ตอนที่ 16 — ศึกวังหลวง: อดีตกลับมาทวงแค้น

การบุกรุกและเผชิญหน้ากับอดีต

คำเตือนจากขันทีทำให้วังหลวงตื่นตระหนกอย่างรวดเร็ว พิมดาวหรือจักรพรรดินีจูเหมยและฮ่องเต้เฉินหลงมองหน้ากันด้วยความเคร่งเครียด ใครกันแน่ที่กล้าบุกรุกวังหลวงในยามนี้? และกองกำลังลึกลับนี้มาจากไหน?

“เตรียมการป้องกันวังหลวง!” ฮ่องเต้เฉินหลงสั่งเสียงดัง “ส่งทหารหลวงออกไปต้านทานข้าศึก! และปกป้องตำหนักใหญ่ให้ถึงที่สุด!”

ทหารหลวงรีบออกไปทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว พิมดาวและฮ่องเต้เฉินหลงรีบเดินทางไปยังห้องบัญชาการรบ ‌เพื่อประเมินสถานการณ์

ภายในห้องบัญชาการรบเต็มไปด้วยแม่ทัพนายกองที่กำลังวุ่นวายกับการวางแผนการรบ พิมดาวมองแผนที่ที่กางอยู่บนโต๊ะ เธอเห็นว่ากองกำลังลึกลับกำลังบุกเข้ามาจากหลายทิศทาง และกำลังมุ่งหน้ามายังตำหนักใหญ่

“ฝ่าบาท” แม่ทัพหลินรายงาน “กองกำลังที่บุกเข้ามามีจำนวนมาก และดูเหมือนว่าจะได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี พวกเขาเคลื่อนทัพรวดเร็วมากเพคะ”

พิมดาวขมวดคิ้ว ​เธอพยายามคิดว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังกองกำลังลึกลับนี้

“พวกเขามีธงสัญลักษณ์อะไรหรือไม่” พิมดาวถาม

แม่ทัพหลินพยักหน้า “มีเพคะจักรพรรดินี ธงสัญลักษณ์ของพวกเขาเป็นรูป...หงส์เพคะ”

หงส์? พิมดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอจำได้ว่าหงส์เป็นสัญลักษณ์ของราชวงศ์เก่าของแคว้นอู๋ นั่นหมายความว่ากองกำลังลึกลับนี้มาจากแคว้นอู๋!

“พวกเขามาจากแคว้นอู๋อย่างนั้นหรือ” พิมดาวพึมพำกับตัวเอง

“เพคะจักรพรรดินี” ‍แม่ทัพหลินตอบ “แต่แคว้นอู๋เพิ่งจะถูกรวมเข้ากับแคว้นของเรา จะมีกองกำลังลึกลับมาจากที่นั่นได้อย่างไรเพคะ”

พิมดาวมองฮ่องเต้เฉินหลงด้วยสายตาที่เคร่งเครียด เธอรู้ดีว่านี่ต้องเกี่ยวข้องกับพินัยกรรมลับและสมบัติลับที่เธอค้นพบ และต้องเกี่ยวข้องกับจูเหมยตัวจริง

“ข้ารู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้” พิมดาวกล่าวเสียงเบา “พวกเขาคือคนที่ต้องการช่วงชิงบัลลังก์ของแคว้นอู๋คืนไป และเป็นคนที่ต้องการทำลายราชวงศ์ของเรา”

ฮ่องเต้เฉินหลงมองพิมดาวด้วยสายตาที่ลึกล้ำ ‌“เจ้าหมายถึง...ญาติของจูเหมยตัวจริงอย่างนั้นหรือ”

พิมดาวพยักหน้า “เพคะฝ่าบาท หม่อมฉันเชื่อว่าพวกเขาคือคนที่ต้องการจะแก้แค้นให้กับจูเหมยตัวจริง และต้องการจะช่วงชิงบัลลังก์ของแคว้นอู๋คืนไป”

ฮ่องเต้เฉินหลงถอนหายใจออกมา “ข้ารู้ดีว่าจะมีวันนี้ แต่ข้าไม่คิดว่ามันจะมาถึงเร็วถึงเพียงนี้”

“เราจะทำอย่างไรดีเพคะฝ่าบาท” พิมดาวถาม “กองกำลังของพวกเขามีจำนวนมาก ‍และดูเหมือนจะเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี”

ฮ่องเต้เฉินหลงมองพิมดาวด้วยสายตาที่มุ่งมั่น “เราจะสู้! เราจะปกป้องแผ่นดินของเรา และเราจะปกป้องราชวงศ์ของเราให้ถึงที่สุด!”

