ตอนที่ 24 — ความจริงที่ถูกซ่อนเร้น

ในวันถัดมา หลี่เฟยตัดสินใจที่จะนำหลักฐานทั้งหมดไปเปิดเผยต่อหน้าฮ่องเต้ นางรู้ดีว่าการกระทำครั้งนี้มีความเสี่ยงสูง แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ความจริงเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์ของพระสนมซูเหรินจะต้องถูกเปิดเผย และผู้กระทำผิดจะต้องได้รับโทษ

"ฮองเฮาเพคะ ได้เวลาแต่งองค์แล้วเพคะ" ซูซูเอ่ยขึ้นเบาๆ ‌พร้อมกับเดินเข้ามาในห้องด้วยถาดที่วางชุดผ้าไหมงดงาม

หลี่เฟยพยักหน้า นางลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง นางมองสะท้อนใบหน้าของตัวเองในกระจก ใบหน้าที่เคยงดงามและสดใส บัดนี้กลับดูซีดเซียวและอ่อนล้า แต่ในดวงตาคู่สวยนั้น กลับมีประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ไม่มีวันดับลง

"ซูซู เจ้าเตรียมบันทึกการจ่ายยาฉบับนั้นไว้พร้อมแล้วใช่หรือไม่" ​หลี่เฟยเอ่ยถาม

"พร้อมแล้วเพคะฮองเฮา" ซูซูตอบ พลางหยิบบันทึกการจ่ายยาฉบับนั้นออกมาจากเสื้อคลุม

หลี่เฟยรับบันทึกการจ่ายยามาดูอย่างละเอียด บันทึกฉบับนี้เป็นหลักฐานสำคัญที่จะเปิดโปงความจริงเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์ของพระสนมซูเหริน

"วันนี้ข้าจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้" หลี่เฟยเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าต้องช่วยข้าหาโอกาสที่จะนำบันทึกฉบับนี้ไปให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตร"

ซูซูพยักหน้าอย่างหนักแน่น "กระหม่อมจะทำตามที่ฮองเฮารับสั่งทุกประการเพคะ"

หลังจากแต่งองค์เสร็จ หลี่เฟยก็เดินออกจากตำหนักคุนหนิงพร้อมกับซูซูและนางกำนัลอีกสองสามคน ‍นางนั่งรถม้าไปยังตำหนักเฉียนชิง ซึ่งเป็นตำหนักของฮ่องเต้

เมื่อรถม้ามาถึงตำหนักเฉียนชิง หลี่เฟยก็ลงจากรถม้าแล้วเดินเข้าไปในตำหนัก บรรยากาศภายในตำหนักเฉียนชิงดูโอ่อ่าและสง่างามสมกับเป็นตำหนักของฮ่องเต้

"ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ" เหล่านางกำนัลและขันทีในตำหนักเฉียนชิงต่างพากันคุกเข่าถวายความเคารพ

"ลุกขึ้นเถิด" หลี่เฟยเอ่ยเสียงเรียบ "ฮ่องเต้ทรงอยู่ที่ใด"

"ฮ่องเต้ทรงประทับอยู่ในท้องพระโรงเพคะ" นางกำนัลคนหนึ่งตอบ

หลี่เฟยพยักหน้าแล้วเดินตรงไปยังท้องพระโรง ‌เมื่อมาถึงท้องพระโรง นางก็เห็นฮ่องเต้กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำ หมอหลวงยืนอยู่ข้างกายฮ่องเต้

หลี่เฟยเดินเข้าไปในท้องพระโรงแล้วคุกเข่าถวายความเคารพ "ถวายพระพรฮ่องเต้เพคะ"

"ลุกขึ้นเถิดฮองเฮา" ฮ่องเต้เอ่ยเสียงเรียบ "เจ้ามีเรื่องอันใดจะกราบทูลหรือ"

"หม่อมฉันมีเรื่องสำคัญจะกราบทูลเพคะ" หลี่เฟยเอ่ย "เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการสิ้นพระชนม์ของพระสนมซูเหรินเพคะ"

ฮ่องเต้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ‍"เรื่องอะไรกัน"

หมอหลวงตกใจมาก เขารีบก้มหน้าลงซ่อนสีหน้า

"หม่อมฉันขอทูลเกล้าฯ ถวายบันทึกฉบับนี้ให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเพคะ" หลี่เฟยเอ่ย พลางยื่นบันทึกการจ่ายยาฉบับนั้นให้ซูซู ซูซูรับบันทึกมาแล้วเดินไปถวายให้ฮ่องเต้

ฮ่องเต้รับบันทึกมาแล้วเปิดอ่าน เมื่อฮ่องเต้อ่านบันทึกจบ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าโกรธเกรี้ยว

"นี่มันอะไรกัน" ​ฮ่องเต้เอ่ยเสียงดัง "หมอหลวง เจ้ากล้าดียังไงถึงได้วางยาพระสนมซูเหริน"

หมอหลวงตกใจมาก เขารีบคุกเข่าลงแล้วถวายความเคารพ "ฝ่าบาท กระหม่อมไม่ทราบเรื่องนี้เพคะ กระหม่อมถูกใส่ร้ายเพคะ"

"ใส่ร้ายอย่างนั้นหรือ" ฮ่องเต้เอ่ยเสียงดัง ​"บันทึกฉบับนี้เป็นลายมือของเจ้าอย่างแน่นอน"

"ฝ่าบาท กระหม่อมไม่เคยเขียนบันทึกฉบับนี้เพคะ" หมอหลวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"แล้วยาพิษชนิดนี้เล่า" ฮ่องเต้เอ่ย "เจ้าจะอธิบายว่าอย่างไร"

หมอหลวงตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เขารู้ดีว่าความผิดของเขาในครั้งนี้ร้ายแรงมาก

