เงาปริศนาในวังบุปผา
คำพูดของสนมจิ้งเยว่ทำให้พิมดาวหรือจูเหมยรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง สนมจิ้งเยว่เป็นสนมอาวุโสที่ดูสุขุมและไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับการแก่งแย่งชิงดีในวัง การที่นางออกมาปกป้องวังบุปผาเช่นนี้ย่อมต้องมีเหตุผลบางอย่าง หรือไม่นางก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ซับซ้อนนี้
“สนมจิ้งเยว่” ฮ่องเต้เฉินหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เจ้ามั่นใจเช่นนั้นหรือ”
“เพคะฝ่าบาท” สนมจิ้งเยว่ตอบอย่างนอบน้อม “วังบุปผาเป็นที่ประทับของเหล่าสนมที่จงรักภักดีต่อฝ่าบาทมาโดยตลอด เราไม่เคยมีเรื่องราวอื้อฉาวใดๆ การที่นางกำนัลผู้นี้สิ้นใจไปอย่างกะทันหัน อาจจะเป็นเพราะโรคร้าย หรืออาจจะเป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของนางเองเพคะ”
สนมจิ้งเยว่กล่าวด้วยถ้อยคำที่ฉลาดเฉลียว นางไม่ได้ปฏิเสธเรื่องพิษร้ายโดยตรง แต่นางกลับโยนความผิดไปให้นางกำนัลที่ตายไปแล้ว และพยายามเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องพิษร้าย
พิมดาวสังเกตเห็นว่าสนมเยว่หนี่ว์ที่ยืนอยู่ข้างๆ สนมจิ้งเยว่ดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดราวกับได้รับการช่วยเหลือ และแอบส่งสายตาขอบคุณไปยังสนมจิ้งเยว่อย่างรวดเร็ว
ฮ่องเต้เฉินหลงมองสนมจิ้งเยว่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา พระองค์ดูเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดของสนมทั้งสอง
“ไม่ว่าอย่างไร” ฮ่องเต้กล่าวเสียงดังฟังชัด “ข้าก็จะต้องให้คนค้นหาวังบุปผา เพื่อให้เรื่องนี้กระจ่าง”
สนมจิ้งเยว่และสนมเยว่หนี่ว์ถึงกับหน้าซีดเผือด ฮ่องเต้มีพระราชโองการเด็ดขาด และไม่มีใครกล้าขัดรับสั่งของพระองค์
ฮ่องเต้เฉินหลงสั่งให้ขันทีและทหารหลวงเข้าค้นหาวังบุปผาทันที เหล่าสนมและนางกำนัลในวังบุปผาต่างพากันแตกตื่น ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่มีใครรู้ว่าฮ่องเต้จะค้นพบอะไรบ้าง
พิมดาวมองดูสถานการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่สับสน เธอไม่รู้ว่าใครคือผู้ที่พูดความจริง ใครคือผู้ที่โกหก และใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้ แต่เธอรู้ดีว่าเธอจะต้องระมัดระวังตัวให้มากยิ่งขึ้น เพราะบัดนี้เธอได้ก้าวเข้าสู่ใจกลางของวังวนแห่งอำนาจที่อันตรายแล้ว
การค้นหาดำเนินไปตลอดทั้งวัน เหล่าทหารหลวงและขันทีค้นหาวังบุปผาทุกซอกทุกมุม พวกเขาค้นหาในสวนดอกไม้ ห้องพักของสนม และห้องเก็บของ แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เลย ไม่พบพิษร้าย ไม่พบสิ่งของต้องห้าม และไม่พบหลักฐานใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับการตายของนางกำนัล
ฮ่องเต้เฉินหลงเสด็จมาที่วังบุปผาอีกครั้งในช่วงเย็น พระองค์ทรงมองดูผลการค้นหาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
“ไม่พบอะไรเลยอย่างนั้นหรือ” ฮ่องเต้ถามด้วยน้ำเสียงผิดหวัง
“เพคะฝ่าบาท” ขันทีอาวุโสรายงาน “พวกเราค้นหาอย่างละเอียดแล้ว แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เลยเพคะ”
สนมจิ้งเยว่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางมองมาที่พิมดาวด้วยสายตาที่เหมือนจะเยาะเย้ย และสนมเยว่หนี่ว์ก็เช่นกัน นางทำท่าทางเป็นผู้บริสุทธิ์และมองพิมดาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น
พิมดาวรู้สึกผิดหวัง เธอเชื่อมั่นว่าต้องมีพิษร้ายซ่อนอยู่ในวังบุปผาเป็นแน่ แต่ทำไมถึงไม่พบอะไรเลย? หรือว่าเธอเข้าใจผิดไปเอง? หรือว่ามีใครบางคนเคลื่อนย้ายพิษนั้นไปก่อนที่การค้นหาจะเริ่มขึ้น?
