ตอนที่ 3 — พัดซ่อนแค้นรอดพ้นภัย

กระซิบแห่งอสรพิษ

การค้นตำหนักเหมยฮวาเป็นไปอย่างดุเดือด ขันทีและทหารหลายคนรื้อค้นทุกซอกทุกมุม ราวกับกำลังตามหาสมบัติล้ำค่า ข้าได้แต่ยืนมองด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง แต่ในใจก็พยายามคิดหาหนทางที่จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ให้ได้ โชคดีที่ข้าซ่อนพัดเล่มนั้นไว้ใต้ฐานเตียงได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นจุดที่พวกเขาไม่ทันสังเกตเห็น พวกเขาไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ‌นอกเหนือจากความรกและทรุดโทรมของตำหนัก ทำให้การค้นหาต้องยุติลงไปในที่สุด หัวหน้าขันทีคนเดิมจ้องมองข้าด้วยแววตาไม่พอใจ ก่อนจะจากไปพร้อมกับคำขู่ที่ทิ้งท้ายไว้ว่า “โปรดระวังตัวให้ดี พระสนมเหมย อย่าให้มีครั้งหน้าอีก”

หลังจากการค้นหาสิ้นสุดลง ข้ารู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ​ชิงเอ๋อร์รีบเข้ามาดูแลข้าด้วยความเป็นห่วง “พระสนมไม่เป็นอันใดมากนะเพคะ”

“ข้าไม่เป็นไร” ข้าตอบ พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ “แต่คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่”

คืนนั้น ข้าหยิบพัดเล่มนั้นขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง ‘ลี่’ ‍…นามสกุลนี้ยังคงติดอยู่ในใจของข้า ข้าเริ่มสืบค้นเรื่องราวของขุนนางลี่จากตำราเก่าๆ ที่มีอยู่ในตำหนัก ข้าพบว่าเขาเป็นขุนนางผู้ซื่อสัตย์และมีความรู้ความสามารถมากคนหนึ่ง การถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏและถูกประหารชีวิตดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลนัก โดยเฉพาะเมื่อข้าค้นพบว่าการจับกุมและประหารชีวิตขุนนางลี่นั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเป็นความลับ และผู้ที่ทำเรื่องนี้ล้วนเป็นขุนนางคนสนิทของ ‘เสนาบดีซ่ง’ ‌ซึ่งเป็นบิดาของพระสนมหลิวซื่อ!

ความจริงอันน่าตกใจนี้ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนถูกตีแสกหน้า แผนการร้ายที่อยู่เบื้องหลังดูเหมือนจะเกี่ยวพันกับตระกูลหลิวและพระสนมหลิวซื่ออย่างแยกไม่ออก ข้าเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ชัดเจนว่าการที่ข้าถูกลดตำแหน่งและถูกส่งมายังตำหนักแห่งนี้ ย่อมต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงบางอย่างมากกว่าแค่เรื่องของความรักและความไม่รัก

วันต่อมา ข้าตัดสินใจที่จะออกไปเดินเล่นในสวนหลวงเล็กๆ ข้างตำหนัก ‍ซึ่งเป็นสวนที่ถูกละทิ้งไม่ต่างจากตำหนักเหมยฮวา ข้าอยากจะสังเกตการณ์อะไรบางอย่าง และมองหาเบาะแสเพิ่มเติม ในขณะที่กำลังเดินอยู่ ข้าก็ได้ยินเสียงผู้คนคุยกันมาจากอีกฝั่งของพุ่มไม้

“…ฝ่าบาททรงโปรดพระสนมหลิวซื่อมากเพียงใด เจ้าก็รู้” เสียงหนึ่งกล่าวขึ้น “พระองค์แทบจะไม่เคยเสด็จไปที่ตำหนักอื่นเลย”

“ใช่แล้ว” ​อีกเสียงหนึ่งตอบ “และฮองเฮาหลิวเองก็มีแผนการมากมายที่จะทำให้พระองค์ต้องพึ่งพาตระกูลหลิวตลอดไป…”

ข้าจำเสียงเหล่านี้ได้ พวกนางคือนางกำนัลที่เคยรับใช้ข้ามาก่อน แต่ตอนนี้กลับไปรับใช้พระสนมหลิวซื่อ พวกนางกำลังเดินผ่านไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นข้า ข้าแอบฟังพวกนางพูดคุยกันต่อไปอีกพักใหญ่ จนได้ความว่าพระสนมหลิวซื่อเป็นสตรีที่ฉลาดหลักแหลมและมีความทะเยอทะยานสูง นางไม่เพียงแต่ผูกใจฮ่องเต้ได้เท่านั้น ​แต่ยังสามารถควบคุมขุนนางในราชสำนักส่วนใหญ่ให้มาเป็นพวกของตระกูลหลิวได้อีกด้วย ตระกูลหลิวเริ่มมีอำนาจเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเกือบจะเทียบเท่ากับราชวงศ์เสียแล้ว

ทันใดนั้น ข้าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ อีกครั้ง ข้าเหลือบไปเห็นเงาของบุรุษผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามาในสวนหลวงแห่งนี้ เขาคือฮ่องเต้หลงเหยียน! พระองค์มาที่นี่ได้อย่างไรกัน? ​ข้าไม่เคยเห็นพระองค์เสด็จมายังสวนหลวงที่รกร้างแห่งนี้เลย ข้าแอบซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ พยายามฟังสิ่งที่พระองค์จะตรัส

ฮ่องเต้หลงเหยียนเดินเข้ามาในสวนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาของพระองค์เหม่อลอยราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เหมยหลิง…ข้าขอโทษ” พระองค์ตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ข้าไม่มีทางเลือก…”

หัวใจของข้าเต้นรัวอย่างแรง คำพูดเหล่านั้นทำให้ข้าสับสนอย่างมาก เขากำลังขอโทษข้าอย่างนั้นหรือ? และเขาไม่มีทางเลือกอะไร? หรือว่าฮ่องเต้หลงเหยียนกำลังถูกบีบบังคับให้ทำเรื่องนี้? หากเป็นเช่นนั้นจริง ใครกันที่มีอำนาจมากพอที่จะบงการฮ่องเต้แห่งแผ่นดินได้?

ในขณะที่ข้ากำลังจมดิ่งอยู่กับความสงสัย จู่ๆ ข้าก็ได้ยินเสียงกระซิบจากด้านหลัง “พระสนมเหมย หากต้องการจะรอดชีวิตในวังแห่งนี้ อย่าได้เชื่อในสิ่งที่เห็น และอย่าได้วางใจในคำพูดของใคร…โดยเฉพาะคนที่มีอำนาจ”

ข้าหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว พบว่าคนที่กระซิบคือหลี่กงกง หัวหน้าขันทีผู้นั้นที่ข้าเคยเห็นมาสำรวจตำหนักเหมยฮวา! เขาปรากฏตัวขึ้นมาอย่างเงียบเชียบราวกับผี และหายตัวไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีตัวตน ข้ารู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว คำพูดของหลี่กงกงเหมือนเป็นปริศนาที่ตอกย้ำความสงสัยของข้า เขากำลังบอกอะไรข้ากันแน่? และทำไมเขาถึงได้มาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้?

ข้ามองตามแผ่นหลังของฮ่องเต้ที่ค่อยๆ เดินลับหายไปจากสายตา ความสับสนถาโถมเข้าใส่ข้าอีกครั้ง แต่คราวนี้มีความหวังเล็กๆ ผุดขึ้นในใจ หรือว่าแท้จริงแล้ว ฮ่องเต้หลงเหยียนไม่ได้อยากจะทำร้ายข้า? หรือว่าพระองค์กำลังปกป้องข้าจากอันตรายบางอย่าง? หากเป็นเช่นนั้นจริง ใครกันคือศัตรูที่แท้จริงที่อยู่เบื้องหลังม่านแห่งอำนาจนี้?

ในขณะที่ข้ากำลังคิดไม่ตกอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงฝีเท้าของทหารจำนวนมาก ข้ารีบหลบเข้าไปในพุ่มไม้หนาแน่นอีกครั้ง และแอบมองอย่างระมัดระวัง สิ่งที่ข้าเห็นทำให้ข้าตกใจจนแทบสิ้นสติ กลุ่มทหารเหล่านั้นกำลังค้นหาอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง และตรงจุดที่ฮ่องเต้เพิ่งจะยืนอยู่ มีผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งตกอยู่ ผ้าเช็ดหน้านั้นเป็นของข้า! และข้าทำมันหล่นเอาไว้เมื่อคืนก่อน!

ข้ารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้มีตราสัญลักษณ์ของตระกูลข้า หากมันถูกพบ…ข้าจะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน นี่คือแผนการอะไรกันแน่? และใครเป็นคนวางแผนเรื่องทั้งหมดนี้? ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกล้อมกรอบโดยเงาของอันตรายที่มองไม่เห็น และไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดไปจากวังหลวงแห่งนี้ได้อย่างไร