ตอนที่ 7 —

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างไม้ฉลุลายของตำหนักซวนซิน อาบไล้ผืนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่แผ่อยู่บนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ให้เปล่งประกายระยิบระยับราวผิวน้ำในยามค่ำคืน น้ำฟ้าในร่างหลี่เหมยเอนกายพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลัก ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ไปบนลวดลายปักที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ภายในใจพลางถอนหายใจยาว

“ฝีมือท่านสนมช่างละเอียดลออยิ่งนัก บ่าวไม่เคยเห็นใครบรรจงสร้างสรรค์สิ่งใดได้งดงามเช่นนี้มาก่อน” เหม่ยหลิงเอ่ยเสียงชื่นชม ดวงตาเป็นประกายขณะมองดูงานปักที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ‌“รูปมังกรคู่กับหงส์เคียงข้างกัน... ช่างเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจและความสง่างามที่ลงตัว”

หลี่เหมยเพียงยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบอะไร เธอไม่ได้ปักรูปมังกรคู่กับหงส์ตามที่เหม่ยหลิงเข้าใจ ลายปักที่เธอกำลังสร้างสรรค์อยู่นั้นคือ 'พยัคฆ์เหยียบเมฆา สุริยาฉายเงา' เป็นภาพพยัคฆ์ผู้ทรงอำนาจกำลังเหยียบย่างอยู่บนก้อนเมฆ ​แต่เบื้องหลังกลับมีเงาร่างของสัตว์ร้ายอีกชนิดหนึ่งกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับดวงอาทิตย์ที่ควรจะเจิดจ้ากลับถูกบดบังด้วยเงาทะมึนบางอย่าง มันไม่ใช่ภาพมงคลที่ใช้ประดับวังหลวง แต่เป็นสัญลักษณ์ที่เธอต้องการสื่อสารโดยหวังว่าองค์จักรพรรดิเหยียนจะทรงอ่านความหมายที่ซ่อนอยู่ได้

หลังจากตัดสินใจใช้ตำหนักซวนซินเป็นฐานที่มั่นและสร้างภาพลักษณ์ใหม่ให้หลี่เหมย เธอก็ใช้ความรู้และประสบการณ์จากโลกเดิมในการบริหารจัดการทุกอย่างอย่างมีระบบระเบียบ เธอนำตำราการจัดสวนและศิลปะการตกแต่งภายในที่เก็บสะสมไว้มาประยุกต์ใช้ ต้นไม้ดอกไม้ที่เคยเหี่ยวเฉาในตำหนักซวนซินกลับมาผลิบานอีกครั้ง สระบัวที่เคยเต็มไปด้วยวัชพืชได้รับการขุดลอกและประดับด้วยศิลาแกะสลักอย่างสวยงาม ‍ท้องพระโรงเล็กที่เคยว่างเปล่าถูกตกแต่งด้วยโคมไฟกระดาษที่เธอออกแบบเอง โดยใช้สีสันและลวดลายที่สื่อถึงความสงบและปัญญา ไม่ใช่ความฟุ้งเฟ้อ

การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่เพียงแต่ทำให้ตำหนักซวนซินกลับมามีชีวิตชีวาเท่านั้น แต่ยังสร้างความประหลาดใจให้กับเหล่าขันทีและนางกำนัลในวังหลวงที่เคยมองข้ามตำหนักแห่งนี้ สายตากระซิบกระซาบเริ่มแพร่สะพัด ผู้คนต่างพากันสงสัยในตัวสนมหลี่ที่เคยเงียบเชียบและไร้ตัวตน แต่บัดนี้กลับเฉิดฉายขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“เหม่ยหลิง เจ้าจงช่วยจัดเตรียมตำราเก่าๆ ‌ที่ข้าเคยสั่งให้เจ้าไปรวบรวมมาให้พร้อม” หลี่เหมยเอ่ยขึ้นขณะที่มือยังคงบรรจงปักด้ายอย่างต่อเนื่อง “และอย่าลืมเตรียมพู่กันกับหมึกดีๆ ไว้ด้วย คืนนี้ข้าจะเขียนจดหมาย”

