ตอนที่ 23 — แสงสว่างแห่งความหวังและจุดเริ่มต้นใหม่

วังหลวงกลับคืนสู่ความสงบอย่างแท้จริง หลังจากที่หลี่จินถูกนำไปลงโทษประหารชีวิต และสนมเอกหรงกับอัครเสนาบดีซ้ายถูกจองจำตลอดชีวิต ความชั่วร้ายที่เคยปกคลุมวังหลวงได้ถูกปัดเป่าออกไป ความยุติธรรมได้กลับคืนมาแล้ว แต่สำหรับหลี่เหมยแล้ว ความสงบนี้ยังคงแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ‌ความเจ็บปวด และความหวังที่กำลังก่อตัวขึ้น

ฮ่องเต้ทรงมีพระเมตตาต่อหลี่เหมยเป็นอย่างมาก พระองค์ทรงแต่งตั้งให้นางเป็น "พระสนมเอกจินเหมย" ซึ่งเป็นตำแหน่งสูงสุดของสนม และทรงอนุญาตให้นางเลือกตำหนักที่ประทับได้ตามใจชอบ หลี่เหมยเลือกตำหนักที่เงียบสงบและมีสวนดอกเหมยอยู่เบื้องหน้า เพื่อให้นางได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ​และเพื่อระลึกถึงอดีตที่ผ่านมา

แม้จะได้รับตำแหน่งสูงส่ง แต่หลี่เหมยก็ยังคงใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย นางยังคงอ่านตำราโบราณ และปลูกสมุนไพรในสวนของตำหนัก นางใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำสมาธิ เพื่อเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำจากอดีต และเพื่อค้นหาความหมายที่แท้จริงของชีวิต

เสี่ยวฮวาเองก็ได้รับพระราชทานรางวัล และได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นหัวหน้านางกำนัลของตำหนักพระสนมเอกจินเหมย ‍นางยังคงจงรักภักดีต่อหลี่เหมย และคอยดูแลปรนนิบัติหลี่เหมยอย่างไม่ห่าง

วันหนึ่ง ขณะที่หลี่เหมยกำลังเดินเล่นในสวนดอกเหมย นางก็บังเอิญพบกับฮ่องเต้ที่กำลังเดินสำรวจสวนอยู่เช่นกัน ฮ่องเต้ทรงมีพระพักตร์ที่ดูผ่อนคลายและสงบกว่าเดิมมาก หลังจากที่เรื่องราวร้ายๆ ทั้งหมดได้คลี่คลายลง

"ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท" หลี่เหมยทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"จินเหมย ‌ไม่ต้องมากพิธีหรอก" ฮ่องเต้ทรงแย้มพระสรวล "เจ้าสบายดีหรือไม่"

"สบายดีเพคะฝ่าบาท" หลี่เหมยตอบ "ขอบพระทัยที่ทรงเป็นห่วงเพคะ"

ฮ่องเต้ทรงเดินเข้ามาใกล้หลี่เหมย พระองค์ทรงทอดพระเนตรดอกเหมยที่บานสะพรั่งอยู่เบื้องหน้า "ดอกเหมยเหล่านี้งดงามยิ่งนัก ราวกับชีวิตของเจ้า ‍ที่ผ่านพ้นความหนาวเย็นมาได้ และเบ่งบานอย่างสง่างาม"

หลี่เหมยยิ้มบางๆ "ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท"

"ข้าอยากจะขอโทษเจ้าแทนตระกูลหลิน ที่ได้ทำเรื่องเลวร้ายกับเจ้าในชาติภพเดิม และในชาติภพนี้" ฮ่องเต้ทรงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ข้าไม่คิดว่าความโลภและความทะเยอทะยานจะสามารถผลักดันให้คนคนหนึ่งทำเรื่องเลวร้ายได้ถึงเพียงนี้"

"หม่อมฉันไม่ถือโทษโกรธฝ่าบาทเพคะ" หลี่เหมยกล่าว ​"หม่อมฉันเข้าใจว่าฝ่าบาทไม่ได้ทรงทราบเรื่องราวทั้งหมด"

ฮ่องเต้ทรงพยักหน้าเล็กน้อย "ข้าอยากจะชดเชยให้กับเจ้าในทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าต้องประสบพบเจอมา เจ้าอยากได้สิ่งใด เจ้าสามารถบอกข้าได้ทุกอย่าง"

หลี่เหมยเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ ดวงตาของนางสบกับดวงตาของพระองค์ นางเห็นความจริงใจและความเมตตาในแววตาของพระองค์

"หม่อมฉันไม่ต้องการสิ่งใดเพคะฝ่าบาท" หลี่เหมยกล่าว "หม่อมฉันแค่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ​และเพื่อค้นหาความหมายที่แท้จริงของชีวิตเพคะ"

ฮ่องเต้ทรงแย้มพระสรวล "เจ้าเป็นผู้หญิงที่พิเศษจินเหมย เจ้าแตกต่างจากสนมคนอื่นๆ ที่ข้าเคยพบเจอมา"

หลี่เหมยยิ้มบางๆ "ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท"

"ข้าหวังว่าเจ้าจะมีความสุขในชีวิตใหม่นี้จินเหมย และข้าก็หวังว่าเจ้าจะอยู่เคียงข้างข้าเสมอ" ฮ่องเต้ทรงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

คำกล่าวของฮ่องเต้ทำให้หลี่เหมยรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ นางรู้ดีว่าฮ่องเต้ทรงมีพระเมตตาต่อนางอย่างจริงใจ ​และนางก็รู้สึกขอบคุณในความเมตตาของพระองค์อย่างยิ่ง

"หม่อมฉันจะอยู่เคียงข้างฝ่าบาทเสมอเพคะ" หลี่เหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

ในคืนนั้นเอง หลี่เหมยได้ยืนอยู่บนระเบียงตำหนัก มองออกไปเห็นแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังวังหลวงอันกว้างใหญ่ นางรู้สึกถึงความสงบในจิตใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ความแค้นที่เคยกัดกินหัวใจได้จางหายไปแล้ว เหลือเพียงความรู้สึกของการเริ่มต้นใหม่

นางคิดถึงชีวิตของน้ำฟ้า ที่ต้องจบลงอย่างน่าเศร้า แต่ในขณะเดียวกัน นางก็รู้สึกขอบคุณที่น้ำฟ้าได้มอบโอกาสให้นางได้มาอยู่ในร่างของหลี่เหมย และได้ค้นพบความหมายที่แท้จริงของชีวิต

หลี่เหมยรู้ดีว่าชีวิตของนางในฐานะพระสนมเอกจินเหมยยังคงต้องดำเนินต่อไป และนางจะต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายใหม่ๆ อีกมากมาย แต่นางก็ไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว เพราะนางได้เรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง และได้ค้นพบแสงสว่างแห่งความหวังในจิตใจของนางแล้ว

และบางที การจุติใหม่ครั้งนี้ อาจจะไม่ใช่แค่การแก้แค้น แต่เป็นการเริ่มต้นเรื่องราวความรักครั้งใหม่ ที่จะนำพานางไปสู่ความสุขที่แท้จริง

---