พิมดาวพยักหน้า เธอรู้ดีว่าเธอจะต้องสู้ เธอจะต้องปกป้องฮ่องเต้เฉินหลง ปกป้องแผ่นดินนี้ และปกป้องชีวิตใหม่ที่เธอมี

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ​เสียงดาบฟาดฟันกัน เสียงร้องของทหาร และเสียงการปะทะกันของอาวุธดังก้องไปทั่ววังหลวง กองกำลังลึกลับบุกเข้ามาในวังอย่างไม่หยุดยั้ง ทหารหลวงของฮ่องเต้พยายามต้านทานข้าศึกอย่างเต็มที่

พิมดาวในชุดเกราะนักรบจับดาบขึ้นมา เธอเดินทางไปยังแนวหน้าของการต่อสู้ เธอช่วยแม่ทัพหลินบัญชาการรบ และร่วมต่อสู้กับกองกำลังลึกลับอย่างกล้าหาญ

เธอใช้ทักษะการต่อสู้ที่ได้เรียนรู้มาอย่างเต็มที่ ​เธอฟาดฟันดาบเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่หยุดยั้ง จนกระทั่งเธอสามารถเอาชนะทหารของกองกำลังลึกลับได้หลายคน

แต่กองกำลังลึกลับก็มีจำนวนมากเกินไป พวกเขาบุกเข้ามาไม่หยุดหย่อน พิมดาวรู้สึกอ่อนแรงและเหนื่อยล้า บาดแผลเก่าที่แขนและขาเริ่มปวดร้าวอีกครั้ง

ในขณะที่พิมดาวกำลังต่อสู้อยู่นั้น จู่ๆ ก็มีบุรุษผู้หนึ่งบุกเข้ามาหาเธอ บุรุษผู้นั้นสวมชุดเกราะสีดำ ​และมีใบหน้าที่หล่อเหลาและคมคาย แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชัง

“เจ้าคือจูเหมยอย่างนั้นหรือ!” บุรุษผู้นั้นตะโกน “เจ้าคือผู้ที่ช่วงชิงบัลลังก์ของแคว้นอู๋ไปจากข้า!”

พิมดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ บุรุษผู้นี้คือใครกันแน่? และเขาต้องการอะไรจากเธอ?

“ข้าคือองค์ชายเหยียนหลง” บุรุษผู้นั้นกล่าว “ข้าคือโอรสของอดีตฮ่องเต้แห่งแคว้นอู๋ และข้าคือผู้สืบทอดบัลลังก์ที่แท้จริงของแคว้นอู๋!”

พิมดาวรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ องค์ชายเหยียนหลง! เขาคือญาติของจูเหมยตัวจริง และเป็นผู้ที่ต้องการช่วงชิงบัลลังก์ของแคว้นอู๋คืนไป! นั่นหมายความว่าเขาคือผู้อยู่เบื้องหลังกองกำลังลึกลับนี้!

“เจ้าเข้าใจผิดแล้วองค์ชายเหยียนหลง” พิมดาวกล่าว “ข้าไม่ใช่ผู้ที่ช่วงชิงบัลลังก์ของแคว้นอู๋ไปจากเจ้า”

“โกหก!” องค์ชายเหยียนหลงตวาด “เจ้าคือผู้ที่สมคบคิดกับฮ่องเต้เฉินหลงในการช่วงชิงบัลลังก์ของแคว้นอู๋ไปจากข้า! และเจ้าคือผู้ที่ฆ่าจูเหมยตัวจริง!”

พิมดาวเบิกตากว้าง เธอไม่เคยคิดว่าองค์ชายเหยียนหลงจะเข้าใจผิดถึงเพียงนี้ เธอไม่ได้ฆ่าจูเหมยตัวจริง แต่สนมจิ้งเยว่ต่างหากที่เป็นผู้ลงมือ!

“ข้าไม่ได้ฆ่าจูเหมยตัวจริง” พิมดาวกล่าว “สนมจิ้งเยว่ต่างหากที่เป็นผู้ลงมือ! นางวางแผนที่จะช่วงชิงบัลลังก์ของแคว้นอู๋ และเป็นผู้ที่ฆ่าจูเหมยตัวจริง!”

องค์ชายเหยียนหลงหัวเราะเยาะเย้ย “เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อคำพูดของเจ้าอย่างนั้นหรือ? หึหึหึ เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อคำพูดของผู้หญิงที่ทรยศหักหลังญาติของตัวเองอย่างนั้นหรือ!”

องค์ชายเหยียนหลงชักดาบออกมารับมือ เขาพุ่งเข้ามาหาพิมดาวอย่างรวดเร็ว พิมดาวไม่มีทางเลือก เธอต้องสู้เพื่อปกป้องตัวเอง เธอจับดาบขึ้นมา และต่อสู้กับองค์ชายเหยียนหลงอย่างดุเดือด

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ดาบขององค์ชายเหยียนหลงฟาดฟันเข้าใส่พิมดาวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ พิมดาวพยายามหลบหลีกและป้องกันตัว เธอใช้ทักษะทั้งหมดที่มีในการต่อสู้กับองค์ชายเหยียนหลง

แต่องค์ชายเหยียนหลงเป็นนักรบที่มีฝีมือ เขามีพละกำลังและความเร็วเหนือกว่าพิมดาวหลายเท่า พิมดาวรู้สึกอ่อนแรงและเหนื่อยล้า บาดแผลที่แขนและขาเริ่มปวดร้าวอีกครั้ง

ในขณะที่พิมดาวกำลังต่อสู้อยู่นั้น จู่ๆ องค์ชายเหยียนหลงก็ใช้ดาบฟันเข้าที่ไหล่ของเธอ พิมดาวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ดาบของเธอหลุดมือ เธอทรุดตัวลงกับพื้น

“ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องตายแล้วจูเหมย!” องค์ชายเหยียนหลงตะโกน นางเตรียมจะฟันดาบลงมาที่พิมดาวเพื่อปลิดชีพเธอ

พิมดาวหลับตาลง เธอรู้สึกถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป เธอไม่มีทางรอดจากองค์ชายเหยียนหลงได้เลย!