ฮ่องเต้เฉินหลงหันไปมองพิมดาว “จูเหมย...เจ้ามีอะไรจะกล่าวหรือไม่”
พิมดาวส่ายหน้า “หม่อมฉันไม่มีอะไรจะกล่าวเพคะฝ่าบาท” เธอรู้ดีว่าหากกล่าวอะไรออกไปในตอนนี้ ก็จะกลายเป็นว่าเธอไม่มีหลักฐาน และจะถูกหาว่ากล่าวเท็จ
ฮ่องเต้เฉินหลงถอนหายใจออกมา “เอาล่ะ...ในเมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ข้าก็จะถือว่าเรื่องนี้เป็นความบังเอิญ และจะไม่มีการกล่าวโทษใครอีก”
คำตัดสินของฮ่องเต้ทำให้สนมจิ้งเยว่และสนมเยว่หนี่ว์ถึงกับยิ้มออก พวกนางมองมาที่พิมดาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสะใจ
พิมดาวเดินกลับไปยังตำหนักฉงเยว่ด้วยความรู้สึกหดหู่และสิ้นหวัง เธอแพ้แล้ว เธอไม่สามารถค้นหาหลักฐานได้ และบัดนี้เธอก็กลายเป็นคนที่ดูเหมือนจะกล่าวเท็จต่อหน้าฮ่องเต้
“จูเหมย” เสี่ยวฮุ่ยปลอบใจ “ไม่เป็นไรนะเพคะ อย่างน้อยฮ่องเต้ก็ไม่ได้ลงโทษเจ้า”
พิมดาวส่ายหน้า “แต่ข้าพลาดไปแล้วเสี่ยวฮุ่ย ข้าพลาดโอกาสที่จะเปิดเผยความจริง และบัดนี้สนมเยว่หนี่ว์และสนมจิ้งเยว่ก็จะยิ่งระแวงข้ามากยิ่งขึ้น”
คืนนั้นพิมดาวนอนไม่หลับ เธอทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในหัว เธอเชื่อมั่นว่ามีพิษร้ายซ่อนอยู่ในวังบุปผาเป็นแน่ แต่ทำไมถึงไม่พบ? เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างที่เธอพลาดไป บางอย่างที่เธอไม่ได้สังเกตเห็น
เธอหยิบกระดาษที่ซ่อนอยู่ในปิ่นปักผมออกมาดูอีกครั้ง ข้อความ “วังบุปผา ซ่อนเร้นพิษร้าย” ยังคงชัดเจนอยู่ในความมืดมิด เธอจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นด้วยความพยายามที่จะหาเบาะแส
จู่ๆ ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวของพิมดาว เป็นภาพของจูเหมยตัวจริงกำลังนั่งอยู่ในสวนดอกไม้ในวังบุปผา นางกำลังจ้องมองไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งด้วยสีหน้าวิตกกังวล และภาพนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว
ต้นไม้? พิมดาวขมวดคิ้ว เธอจำได้ว่าในวังบุปผามีต้นไม้หลายชนิด แต่มีต้นไม้ชนิดหนึ่งที่โดดเด่นเป็นพิเศษ นั่นคือต้นเหมยโบราณที่ปลูกอยู่กลางสวนดอกไม้ ต้นเหมยนั้นสูงใหญ่และมีอายุยืนยาวนับร้อยปี มันเป็นสัญลักษณ์ของวังบุปผา
เป็นไปได้หรือไม่ว่าพิษร้ายนั้นถูกซ่อนอยู่ในต้นเหมย? หรือว่าต้นเหมยนั้นเป็นแหล่งกำเนิดของพิษร้าย? พิมดาวรู้สึกเหมือนเธอใกล้จะค้นพบความจริงแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น พิมดาวตัดสินใจว่าเธอจะต้องไปที่วังบุปผาอีกครั้ง เธอจะต้องไปตรวจสอบต้นเหมยโบราณต้นนั้นด้วยตนเอง เธอรู้ดีว่ามันอันตราย แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น
“เสี่ยวฮุ่ย” พิมดาวบอก “เจ้าไม่ต้องตามข้าไป ข้าจะไปที่วังบุปผาเพียงลำพัง”
เสี่ยวฮุ่ยหน้าซีด “แต่จูเหมย...มันอันตรายนะเพคะ หากฮ่องเต้ทรงทราบเข้า...”
