ตอนที่ 8 — เงาแค้นกลางวังหลวง

เงาปริศนาใต้แสงจันทร์

ข้าเหมยหลิงกับฮ่องเต้หลงเหยียนยืนเผชิญหน้ากับองค์ชายรองในห้องลับใต้ดิน หัวใจของข้าเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว องค์ชายรองยิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและเหี้ยมโหด

“ดูเหมือนว่าข้าจะมาถูกจังหวะพอดีนะพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายรองกล่าว “ท่านฮ่องเต้กำลังวางแผนอะไรบางอย่างกับพระสนมเหมยอยู่สินะพ่ะย่ะค่ะ”

“องค์ชายรอง” ฮ่องเต้หลงเหยียนตรัสด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ในยามวิกาลเช่นนี้? ‌และเจ้าบุกรุกเข้ามาในห้องลับของวังหลวงได้อย่างไร!”

“โอ้…ห้องลับของวังหลวงอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายรองยิ้มเยาะ “แต่ดูเหมือนว่าข้าจะรู้เรื่องห้องลับนี้ดีกว่าท่านเสียอีกนะพ่ะย่ะค่ะ”

เขาก้าวเข้ามาใกล้พวกเรามากขึ้น ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่แผนที่สมบัติลับที่วางอยู่บนโต๊ะหิน “และนี่…คือแผนที่สมบัติลับของราชวงศ์สินะพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าต้องการอะไรกันแน่!” ฮ่องเต้หลงเหยียนตรัสถาม ​“อย่าคิดที่จะแตะต้องสมบัติลับของราชวงศ์นี้เป็นอันขาด!”

“ข้าต้องการบัลลังก์!” องค์ชายรองตอบด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน “ข้าคือผู้ที่สมควรจะขึ้นเป็นฮ่องเต้ที่สุด ไม่ใช่ท่าน! ท่านเป็นเพียงหุ่นเชิดของเสนาบดีซ่งเท่านั้น!”

“เจ้าพูดอะไรของเจ้า!” ฮ่องเต้หลงเหยียนตรัสด้วยความโกรธ “ข้าไม่ใช่หุ่นเชิดของใครทั้งนั้น!”

“หึหึ…ท่านคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าท่านกำลังเล่นละครอะไรอยู่” องค์ชายรองยิ้มเยาะ ‍“ท่านลดตำแหน่งพระสนมเหมย เพื่อปกป้องนางจากเสนาบดีซ่ง แต่ท่านก็ไม่รู้หรอกว่าเสนาบดีซ่งเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของข้าเท่านั้น!”

ข้ากับฮ่องเต้หลงเหยียนมองหน้ากันด้วยความตกใจ เสนาบดีซ่งเป็นหมากตัวหนึ่งขององค์ชายรองอย่างนั้นหรือ? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!” ฮ่องเต้หลงเหยียนตรัสถาม

“ข้าคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้” องค์ชายรองตอบด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย “ข้าคือผู้ที่บงการเสนาบดีซ่งให้ทำตามคำสั่งของข้า ‌และข้าก็คือผู้ที่ทำให้พระองค์ลดตำแหน่งพระสนมเหมย เพื่อที่ข้าจะได้หาโอกาสกำจัดพระองค์และขึ้นครองบัลลังก์แทน”

หัวใจของข้าเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว องค์ชายรองคือตัวการที่แท้จริง! เขาฉลาดและโหดเหี้ยมกว่าที่ข้าคิดนัก

“เจ้าไม่มีทางทำสำเร็จหรอก!” ฮ่องเต้หลงเหยียนตรัส “ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายราชวงศ์นี้เป็นอันขาด!”

“หึหึ…ท่านคิดว่าท่านจะทำอะไรได้” องค์ชายรองยิ้มเยาะ “ตอนนี้ท่านก็อยู่ในกำมือของข้าแล้ว ‍และไม่นานบัลลังก์ก็จะตกเป็นของข้า!”