แต่ในขณะที่องค์ชายเหยียนหลงกำลังจะฟันดาบลงมา จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากด้านหลังขององค์ชายเหยียนหลง

“หยุดเดี๋ยวนี้องค์ชายเหยียนหลง!”

องค์ชายเหยียนหลงถึงกับผงะ เขาหันกลับไปมองด้วยความตกใจ ภาพที่ปรากฏทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือด ฮ่องเต้เฉินหลงกำลังยืนจ้องมองเขาอยู่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพิโรธ เบื้องหลังพระองค์มีกองกำลังขนาดใหญ่ยืนเรียงราย! ฮ่องเต้มาที่นี่ได้อย่างไร? และมาในเวลาที่พอเหมาะพอเจาะถึงเพียงนี้?

“ฝ่าบาท!” องค์ชายเหยียนหลงร้องออกมาด้วยความตกใจ “เจ้า...มาที่นี่ได้อย่างไร!”

ฮ่องเต้เฉินหลงไม่สนใจคำถามของเขา พระองค์เดินตรงเข้ามาหาพิมดาว พระองค์ทรงมองบาดแผลที่ไหล่ของเธอด้วยความกังวล

“เจ้าบาดเจ็บหนักหรือไม่จูเหมย” ฮ่องเต้ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

พิมดาวส่ายหน้า “หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะฝ่าบาท”

ฮ่องเต้เฉินหลงหันไปมององค์ชายเหยียนหลงด้วยสายตาที่เย็นชา “องค์ชายเหยียนหลง! เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ! เจ้าคิดว่าข้าจะไม่รู้แผนการชั่วร้ายของเจ้าอย่างนั้นหรือ!”

องค์ชายเหยียนหลงมองฮ่องเต้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชัง “ฮ่องเต้! เจ้าไม่มีทางเอาชนะข้าได้หรอก! ข้าจะช่วงชิงบัลลังก์ของแคว้นอู๋คืนไป! และจะทำลายราชวงศ์ของเจ้าให้สิ้นซาก!”

ฮ่องเต้เฉินหลงไม่สนใจคำพูดของเขา พระองค์หันไปสั่งทหารหลวง “จับมันไป! และจัดการกับกองกำลังของมันให้สิ้นซาก!”

คำสั่งของฮ่องเต้ทำให้องค์ชายเหยียนหลงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่คาดคิดว่าจะต้องได้รับโทษที่รุนแรงถึงเพียงนี้ เขาถูกทหารหลวงจับตัวไปอย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องของเขายังคงดังก้องไปทั่ววังหลวง

การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปอีกชั่วขณะ จนกระทั่งกองกำลังลึกลับขององค์ชายเหยียนหลงถูกจัดการไปจนสิ้นซาก วังหลวงกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

ฮ่องเต้เฉินหลงเข้ามาประคองพิมดาวขึ้นมา พระองค์ทรงมองบาดแผลที่ไหล่ของเธอด้วยความกังวล “เจ้ากล้าหาญมากจูเหมย เจ้าช่วยข้าปกป้องแผ่นดินนี้ไว้ได้”

พิมดาวมองฮ่องเต้ด้วยความรู้สึกที่สับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร เธอรู้สึกขอบคุณที่ฮ่องเต้ช่วยชีวิตเธอไว้ แต่เธอก็รู้สึกโกรธแค้นที่ฮ่องเต้ใช้เธอเป็นเครื่องมือในการจัดการกับศัตรู

“ฝ่าบาท...ทำไม...ฮ่องเต้ถึงไม่บอกหม่อมฉันเรื่ององค์ชายเหยียนหลงเพคะ” พิมดาวถาม

ฮ่องเต้เฉินหลงถอนหายใจออกมา “ข้าต้องการจะให้เจ้าเรียนรู้ที่จะเข้มแข็งด้วยตัวของเจ้าเองจูเหมย และข้าก็ต้องการจะดูว่าเจ้าจะสามารถรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร”

พิมดาวมองฮ่องเต้ด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่าฮ่องเต้เฉินหลงกำลังคิดอะไรอยู่ เธอไม่รู้ว่าพระองค์คือมิตรหรือศัตรู? แต่เธอรู้ดีว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงทั้งหมด และจะต้องค้นหาว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้จริงๆ!