“จดหมายถึงผู้ใดเพคะท่านสนม?” เหม่ยหลิงถามด้วยความสงสัย

“ถึงองค์จักรพรรดิ” หลี่เหมยตอบสั้นๆ ดวงตาจับจ้องไปที่งานปักตรงหน้า

เหม่ยหลิงถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ‍“ถึงองค์จักรพรรดิหรือเพคะ! แต่...แต่ท่านสนมไม่เคยเขียนจดหมายไปก่อนเลยนี่เพคะ”

“ก็ถึงเวลาที่ต้องทำแล้ว” หลี่เหมยกล่าว น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น ในขณะที่เธอสร้างสรรค์งานศิลปะเพื่อสื่อสารกับองค์จักรพรรดิ เธอก็ยังใช้เวลาช่วงกลางคืนแอบเข้าไปในตำหนักหนังสือลับๆ ภายใต้ความช่วยเหลือของขันทีเฒ่าจางซื่อ ที่เธอได้ให้ความช่วยเหลือในการรักษาอาการปวดข้อเรื้อรังด้วยความรู้สมุนไพรจากโลกเดิม ​ขันทีเฒ่าจางซื่อเป็นคนเงียบขรึมและไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวการเมือง แต่เขาก็มีความจงรักภักดีต่อราชวงศ์และองค์จักรพรรดิอย่างแท้จริง

จากตำราและบันทึกต่างๆ ที่เธอได้อ่าน เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวและเงื่อนงำหลายอย่างที่เชื่อมโยงกับอัครมหาเสนาบดีหวางลี่ เธอพบข้อมูลที่น่าสงสัยเกี่ยวกับการค้าเกลือและผ้าไหม ซึ่งเป็นธุรกิจผูกขาดสำคัญของราชสำนัก ที่ดูเหมือนจะมีการรั่วไหลและทุจริตอย่างมหาศาล อีกทั้งยังมีการเปลี่ยนแปลงที่ดินบางส่วนของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ถูกริบอำนาจอย่างไม่ชอบมาพากลในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ​ข้อมูลเหล่านี้ไม่ใช่หลักฐานโดยตรงที่จะสาวไปถึงหวางลี่ได้ทันที แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในการเปิดโปงความไม่ชอบมาพากล

สิ่งที่หลี่เหมยต้องระมัดระวังเป็นพิเศษคือการไม่เปิดเผยความรู้ที่เกินกว่าฐานะของสนมผู้ต่ำต้อย เธอต้องแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด ราวกับว่าความเข้าใจลึกซึ้งเหล่านี้เป็นเพียงความบังเอิญหรือพรสวรรค์ที่เพิ่งถูกค้นพบ

“จงจำไว้เหม่ยหลิง หากมีใครถามถึงงานปักชิ้นนี้ ให้บอกว่าข้ากำลังสร้างสรรค์ของขวัญสำหรับวันประสูติขององค์จักรพรรดิ และห้ามมิให้ผู้ใดได้เห็นก่อนเด็ดขาด” หลี่เหมยกำชับ

“เพคะท่านสนม” ​เหม่ยหลิงรับคำด้วยสีหน้าจริงจัง แม้จะยังคงมีคำถามมากมายในใจ แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวสนมของเธออย่างที่สุด

เวลาผ่านไปอีกหลายวัน งานปัก 'พยัคฆ์เหยียบเมฆา สุริยาฉายเงา' ก็สำเร็จลุล่วงด้วยดี ผืนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขนาดใหญ่ถูกประดับด้วยลวดลายปักที่วิจิตรบรรจงจนน่าอัศจรรย์ พยัคฆ์สีทองอร่ามดูสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยความอึมครึมภายใต้เงาที่คืบคลาน ดวงอาทิตย์ที่ควรจะเจิดจ้ากลับมีสีหม่นหมองกว่าปกติ ลายปักทั้งหมดสื่อความหมายที่ซับซ้อนและลึกซึ้งเกินกว่าจะเป็นเพียงงานศิลปะธรรมดา

