ตอนที่ 10 — สนมเอกจูเหมย: ตำแหน่งใหม่ ตำหนักใหม่

สนมเอกจูเหมยผู้ทรงอำนาจ

การแต่งตั้งให้เป็นสนมเอกจูเหมยสร้างความตกตะลึงไปทั่ววังหลวง ไม่มีใครคาดคิดว่าสนมตกอับที่เคยถูกเนรเทศไปยังตำหนักเย็นจะได้รับการอภัยโทษและได้รับการเลื่อนตำแหน่งสูงสุดในบรรดาสนมทั้งหมด พิมดาวหรือจูเหมยในตอนนี้ กลายเป็นที่จับตามองของทุกคนในวัง

เธอได้ย้ายเข้ามาประทับในตำหนักเมฆาสีชมพู ตำหนักที่งดงามและหรูหราที่สุดในวังหลวงแห่งนี้ เสี่ยวฮุ่ยดีใจจนเนื้อเต้นที่นายสาวของตนเองได้รับการยกระดับฐานะ เสี่ยวฮุ่ยจัดการเรื่องทุกอย่างในตำหนักให้เป็นระเบียบเรียบร้อย และดูแลพิมดาวอย่างดีที่สุด

“จูเหมย! ‌เจ้าไม่น่าเชื่อเลยนะเพคะ! จากสนมต่ำศักดิ์ บัดนี้เจ้ากลายเป็นสนมเอกแล้ว! ใครๆ ก็ต้องอิจฉาเจ้าแน่ๆ เพคะ!” เสี่ยวฮุ่ยพูดอย่างตื่นเต้น

พิมดาวเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าตำแหน่งนี้มาพร้อมกับภาระหน้าที่และความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง ​ยิ่งสูงยิ่งหนาว และยิ่งมีคนจับตามองมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีศัตรูมากเท่านั้น

เธอเริ่มทำความคุ้นเคยกับชีวิตในฐานะสนมเอก เธอเรียนรู้กฎระเบียบต่างๆ ของวังหลวง เรียนรู้การบริหารจัดการตำหนัก และเรียนรู้การวางตัวในฐานะผู้มีอำนาจ เธออ่านตำราประวัติศาสตร์และตำราพิธีการต่างๆ ‍เพื่อให้เธอสามารถสวมบทบาทเป็นสนมเอกได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เธอต้องใช้โอกาสนี้ในการสืบหาความจริงเบื้องหลังการตายของจูเหมยตัวจริง และค้นหาว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้ ฮ่องเต้เฉินหลงให้ความไว้วางใจเธอ และเธอจะต้องไม่ทำให้พระองค์ผิดหวัง

เธอใช้เวลาว่างในการสำรวจตำหนักเมฆาสีชมพู เธอเชื่อว่าอาจจะมีเบาะแสบางอย่างซ่อนอยู่ในตำหนักแห่งนี้ เธอค้นหาทุกซอกทุกมุมของตำหนัก พลิกดูทุกสิ่งทุกอย่าง ‌แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เลย

แต่แล้ว วันหนึ่ง ขณะที่พิมดาวกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ของตำหนักเมฆาสีชมพู สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่ดูแปลกประหลาดกว่าต้นอื่นๆ มันเป็นต้นไม้ที่มีใบสีเขียวเข้ม แต่กลับไม่มีดอก ไม่มีผล ‍และมีลักษณะที่ดูไม่เหมือนต้นไม้ทั่วไปในวังหลวงแห่งนี้

พิมดาวเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้ เธอใช้ปลายนิ้วสัมผัสไปที่เปลือกไม้ที่ขรุขระ ความรู้สึกเย็นเฉียบแล่นขึ้นมาที่ปลายนิ้ว ราวกับว่าต้นไม้ต้นนี้มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่

เธอพยายามนึกถึงความทรงจำที่ตกค้างของจูเหมยตัวจริง แต่ก็ไม่พบข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับต้นไม้ต้นนี้เลย ราวกับว่าต้นไม้ต้นนี้เพิ่งถูกนำมาปลูกที่นี่ได้ไม่นาน

“เสี่ยวฮุ่ย” พิมดาวเรียก ​“เจ้ารู้จักต้นไม้ต้นนี้หรือไม่”

เสี่ยวฮุ่ยเดินเข้ามาดูต้นไม้ นางมองต้นไม้นั้นด้วยความประหลาดใจ “หม่อมฉันไม่เคยเห็นต้นไม้ต้นนี้มาก่อนเลยเพคะจูเหมย มันดูแปลกประหลาดอย่างยิ่งเพคะ”

พิมดาวรู้สึกว่าต้นไม้ต้นนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นแน่ เธอตัดสินใจว่าเธอจะต้องสืบหาความจริงเกี่ยวกับต้นไม้ต้นนี้ให้ได้

