ตอนที่ 6 — แผนสมบัติ ฮ่องเต้ตามหา

หมากบนกระดานแห่งอำนาจ

ข้าเหมยหลิงยังคงซ่อนตัวอยู่หลังหีบไม้ขนาดใหญ่ หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก สายตาจับจ้องไปที่ฮ่องเต้หลงเหยียนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า พระองค์มีสีหน้าครุ่นคิดและดูเหมือนจะตกใจไม่น้อยที่เห็นแผนที่สมบัติลับปรากฏอยู่ตรงหน้า พระองค์รู้เรื่องนี้จริงๆ หรือ? และที่สำคัญกว่านั้น การที่พระองค์มาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ ‌หมายความว่าอย่างไร?

“เหมยหลิง…เจ้าอยู่ที่นี่หรือไม่?” ฮ่องเต้หลงเหยียนตรัสเรียกอีกครั้ง น้ำเสียงของพระองค์มีความลังเลและห่วงใยปะปนอยู่ ข้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่เคยมีให้กันกลับมาอีกครั้ง แต่ข้าก็ไม่กล้าที่จะเชื่อใจพระองค์ง่ายๆ อีกแล้ว

ในที่สุด ข้าตัดสินใจที่จะเผยตัว ข้าเดินออกมาจากที่ซ่อน ​พร้อมกับชิงเอ๋อร์ที่ยังคงตัวสั่นเทาอยู่ข้างหลัง ข้าค้อมกายทำความเคารพอย่างนอบน้อม “ถวายพระพรฝ่าบาท”

ฮ่องเต้หลงเหยียนมองข้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความตกใจ ความโล่งใจ และความเจ็บปวด “เหมยหลิง…ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้? และนี่…มันคืออะไร?” ‍พระองค์ชี้ไปที่แผนที่สมบัติลับในมือของข้า

“หม่อมฉันหนีการไล่ล่าของทหารมาเพคะ” ข้าตอบอย่างตรงไปตรงมา “พวกเขาพยายามกล่าวหาหม่อมฉันว่าซ่อนผ้าเช็ดหน้าในสวนหลวง”

ฮ่องเต้หลงเหยียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ข้ารู้เรื่องนั้นแล้ว และข้าได้สั่งให้ยกเลิกการค้นหาไปแล้ว” พระองค์เดินเข้ามาใกล้ข้ามากขึ้น “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะมาเจอห้องลับแห่งนี้”

“ห้องลับแห่งนี้เป็นทางเข้าสู่สมบัติลับของราชวงศ์เพคะ” ข้ากล่าว ‌“หม่อมฉันพบแผนที่นี้ในหีบไม้ใบนี้”

ฮ่องเต้หลงเหยียนรับแผนที่จากมือของข้าไปพิจารณา พระองค์มองแผนที่ด้วยแววตาที่ซับซ้อน “สมบัติลับ…มันถูกกล่าวถึงมานานแล้ว แต่ไม่มีใครเคยหาเจอ”

“หม่อมฉันได้ยินหลี่กงกงและชายลึกลับอีกคนหนึ่งพูดถึงเรื่องนี้เพคะ” ข้าตัดสินใจที่จะบอกความจริงกับพระองค์ “พวกเขากำลังวางแผนที่จะใช้สมบัติลับนี้เพื่อโค่นล้มราชบัลลังก์ของฝ่าบาท และพวกเขากำลังจะฆ่าหม่อมฉันด้วยเพคะ!”

ฮ่องเต้หลงเหยียนเงยหน้าขึ้นมองข้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ “เจ้าว่าอย่างไรนะ! ‍หลี่กงกงและชายลึกลับอย่างนั้นหรือ? และพวกเขากำลังจะโค่นล้มบัลลังก์ของข้า?”

“เพคะ” ข้าตอบ “และพวกเขาพูดถึงฮองเฮาหลิวด้วยเพคะ”

ฮ่องเต้หลงเหยียนเงียบไปพักใหญ่ พระองค์ดูเหมือนจะจมอยู่กับความคิดอันหนักอึ้ง “เป็นไปไม่ได้…หลี่กงกงเป็นขันทีคนสนิทของเสด็จพ่อมานาน เขาไม่น่าจะทรยศต่อราชวงศ์ได้”

“บางทีอาจจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ฝ่าบาทไม่ทรงทราบก็เป็นได้เพคะ” ข้ากล่าว ​“หม่อมฉันได้ยินพวกเขาพูดถึง ‘เสนาบดีซ่ง’ ด้วยเพคะ”

คำว่าเสนาบดีซ่งทำให้สีหน้าของฮ่องเต้หลงเหยียนเปลี่ยนไปในทันที แววตาของพระองค์ฉายแววความโกรธและความเจ็บปวด “เสนาบดีซ่ง…ข้ารู้แล้วว่าใครคือชายลึกลับผู้นั้น!”

“ใครหรือเพคะ” ข้าถาม

“เขาคือ ‘องค์ชายรอง’ ลูกพี่ลูกน้องของข้า” ​ฮ่องเต้หลงเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว “เขาเป็นผู้ที่ทะเยอทะยานและต้องการบัลลังก์มาโดยตลอด เขาเคยพยายามก่อกบฏมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ”

ข้ารู้สึกตกใจจนแทบจะยืนไม่อยู่ องค์ชายรอง! ผู้ที่เคยมีข่าวลือว่าหายสาบสูญไปจากวังหลวงเมื่อหลายปีก่อน แท้จริงแล้วเขายังมีชีวิตอยู่และกำลังวางแผนร้ายร่วมกับตระกูลซ่งเพื่อโค่นล้มฮ่องเต้หลงเหยียนอย่างนั้นหรือ? นี่คือความจริงเบื้องหลังทั้งหมดงั้นหรือ?

“ฝ่าบาท…แล้วทำไมท่านถึงได้…” ​ข้าไม่กล้าที่จะถามออกไปตรงๆ แต่ฮ่องเต้หลงเหยียนก็เข้าใจในสิ่งที่ข้าจะสื่อ

“เพราะพวกเขาขู่จะทำร้ายเจ้าและตระกูลของเจ้า” ฮ่องเต้หลงเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “พวกเขาจับบิดาของเจ้าไปเป็นตัวประกัน และขู่ว่าจะฆ่าเจ้า หากข้าไม่ยอมทำตามที่พวกเขาต้องการ การลดตำแหน่งเจ้า…เป็นวิธีเดียวที่ข้าจะปกป้องเจ้าจากแผนการของพวกเขาได้”

หยาดน้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาของข้าอย่างไม่อาจควบคุมได้ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้จะซับซ้อนและเจ็บปวดขนาดนี้ ฮ่องเต้หลงเหยียนไม่เคยทิ้งข้าไป แต่เขากำลังปกป้องข้าอยู่ต่างหาก ความรักที่ข้าเคยคิดว่ามลายหายไปแล้ว บัดนี้กลับมาอีกครั้งอย่างเต็มเปี่ยม

“เราจะทำอย่างไรกันดีเพคะฝ่าบาท” ข้าถาม “พวกเขาต้องการสมบัติลับนี้เพื่ออะไร”

“สมบัติลับนี้ไม่ใช่เพียงแค่ทองคำหรือเพชรนิลจินดาเท่านั้น” ฮ่องเต้หลงเหยียนตอบ “มันคือ ‘ตราประทับแห่งราชวงศ์’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจที่แท้จริงของราชวงศ์นี้ หากใครได้ตราประทับนี้ไป ก็จะสามารถอ้างสิทธิ์ในการเป็นฮ่องเต้ได้โดยสมบูรณ์”

ตราประทับแห่งราชวงศ์! นี่คือสิ่งที่พวกเขาต้องการอย่างนั้นหรือ? และมันก็ซ่อนอยู่ภายในวังหลวงแห่งนี้เอง

“เราต้องหาตราประทับนี้ให้เจอ ก่อนที่องค์ชายรองและเสนาบดีซ่งจะหาเจอ” ข้ากล่าวด้วยความมุ่งมั่น

“ใช่แล้ว” ฮ่องเต้หลงเหยียนพยักหน้า “แต่เราต้องทำอย่างระมัดระวัง พวกเขากำลังจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเรา”

ทันใดนั้น ข้าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกห้องลับอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมาก และข้าก็ได้ยินเสียงของหลี่กงกงเรียกชื่อฮ่องเต้ด้วยความตกใจ “ฝ่าบาท! ท่านอยู่ที่นี่เองหรือพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมตามหาท่านมานานแล้ว!”