ทันใดนั้น องค์ชายรองก็พุ่งเข้ามาโจมตีฮ่องเต้หลงเหยียนอย่างรวดเร็ว ฮ่องเต้หลงเหยียนหยิบมีดสั้นที่ถืออยู่ในมือขึ้นมาป้องกันตัว การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดในห้องลับที่มืดมิด ข้าพยายามจะเข้าไปช่วยฮ่องเต้ แต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวว่าตัวเองจะเข้าไปเป็นตัวถ่วง

ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังขององค์ชายรอง ​เขาคือ…หลี่กงกง! และเขากำลังถือธนูอยู่ในมือ! หลี่กงกงเล็งธนูไปที่ฮ่องเต้หลงเหยียนและกำลังจะยิง

“ไม่นะ!” ข้าร้องลั่น และตัดสินใจที่จะพุ่งเข้าไปขวางลูกธนูนั้นด้วยตัวเอง โดยไม่ได้คิดถึงชีวิตของตัวเองเลย ข้าไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฮ่องเต้ได้เป็นอันขาด!

ทันใดนั้น ลูกธนูก็พุ่งตรงเข้ามาหาข้าอย่างรวดเร็ว ​ข้าหลับตาปี๋ และเตรียมรับความเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดนั้นก็ไม่ได้มาถึง ข้าได้ยินเสียงลูกธนูปักลงไปที่ผนังด้านหลังของข้า ก่อนที่จะได้ยินเสียงฮ่องเต้หลงเหยียนร้องลั่น “เหมยหลิง! เจ้าไม่เป็นอะไรนะ!”

ข้าลืมตาขึ้นมามอง พบว่าฮ่องเต้หลงเหยียนได้พุ่งเข้ามาผลักข้าออกไปจากวิถีลูกธนู ​และพระองค์ก็ได้รับบาดเจ็บที่แขนแทน ลูกธนูปักอยู่ที่แขนของพระองค์ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผล หัวใจของข้าปวดร้าวรุนแรงที่เห็นพระองค์ได้รับบาดเจ็บเช่นนี้

“ฝ่าบาท! ท่านไม่เป็นอะไรนะเพคะ!” ข้าร้องไห้ด้วยความตกใจ

“ข้าไม่เป็นไร” ฮ่องเต้หลงเหยียนตอบ “เจ้าไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว”

องค์ชายรองและหลี่กงกงมองมาที่พวกเราด้วยความตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าฮ่องเต้หลงเหยียนจะยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องข้าได้ถึงเพียงนี้

“หึหึ…ความรักที่โง่เขลา” องค์ชายรองยิ้มเยาะ “แต่ถึงอย่างไรวันนี้ก็เป็นวันตายของพวกเจ้า!”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังขององค์ชายรองอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมาก และข้าก็ได้ยินเสียงของ ‘พระสนมหลิวซื่อ’ เรียกชื่อองค์ชายรองด้วยความโกรธ “องค์ชายรอง! เจ้าทำอะไรลงไป! เจ้ากล้าที่จะทำร้ายฮ่องเต้ได้อย่างไร!”

พระสนมหลิวซื่อเดินเข้ามาในห้องลับพร้อมกับทหารจำนวนมาก ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง

“ฮองเฮาหลิว! เจ้ามาทำอะไรที่นี่!” องค์ชายรองถามด้วยความตกใจ

“ข้ามาเพื่อจับกุมเจ้า!” พระสนมหลิวซื่อตอบ “ข้ารู้แผนการร้ายของเจ้าทั้งหมดแล้ว และข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าทำลายราชวงศ์นี้เป็นอันขาด!”

ข้ากับฮ่องเต้หลงเหยียนมองหน้ากันด้วยความตกใจ พระสนมหลิวซื่อเองก็รู้แผนการขององค์ชายรอง และนางก็ตัดสินใจที่จะช่วยฮ่องเต้! หรือว่านางเองก็มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง?

“เจ้าทรยศข้าอย่างนั้นหรือ!” องค์ชายรองถามด้วยความโกรธ

“ข้าไม่เคยคิดที่จะร่วมมือกับเจ้าตั้งแต่แรก” พระสนมหลิวซื่อตอบ “ข้าเพียงแค่ต้องการที่จะขึ้นมามีอำนาจอย่างมั่นคงและปลอดภัย ไม่ใช่ด้วยวิธีการที่สกปรกเช่นนี้!”