เธอใช้เวลาหลายวันในการค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับต้นไม้ชนิดนี้ เธอไปที่ตำหนักหนังสือหลวงอีกครั้ง เพื่อค้นหาตำราเกี่ยวกับพืชพรรณและสมุนไพรโบราณ เธออ่านตำราหลายเล่ม ​แต่ก็ไม่พบข้อมูลใดๆ ที่ตรงกับลักษณะของต้นไม้ต้นนี้เลย

จนกระทั่งวันหนึ่ง ในขณะที่เธอกำลังอ่านตำราโบราณเล่มหนึ่งที่เกี่ยวกับการปลูกพืชหายาก สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นภาพวาดต้นไม้ต้นหนึ่งที่ดูคล้ายกับต้นไม้ในตำหนักของเธอ ชื่อของต้นไม้นั้นคือ “ต้นหลันฮวาพิษ”

ต้นหลันฮวาพิษ? พิมดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ตำราเล่มนั้นอธิบายว่าต้นหลันฮวาพิษเป็นต้นไม้หายากที่มีพิษร้ายแรง ​พิษของมันไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และไม่มีรส หากนำไปผสมในอาหารหรือเครื่องดื่ม จะทำให้ผู้ที่รับประทานเข้าไปสิ้นใจตายอย่างช้าๆ โดยไม่มีร่องรอยใดๆ

พิมดาวรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ต้นไม้ต้นนี้...คือต้นหลันฮวาพิษอย่างนั้นหรือ? และมันถูกปลูกไว้ในตำหนักของเธอ! ใครคือผู้ที่นำมันมาปลูกไว้ที่นี่? และทำไม?

เธอรีบวิ่งกลับไปยังตำหนักเมฆาสีชมพู เธอตรงไปยังต้นหลันฮวาพิษทันที เธอใช้มือเปล่าสัมผัสไปที่ใบของต้นไม้ ความรู้สึกเย็นเฉียบแล่นขึ้นมาที่ปลายนิ้วอีกครั้ง เธอรู้ดีว่านี่คืออันตรายที่แท้จริง

เป็นไปได้หรือไม่ว่ามีคนพยายามจะวางยาพิษเธอ? หรือว่ามีคนพยายามจะใช้ต้นหลันฮวาพิษนี้ในการกำจัดใครบางคน? และใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังแผนการชั่วร้ายนี้?

พิมดาวตัดสินใจว่าเธอจะต้องกำจัดต้นหลันฮวาพิษนี้ให้เร็วที่สุด เธอไม่ต้องการให้มันเป็นภัยคุกคามต่อชีวิตของเธอ และไม่ต้องการให้มันถูกใช้เป็นอาวุธในการทำร้ายใคร

เธอเรียกเสี่ยวฮุ่ยเข้ามา “เสี่ยวฮุ่ย! เจ้าจงไปหาคนมาขุดต้นไม้ต้นนี้ออกไปให้พ้นจากตำหนักของเราโดยเร็วที่สุด!”

เสี่ยวฮุ่ยหน้าซีด “ต้นไม้ต้นนี้มีอะไรผิดปกติหรือเพคะจูเหมย”

“มันคือต้นหลันฮวาพิษเสี่ยวฮุ่ย!” พิมดาวกระซิบเสียงเบา “มันมีพิษร้ายแรง และมันถูกปลูกไว้ที่นี่เพื่อทำร้ายเรา!”

เสี่ยวฮุ่ยถึงกับตัวสั่นด้วยความตกใจ นางรีบไปหาคนมาขุดต้นหลันฮวาพิษออกไปทันที

ในขณะที่คนงานกำลังขุดต้นหลันฮวาพิษอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีขันทีคนสนิทของฮ่องเต้เดินเข้ามาในตำหนัก ขันทีผู้นั้นมีใบหน้าที่เคร่งขรึม และมองมาที่พิมดาวด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“สนมเอกจูเหมย” ขันทีกล่าวเสียงเรียบ “ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้เจ้าเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้! พระองค์ทรงมีเรื่องสำคัญที่จะต้องสอบถามเจ้าเป็นการส่วนตัว! และพระองค์ยังทรงมีพระราชโองการให้เตรียมตำหนักแห่งใหม่ให้กับสนมจิ้งเยว่ด้วยเพคะ!”

พิมดาวเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ตำหนักแห่งใหม่ให้กับสนมจิ้งเยว่? นี่มันหมายความว่าอย่างไร? หรือว่าสนมจิ้งเยว่กำลังจะถูกย้ายออกจากวังบุปผา? และฮ่องเต้ทรงต้องการสอบถามเรื่องอะไรกับเธอ? นี่มันเป็นกับดักอีกแล้วอย่างนั้นหรือ?

พิมดาวรู้สึกราวกับถูกดึงเข้าไปในวังวนแห่งอำนาจที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีก เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่รอเธออยู่เบื้องหน้าคืออะไร เธอรู้เพียงว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ เพื่อที่จะค้นหาความจริงทั้งหมด และเพื่อที่จะเอาชีวิตรอดจากวังแห่งนี้ให้ได้!