ฮ่องเต้หลงเหยียนมองข้าด้วยแววตาที่ฉายแววความเด็ดขาด “เหมยหลิง เจ้าต้องซ่อนตัวอยู่ตรงนี้ ห้ามออกมาจนกว่าข้าจะสั่ง และอย่าบอกใครเรื่องแผนที่นี้เป็นอันขาด”

ข้ารีบพยักหน้า ฮ่องเต้หลงเหยียนเดินไปเปิดประตูห้องลับออกไปเผชิญหน้ากับหลี่กงกงและพวกของเขา ข้ากับชิงเอ๋อร์ซ่อนตัวอยู่หลังหีบไม้เช่นเดิม และพยายามแอบฟังสิ่งที่พวกเขาจะคุยกัน

“ฝ่าบาทไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่เลยพ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความนอบน้อม “มีราชกิจสำคัญที่ต้องให้ท่านทรงพิจารณาเพคะ”

“ข้ารู้แล้ว” ฮ่องเต้หลงเหยียนตอบ “แต่ข้าต้องการที่จะมาสำรวจตำหนักเหมยฮวาแห่งนี้”

“สำรวจตำหนักเหมยฮวาอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกงถาม “แต่ที่นี่เป็นตำหนักร้าง ไม่น่าจะมีอะไรที่น่าสนใจเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”

“นั่นเป็นเรื่องของข้า” ฮ่องเต้หลงเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวขึ้น “ตอนนี้เจ้าพาข้ากลับไปตำหนักด้านใน และอย่าให้ใครรู้เรื่องที่ข้ามาที่นี่เป็นอันขาด!”

หลี่กงกงพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะนำพาฮ่องเต้หลงเหยียนกลับไป ข้ากับชิงเอ๋อร์ยังคงซ่อนตัวอยู่ภายในห้องลับ ความรู้สึกหวาดกลัวยังคงเกาะกุมหัวใจ แต่ตอนนี้มันกลับมีแสงแห่งความหวังบางอย่างส่องเข้ามาในใจของข้าแล้ว ข้ารู้แล้วว่าฮ่องเต้ไม่ได้ทอดทิ้งข้า และข้าก็รู้แล้วว่าศัตรูที่แท้จริงคือใคร

แต่ในขณะที่ข้ากำลังรู้สึกโล่งใจอยู่นั้น จู่ๆ ชิงเอ๋อร์ก็กระตุกแขนเสื้อของข้าเบาๆ และชี้ไปยังมุมห้องด้วยใบหน้าซีดเผือด “พระสนมเพคะ…ดูนั่นสิเพคะ”

ข้ามองตามที่ชิงเอ๋อร์ชี้ไป สิ่งที่ข้าเห็นทำให้หัวใจของข้าหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ตรงมุมห้องนั้น มีผ้าคลุมสีดำผืนหนึ่งตกอยู่ และใกล้ๆ กันนั้น ก็มีมีดสั้นเล่มหนึ่งที่สลักตราสัญลักษณ์ของ ‘สำนักเงาโลหิต’ ซึ่งเป็นกลุ่มมือสังหารที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและเป็นความลับที่สุดในแผ่นดิน สำนักเงาโลหิต! ใครกันที่ทิ้งสิ่งเหล่านี้ไว้ในห้องลับแห่งนี้? หรือว่ามีใครอีกคนหนึ่งที่แอบซ่อนตัวอยู่ในห้องนี้ก่อนที่เราจะเข้ามา? ข้ารู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจับตาดูเราอยู่ตลอดเวลา และอันตรายก็อยู่ใกล้กว่าที่เราคิดนัก