"ฝ่าบาท ได้โปรดประทานอภัยให้กระหม่อมด้วยเพคะ" หมอหลวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอน

"ไม่มีทาง" ​ฮ่องเต้เอ่ยเสียงดัง "เจ้าจะต้องได้รับโทษอย่างสาสม"

ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ทหารจับกุมหมอหลวงไปขังคุก แล้วมีรับสั่งให้สอบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียด

หลี่เฟยยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางรู้สึกโล่งใจที่ความจริงทุกอย่างได้ถูกเปิดเผยแล้ว

"ฮองเฮา เจ้าทำความดีความชอบในครั้งนี้มาก" ฮ่องเต้เอ่ย "เจ้าต้องการสิ่งใดเป็นรางวัลหรือไม่"

หลี่เฟยคุกเข่าลงแล้วถวายความเคารพ "หม่อมฉันไม่ต้องการสิ่งใดเป็นรางวัลเพคะ หม่อมฉันแค่ต้องการให้ความจริงปรากฏออกมาเพคะ"

ฮ่องเต้พยักหน้า "เจ้าเป็นสตรีที่ซื่อสัตย์และภักดีมากฮองเฮา ข้าขอโทษที่เคยเข้าใจเจ้าผิดไป"

หลี่เฟยเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ ดวงตาคู่สวยของนางฉายแววเจ็บปวด "ฝ่าบาท ทรงเคยตรัสว่าทรงไม่เคยรักหม่อมฉันเพคะ"

คำพูดของหลี่เฟยทำให้ฮ่องเต้ชะงักไปชั่วขณะ เขารู้สึกผิดมากที่เคยตรัสถ้อยคำเหล่านั้นออกไป

"ข้าขอโทษฮองเฮา" ฮ่องเต้เอ่ย "ข้าผิดไปแล้ว ข้าขอสารภาพว่าข้ารักเจ้ามาโดยตลอด"

หลี่เฟยน้ำตาไหลออกมา นางไม่คิดว่าฮ่องเต้จะตรัสคำเหล่านี้ออกมา

"ฝ่าบาท ทรงตรัสจริงหรือเพคะ" หลี่เฟยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง

"จริงสิฮองเฮา" ฮ่องเต้เอ่ย "ข้ารักเจ้ามาโดยตลอด และข้าก็เสียใจมากที่เคยทำร้ายเจ้า"

หลี่เฟยน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย นางรู้สึกดีใจมากที่ฮ่องเต้ยังคงรักนางอยู่

"ฝ่าบาท หม่อมฉันก็รักฝ่าบาทเพคะ" หลี่เฟยเอ่ย

ฮ่องเต้ลุกขึ้นจากบัลลังก์แล้วเดินเข้าไปหาหลี่เฟย เขายื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาให้นาง

"ฮองเฮา ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ" ฮ่องเต้เอ่ย "เราจะปกครองแผ่นดินนี้ไปด้วยกัน"

หลี่เฟยยิ้มให้ฮ่องเต้ นางรู้สึกมีความสุขมากในตอนนี้

"ฝ่าบาท หม่อมฉันรักฝ่าบาทเพคะ" หลี่เฟยเอ่ย

"ข้าก็รักเจ้าฮองเฮา" ฮ่องเต้เอ่ย

ทั้งสองโอบกอดกันด้วยความรักและความอบอุ่น เหล่านางกำนัลและขันทีในท้องพระโรงต่างพากันยิ้มแย้มยินดีกับความรักของฮ่องเต้และฮองเฮา

ในที่สุด ความจริงทุกอย่างก็ได้ถูกเปิดเผยแล้ว และหลี่เฟยก็ได้กลับมาเป็นที่รักของฮ่องเต้อีกครั้ง นางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงมีอุปสรรคอยู่บ้าง แต่ในตอนนี้ นางก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันแล้ว

"บัลลังก์หงส์นี้ จะต้องเป็นของข้า" หลี่เฟยเอ่ยเสียงกระซิบ "และผู้ที่ริอาจช่วงชิงมันไปจากข้า จะต้องได้รับผลกรรมอย่างสาสม"

คำพูดของหลี่เฟยดังก้องอยู่ในความเงียบงันของท้องพระโรง ราวกับเป็นคำสาบานที่นางจะไม่มีวันลืม นางรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นการต่อสู้ที่ยาวนานและยากลำบาก แต่ในตอนนี้ นางก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันแล้ว

หลี่เฟยหลับตาลงช้าๆ พยายามจะข่มตาให้หลับ แต่ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดก็ยังคงตามหลอกหลอนนางไม่หยุดหย่อน

นางถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางพลิกตัวไปมาบนบัลลังก์ นางรู้ดีว่าคืนนี้คงเป็นอีกคืนหนึ่งที่นางจะนอนไม่หลับ แต่ในตอนนี้ นางก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

หลี่เฟยลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมาต้องท้องพระโรง แต่ในตอนนี้ บรรยากาศภายในท้องพระโรงกลับไม่เงียบเหงาและสิ้นหวังอีกต่อไป ประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นได้จุดขึ้นในดวงตาของหลี่เฟย นางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรคและอันตราย แต่ในตอนนี้ นางก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันแล้ว

"ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้" หลี่เฟยเอ่ยเสียงกระซิบ "ข้าจะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรจะเป็นของข้า และข้าจะทำให้ผู้ที่ทำร้ายข้าต้องชดใช้ในสิ่งที่พวกเขาทำ"

คำพูดของหลี่เฟยดังก้องอยู่ในความเงียบงันของท้องพระโรง ราวกับเป็นคำสาบานที่นางจะไม่มีวันลืม นางรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นการต่อสู้ที่ยาวนานและยากลำบาก แต่ในตอนนี้ นางก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันแล้ว