องค์ชายรองโกรธจนตัวสั่น เขามองไปที่หลี่กงกงและสั่งให้หลี่กงกงจัดการพระสนมหลิวซื่อ แต่หลี่กงกงกลับยืนนิ่ง ไม่ทำตามคำสั่ง

“หลี่กงกง! เจ้าทำอะไรของเจ้า!” องค์ชายรองถาม

“กระหม่อมไม่สามารถทำตามคำสั่งของท่านได้พ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกงตอบ “กระหม่อมเป็นขันทีของราชวงศ์นี้ กระหม่อมไม่สามารถทรยศต่อราชวงศ์นี้ได้!”

ข้ากับฮ่องเต้หลงเหยียนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ หลี่กงกงไม่เคยทรยศต่อราชวงศ์เลยอย่างนั้นหรือ? แล้วทำไมเขาถึงได้ร่วมมือกับองค์ชายรองมาโดยตลอด?

ในขณะที่องค์ชายรองกำลังสับสนอยู่นั้น ฮ่องเต้หลงเหยียนก็พุ่งเข้าไปโจมตีองค์ชายรองอย่างรวดเร็ว การต่อสู้ดำเนินไปอีกครั้ง แต่คราวนี้มีพระสนมหลิวซื่อและทหารของนางเข้ามาช่วยฮ่องเต้ด้วย

ในที่สุด องค์ชายรองก็ถูกจับกุมตัวไว้ได้ ส่วนหลี่กงกงก็ถูกจับกุมไปด้วยเช่นกัน

ฮ่องเต้หลงเหยียนเดินเข้ามาหาข้าด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “เหมยหลิง ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องมาเจอเรื่องราวที่โหดร้ายขนาดนี้”

“ฝ่าบาท” ข้าตอบ “หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ แต่ท่านได้รับบาดเจ็บที่แขน”

พระสนมหลิวซื่อเดินเข้ามาหาพวกเราด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “หม่อมฉันขออภัยเพคะฝ่าบาทและพระสนมเหมย หม่อมฉันไม่เคยคิดเลยว่าท่านพ่อจะทำเรื่องที่เลวร้ายเช่นนี้”

“เจ้าทำถูกแล้วพระสนมหลิว” ฮ่องเต้หลงเหยียนกล่าว “เจ้าได้ช่วยปกป้องราชวงศ์นี้ไว้”

เรื่องราวทั้งหมดดูเหมือนจะคลี่คลายลงแล้ว ข้ากับฮ่องเต้หลงเหยียนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ ตอนนี้พวกเราก็รู้แล้วว่าศัตรูที่แท้จริงคือใคร และพวกเราก็ได้ร่วมกันเอาชนะพวกเขาได้แล้ว

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังรู้สึกโล่งใจอยู่นั้น จู่ๆ ชิงเอ๋อร์ก็กระตุกแขนเสื้อของข้าด้วยใบหน้าซีดเผือด “พระสนมเพคะ…ดูนั่นสิเพคะ”

ข้ามองตามที่ชิงเอ๋อร์ชี้ไป สิ่งที่ข้าเห็นทำให้หัวใจของข้าหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ตรงมุมห้องนั้น มีประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ถูกเปิดออก และภายในนั้นมีแสงสว่างจ้าส่องออกมาจากด้านใน มันคือ…ตราประทับแห่งราชวงศ์! แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือมีคนอีกคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้าตราประทับนั้น บุรุษผู้นั้นสวมชุดสีดำสนิท มีผ้าคลุมหน้าปิดบังใบหน้าเอาไว้ทั้งหมด และเขากำลังถือมีดสั้นที่สลักตราสำนักเงาโลหิตอยู่ในมือ! เขาคือชายลึกลับที่ข้าเคยเห็นในอุโมงค์ใต้ดิน! และเขากำลังจะขโมยตราประทับแห่งราชวงศ์ไป!

ใครกันคือชายลึกลับผู้นี้? และทำไมเขาถึงได้ปรากฏตัวขึ้นมาในเวลานี้? แผนการทั้งหมดนี้ยังไม่จบสิ้นอย่างนั้นหรือ? และตอนนี้ใครคือศัตรูที่แท้จริงของเรากันแน่?