ในคืนเดือนเพ็ญอันเงียบสงบ หลี่เหมยได้ส่งจดหมายพร้อมกับม้วนภาพปักที่เธอสร้างสรรค์ขึ้นไปถวายองค์จักรพรรดิเหยียน ผ่านขันทีคนสนิทของพระองค์ จดหมายที่เธอเขียนนั้นไม่ได้กล่าวถึงหวางลี่โดยตรง แต่เป็นถ้อยคำที่เปรียบเปรยถึงความผันผวนของธรรมชาติ การเปลี่ยนแปลงของฤดูกาล และการคืบคลานของเงาที่อาจบดบังแสงสว่างของดวงอาทิตย์ หากมิได้รับการดูแลเอาใจใส่ ภาพปักนั้นเป็นเพียงสัญลักษณ์ที่เสริมความหมายของจดหมายให้ชัดเจนขึ้น

หลายวันผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ก็ไม่มีข่าวคราวใดๆ ตอบกลับจากตำหนักใหญ่ หลี่เหมยรู้ดีว่าองค์จักรพรรดิเหยียนไม่ใช่บุรุษที่จะถูกชักจูงได้ง่ายๆ พระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองที่ฉลาดเฉลียวและรอบคอบ ทุกการกระทำของพระองค์ล้วนเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิง การเคลื่อนไหวของเธอจึงต้องแม่นยำและแยบยลยิ่งกว่าเดิม เธอต้องสร้างความเชื่อใจให้มากขึ้น และต้องให้พระองค์ทรงรู้สึกว่าทรงเป็นผู้ค้นพบเงื่อนงำเหล่านี้ด้วยพระองค์เอง ไม่ใช่ถูกชี้นำจากสนมผู้น้อย

กระทั่งในบ่ายวันหนึ่งขณะที่หลี่เหมยกำลังจัดแจงตำราอยู่ในตำหนัก จู่ๆ ขันทีคนสนิทขององค์จักรพรรดิก็มาเยือนพร้อมกับพระราชโองการเรียกตัวเธอเข้าเฝ้าโดยด่วน น้ำฟ้าในร่างหลี่เหมยรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวอีกครั้ง นี่คือช่วงเวลาแห่งการวัดใจ เธอใช้เวลาเพียงครู่เดียวในการสงบสติอารมณ์และปรับเปลี่ยนสีหน้าให้แลดูเรียบเฉยที่สุด ก่อนจะเดินตามขันทีไปอย่างสงบ

เมื่อเธอมาถึงท้องพระโรงส่วนพระองค์ องค์จักรพรรดิเหยียนประทับอยู่บนบัลลังก์สูงเช่นเคย แต่คราวนี้พระพักตร์ของพระองค์ดูเคร่งเครียดและหนักใจกว่าครั้งไหนๆ บนโต๊ะทรงงานใกล้บัลลังก์ ม้วนภาพปัก 'พยัคฆ์เหยียบเมฆา สุริยาฉายเงา' ที่เธอส่งไปถวายถูกคลี่ออกวางอยู่ และจดหมายของเธอก็ถูกวางทับอยู่ข้างๆ

“ถวายพระพรเพคะองค์จักรพรรดิ ขอทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน” หลี่เหมยคุกเข่าคำนับอย่างนอบน้อม

องค์จักรพรรดิเหยียนทรงเงยพระพักตร์ขึ้นมา จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เจาะลึกราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณของเธออีกครั้ง แต่คราวนี้สายตาของพระองค์แฝงไว้ด้วยความหนักใจและความสงสัยที่ต่างไปจากเดิม

“สนมหลี่... เจ้ามีความหมายอันใดในการส่งภาพปักนี้และจดหมายมาให้ข้า” พระสุรเสียงของพระองค์ราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้ผู้ฟังต้องรู้สึกเกรงขาม

หลี่เหมยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบพระเนตรของพระองค์ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมแต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ “หม่อมฉันเพียงแต่รู้สึกไม่สบายใจเพคะองค์จักรพรรดิ ความฝันและนิมิตบางอย่างได้รบกวนจิตใจหม่อมฉัน ภาพของพยัคฆ์ผู้ทรงอำนาจที่กำลังถูกบดบังด้วยเงาทะมึน และสุริยาที่มิอาจส่องแสงได้อย่างเต็มที่... ทำให้หม่อมฉันอดคิดไม่ได้ถึงความเปราะบางของทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้เพคะ”

เธอพยายามสื่อสารโดยใช้คำที่กำกวมที่สุด ไม่ให้ดูเหมือนว่ากำลังกล่าวหาใครโดยตรง แต่ก็มากพอที่จะจุดประกายความสงสัยในพระทัยขององค์จักรพรรดิ

“ความเปราะบางงั้นรึ?” องค์จักรพรรดิเหยียนทวนคำ พระเนตรยังคงจ้องมองเธออย่างไม่วางตา “เจ้านำเรื่องไร้สาระจากความฝันมาให้ข้าถึงที่นี่เชียวหรือสนมหลี่”

“หม่อมฉันขออภัยเพคะหากทำให้พระองค์ทรงกริ้ว” หลี่เหมยกล่าวอย่างนอบน้อม “แต่ความรู้สึกของหม่อมฉันบอกว่าสิ่งเหล่านี้มิใช่เรื่องไร้สาระ มันเป็นลางบอกเหตุบางอย่างที่หม่อมฉันมิอาจละเลยได้เพคะ เหมือนกับพืชที่กำลังเติบโตและแข็งแรง แต่กลับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังกัดกินรากของมันอย่างเงียบๆ หากไม่ได้รับการเยียวยาแก้ไขในไม่ช้า พืชนั้นก็อาจจะเหี่ยวเฉาและตายไปในที่สุด”

องค์จักรพรรดิเหยียนทรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง พระพักตร์เคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ พระองค์ทรงใช้พระเนตรจ้องมองภาพปักนั้นอีกครั้ง ราวกับกำลังพยายามถอดรหัสความหมายที่ซ่อนอยู่ ก่อนจะทรงหันมามองหลี่เหมยอีกครั้งด้วยสายตาที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม

“เจ้าบอกว่า... มีบางสิ่งกำลังกัดกินรากของมันอย่างเงียบๆ?” พระสุรเสียงของพระองค์แผ่วลงเล็กน้อย แฝงไว้ด้วยความหมายที่ซับซ้อน “เจ้ามีความกล้าหาญมากสนมหลี่ ที่จะมากล่าวคำเช่นนี้ต่อหน้าข้า”

“หม่อมฉันเพียงแต่ไม่ต้องการให้พืชที่เปรียบดั่งอาณาจักรต้าหมิงอันยิ่งใหญ่ต้องเฉาตายไปเพราะสิ่งที่ไม่คาดฝันเพคะ” หลี่เหมยตอบอย่างมั่นคง แม้ในใจจะเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอกำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนอันตราย แต่เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะทำให้องค์จักรพรรดิหันมาสนใจในสิ่งที่เธอพยายามจะสื่อ

องค์จักรพรรดิเหยียนทรงจ้องมองเธออีกครั้ง และในแววพระเนตรนั้น หลี่เหมยเห็นประกายบางอย่างที่บ่งบอกถึงความเข้าใจที่ลึกซึ้งกว่าที่คาดคิด พระองค์ทรงถอนหายใจยาว ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจัง

“เจ้าพูดถูกสนมหลี่ อาณาจักรต้าหมิงนี้เปรียบดั่งพืชต้นใหญ่ และข้าคือผู้ดูแล หากมีสิ่งใดกำลังกัดกินรากของมันอย่างเงียบๆ ข้าจะต้องรู้ และจัดการมันให้สิ้นซาก”

หลี่เหมยรู้สึกถึงความโล่งใจที่ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามา เธอรู้ว่าเธอกำลังเดินมาถูกทางแล้ว พระองค์ทรงเริ่มรับรู้ถึงคำเตือนของเธอ แต่สิ่งที่ตามมาหลังจากนี้ต่างหากคือบททดสอบที่แท้จริง

“ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาเจ้าเป็นการส่วนตัว” องค์จักรพรรดิเหยียนตรัสเสียงเรียบ “เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องการค้าเกลือและผ้าไหมในช่วงไม่กี่ปีมานี้?”

หลี่เหมยชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวแรงกว่าเดิม พระองค์ทรงถามถึงเรื่องที่เธอเพิ่งค้นคว้ามาอย่างละเอียด แสดงว่าพระองค์ทรงรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างอยู่แล้ว หรือไม่ก็ทรงเชื่อในสิ่งที่เธอพยายามจะสื่อสาร

“หม่อมฉัน... หม่อมฉันคิดว่า...” หลี่เหมยเริ่มตอบ แต่ก่อนที่เธอจะได้กล่าวจบประโยค จู่ๆ ก็มีเสียงดังตึงตังจากด้านนอกท้องพระโรง ตามมาด้วยเสียงร้องด้วยความตกใจของเหล่าขันทีและทหารยาม

องค์จักรพรรดิเหยียนทรงขมวดพระขนงแน่น พระพักตร์เคร่งเครียดขึ้นในทันที “เกิดอะไรขึ้น!”

ประตูท้องพระโรงถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ขันทีคนสนิทขององค์จักรพรรดิวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด

“ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“มีเรื่องอันใด เจ้าจงกล่าวมา!” องค์จักรพรรดิเหยียนตรัสด้วยพระสุรเสียงอันทรงอำนาจ

“คือว่า... ตำหนักของอัครมหาเสนาบดีหวางลี่... ถูกบุกรุกพ่ะย่ะค่ะ! และมีคนพบ... ศพอยู่ในห้องลับของท่านอัครมหาเสนาบดีพ่ะย่ะค่ะ!”

คำพูดของขันทีดังราวฟ้าผ่าลงกลางท้องพระโรง หลี่เหมยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ตัวเธอชาวาบไปทั้งร่าง เธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะดำเนินไปอย่างรวดเร็วและรุนแรงเช่นนี้ ใครเป็นคนลงมือ? และใครคือศพที่ถูกพบ? หรือว่านี่คือการเคลื่อนไหวของหวางลี่เองเพื่อสร้างสถานการณ์ หรือเป็นคู่แข่งของเขาที่ลงมือก่อนที่เธอจะทันได้เริ่มแผนการเต็มตัว?

สายตาขององค์จักรพรรดิเหยียนหันกลับมาจับจ้องที่หลี่เหมยอีกครั้ง แววพระเนตรเต็มไปด้วยความอ่านยากและคำถามที่ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้ ราวกับว่าพระองค์กำลังสงสัยว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่

หลี่เหมยได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สถานการณ์พลิกผันเกินความคาดหมาย แผนการที่เธอวางไว้อย่างแยบยลกำลังถูกกระชากออกจากมือไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม เพราะหากพระองค์ทรงสงสัยว่าเธออยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ชีวิตของเธอก็อาจจะจบสิ้นลงในทันที… หรือนี่คือกับดักที่หวางลี่สร้างขึ้น เพื่อลากเธอและองค์จักรพรรดิเข้าสู่เกมอำนาจที่แท้จริงของเขา?