีเจตนา อีกทั้งวันนั้นเป็นวันมงคล ​หม่อมฉันเกรงว่าหากมีการลงโทษ อาจเป็นลางร้ายแก่พระองค์เพคะ” เธอตอบอย่างนอบน้อม แต่แฝงด้วยความมั่นใจ

จักรพรรดิเหยียนทรงยิ้มบางๆ ที่มุมพระโอษฐ์ “น่าสนใจ... สนมหลี่เหมยที่เคยป่วยหนัก กลับมีสติปัญญาหลักแหลมยิ่งกว่าขุนนางหลายคนในราชสำนัก” ‍พระองค์ทรงลุกขึ้นจากบัลลังก์และเดินลงมาหาเธออย่างช้าๆ รัศมีแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาราวกับคลื่นพลังทำให้น้ำฟ้าแทบจะสำลัก เธอพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงอาการหวาดกลัว “เจ้ามีความคิดเห็นเช่นไรกับปัญหาภัยแล้งทางภาคเหนือ?” พระองค์ทรงเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน

น้ำฟ้าใช้ความรู้ด้านภูมิศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ที่เรียนรู้มาในโลกเดิม เธออธิบายถึงการผันน้ำ การปลูกพืชหมุนเวียน และการสำรองเสบียงในยามวิกฤต ‌พร้อมทั้งเสนอแนวคิดเรื่องการตรวจสอบการทุจริตของเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบเรื่องน้ำท่วมและภัยแล้ง คำอธิบายของเธอละเอียด ชัดเจน และมองเห็นถึงปัญหาในเชิงระบบ ทำให้องค์จักรพรรดิต้องทอดพระเนตรมองเธอด้วยความพิศวง “เจ้า... ได้ร่ำเรียนมาจากที่ใด?” พระองค์ตรัสถาม ‍น้ำฟ้าตอบอย่างแนบเนียน “หม่อมฉันเพียงแต่เคยอ่านตำราเก่าๆ ที่ท่านพ่อเคยเก็บสะสมไว้เพคะ” คำตอบนั้นสร้างความประหลาดใจให้กับองค์จักรพรรดิยิ่งนัก พระองค์ตรัสว่า “เจ้าจะมาช่วยงานข้าที่ตำหนักหนังสือทุกวันหลังจากนี้” นั่นคือพระบัญชาที่ไม่ใช่แค่คำขอร้อง แต่เป็นการดึงเธอเข้ามาใกล้พระองค์มากยิ่งขึ้น

การที่สนมชั้นผู้น้อยอย่างหลี่เหมยได้รับพระเมตตาจากองค์จักรพรรดิ ​ทำให้ความอิจฉาริษยาในวังหลวงปะทุขึ้นอย่างรุนแรง องค์หญิงซูและสนมเหยารวมหัวกันพยายามสร้างเรื่องและกล่าวหาหลี่เหมยว่าใช้มนต์ดำ หรือพยายามวางยาองค์จักรพรรดิ แต่ด้วยความเฉลียวฉลาดของน้ำฟ้า เธอก็สามารถปัดเป่าข้อกล่าวหาเหล่านั้นไปได้ทุกครั้ง สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการพยายามลอบสังหาร เมื่อคืนหนึ่งมีงูพิษถูกปล่อยเข้ามาในห้องนอน หรืออาหารที่ส่งมาให้มีกลิ่นแปลกๆ ​แต่ด้วยความระมัดระวังของน้ำฟ้าและเหม่ยหลิง ทำให้เธอรอดพ้นมาได้ทุกครั้ง

ยิ่งใกล้ชิดองค์จักรพรรดิมากเท่าไหร่ น้ำฟ้าก็ยิ่งได้เรียนรู้ถึงความลับของหลี่เหมยคนก่อนมากขึ้น จากการค้นหาในตำหนักหนังสือ เธอพบจดหมายเก่าๆ ของบิดาหลี่เหมยที่ถูกซ่อนไว้ในช่องลับของชั้นหนังสือ มันกล่าวถึงการร่วมมือกับขุนนางบางคนเพื่อเปิดโปงการทุจริตของอัครมหาเสนาบดีหวางลี่ ผู้ซึ่งมีอำนาจล้นฟ้าในราชสำนัก ​จดหมายระบุว่าหวางลี่มีส่วนพัวพันกับการยักยอกเสบียงของทหารและการทุจริตในโครงการก่อสร้างเขื่อน ทำให้เกิดภัยแล้งและน้ำท่วมในหลายพื้นที่ นั่นคือสาเหตุที่ตระกูลหลี่ถูกลดอำนาจ และเป็นสาเหตุที่หลี่เหมยต้องเข้าวังมาเป็นตัวประกัน

น้ำฟ้าปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน หลี่เหมยคนก่อนไม่ใช่แค่สนมผู้ไร้เดียงสา แต่เป็นหมากตัวหนึ่งในเกมอำนาจที่ใหญ่กว่า เธอพยายามจะสืบเรื่องการทุจริตของหวางลี่ เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของตระกูล และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เธอถูกเก็บ ทันใดนั้น ความทรงจำที่เลือนรางของหลี่เหมยก็ฉายชัดขึ้นมาในสมองของน้ำฟ้า ภาพของแก้วชาที่วางอยู่ข้างเตียง ภาพของนางกำนัลคนหนึ่งที่ยิ้มแปลกๆ และอาการปวดท้องอย่างรุนแรงก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับไป เธอจำได้แล้ว... หลี่เหมยถูกวางยาพิษ และคนลงมือคือนางกำนัลคนสนิทของเธอเอง!

น้ำฟ้าตระหนักถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัว หลี่เหมยไม่ได้ป่วยหนัก แต่ถูกลอบสังหาร และผู้ที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่แค่สนมผู้ริษยา แต่เป็นถึงอัครมหาเสนาบดีหวางลี่ ผู้มีอำนาจสูงสุดในราชสำนัก นอกเหนือจากองค์จักรพรรดิ เขาคือผู้บงการทุกสิ่งอย่าง และตอนนี้ เธอ... ในร่างของหลี่เหมย คือผู้ที่รู้ความจริงนี้ ซึ่งหมายความว่าชีวิตของเธอตกอยู่ในอันตรายขั้นสูงสุด หากหวางลี่รู้ว่าเธอรอดและรู้ความจริงนี้ เขาจะตามมาเก็บเธอให้ได้ และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ เธออาจจะเป็นภัยต่อองค์จักรพรรดิเอง หากหวางลี่ใช้เธอเป็นข้ออ้างในการโค่นล้มบัลลังก์!