“ข้าต้องไป” พิมดาวกล่าวอย่างหนักแน่น “ข้าต้องหาความจริงให้ได้”
พิมดาวแต่งตัวด้วยชุดที่เรียบง่ายที่สุด เธอแอบย่องออกจากตำหนักฉงเยว่ไปที่วังบุปผาอย่างเงียบเชียบ เธอเลือกช่วงเวลาที่เหล่าสนมและนางกำนัลกำลังพักผ่อน เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกพบเห็น
เมื่อมาถึงวังบุปผา พิมดาวตรงไปยังต้นเหมยโบราณทันที ต้นเหมยนั้นสูงใหญ่ แผ่กิ่งก้านสาขาออกไปอย่างสง่างาม เธอเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้ ใช้ปลายนิ้วสัมผัสไปที่เปลือกไม้ที่หยาบกร้าน
เธอเดินสำรวจรอบๆ ต้นเหมย มองหาความผิดปกติใดๆ พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่องรอยบางอย่างที่ซ่อนอยู่บริเวณโคนต้นเหมย มันเป็นร่องรอยการขุดดินที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน ราวกับมีใครบางคนเพิ่งจะขุดและกลบดินไป
พิมดาวใจเต้นระรัว เธอใช้มือเปล่าขุดดินบริเวณนั้นอย่างระมัดระวัง ไม่นานนักเธอก็สัมผัสได้ถึงวัตถุแข็งบางอย่างที่อยู่ใต้ดิน เธอขุดต่อไปจนกระทั่งวัตถุนั้นปรากฏขึ้นมา มันคือกรงไม้ขนาดเล็กที่ถูกฝังอยู่ใต้ดิน! และในกรงไม้นั้น...มีงูพิษตัวเล็กๆ นอนขดตัวอยู่!
พิมดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ งูพิษ! นี่คือพิษร้ายที่ซ่อนอยู่ในวังบุปผาอย่างนั้นหรือ? แต่มันถูกซ่อนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? และทำไม? ใครคือผู้ที่นำงูพิษตัวนี้มาซ่อนไว้?
ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองงูพิษตัวนั้นอย่างหวาดกลัว จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลังเธอ พิมดาวหันกลับไปมองด้วยความตกใจ ภาพที่ปรากฏทำให้เธอถึงกับช็อก สนมเยว่หนี่ว์กำลังยืนจ้องมองเธออยู่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและรอยยิ้มที่ชั่วร้าย!
“ในที่สุดเจ้าก็มาพบจนได้จูเหมย” สนมเยว่หนี่ว์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดมากนักหรือ? ฮ่าๆๆๆ”
พิมดาวใจเต้นระรัว เธอถูกจับได้แล้ว! และสนมเยว่หนี่ว์รู้ความจริงทั้งหมด! เธอจะต้องทำอย่างไรต่อไป? นี่มันเป็นกับดักที่ซับซ้อนกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก!
สนมแค้นวังหลวง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก