รอยแผลที่สมานยาก
การบุกรุกขององค์ชายเหยียนหลงและการเปิดเผยความจริงเรื่องญาติของจูเหมยตัวจริง ทำให้พิมดาวหรือจักรพรรดินีจูเหมยรู้สึกราวกับถูกทิ้งอยู่ในวังวนแห่งความสับสนและความเจ็บปวด เธอได้รับการรักษาบาดแผลที่ไหล่ และพักฟื้นอยู่ในตำหนักเมฆาสีชมพูภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของหมอหลวงและเสี่ยวฮุ่ย
“จูเหมย...เจ้าเก่งมากเพคะ” เสี่ยวฮุ่ยปลอบใจ “เจ้าสามารถเอาชีวิตรอดจากศึกครั้งนี้มาได้”
พิมดาวเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย เธอรู้สึกขอบคุณเสี่ยวฮุ่ยที่อยู่เคียงข้างเธอมาโดยตลอด แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมฮ่องเต้เฉินหลงถึงได้ปิดบังเรื่ององค์ชายเหยียนหลง และทำไมถึงได้ปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง
ฮ่องเต้เฉินหลงมาเยี่ยมเธอที่ตำหนักทุกวัน พระองค์ทรงดูแลเธออย่างดีที่สุด พระองค์ทรงนำอาหารมาป้อนเธอ เล่านิทานให้เธอฟัง และอยู่เคียงข้างเธอเสมอ พิมดาวรู้สึกถึงความรักและความห่วงใยที่ฮ่องเต้มีต่อเธอ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ยังคงมีความหวาดระแวงอยู่ในใจ
วันหนึ่ง ขณะที่ฮ่องเต้เฉินหลงกำลังป้อนอาหารให้พิมดาว พิมดาวก็ตัดสินใจที่จะถามคำถามที่เธอเก็บไว้ในใจมานาน
“ฝ่าบาท...” พิมดาวกล่าว “ทำไม...ฮ่องเต้ถึงไม่บอกหม่อมฉันเรื่ององค์ชายเหยียนหลงเพคะ”
ฮ่องเต้เฉินหลงชะงักไปเล็กน้อย พระองค์ทรงมองพิมดาวด้วยสายตาที่ลึกล้ำ “ข้าต้องการจะให้เจ้าเรียนรู้ที่จะเข้มแข็งด้วยตัวของเจ้าเองจูเหมย และข้าก็ต้องการจะดูว่าเจ้าจะสามารถรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร”
“แต่ฮ่องเต้...ทรงรู้ว่ามันอันตรายถึงชีวิตเพคะ” พิมดาวกล่าว “ทำไมฮ่องเต้ถึงได้ยอมเสี่ยงชีวิตของหม่อมฉัน”
ฮ่องเต้เฉินหลงถอนหายใจออกมา “เพราะข้ารู้ว่าเจ้าจะทำได้จูเหมย และเพราะข้ารู้ว่าเจ้าคือความหวังเดียวที่จะสามารถหยุดยั้งแผนการชั่วร้ายขององค์ชายเหยียนหลงได้”
“แล้วจูเหมยตัวจริงเล่าเพคะ” พิมดาวถาม “ฮ่องเต้ทรงใช้ชีวิตของนางเป็นเครื่องมืออย่างนั้นหรือ”
ฮ่องเต้เฉินหลงเงียบไปชั่วขณะ พระองค์ทรงมองพิมดาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย “ข้าเสียใจจูเหมย ข้าเสียใจที่ต้องทำเช่นนั้น แต่ข้าไม่มีทางเลือกอื่น ข้าต้องปกป้องแผ่นดินนี้ และข้าต้องหยุดยั้งแผนการชั่วร้ายขององค์ชายเหยียนหลง”
“จูเหมยตัวจริง...นางเป็นคนดี แต่เป็นคนอ่อนแอ และนางก็ไม่มีทางที่จะรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ได้ ข้าจึงได้วางแผนที่จะใช้รหัสลับในฉลองพระองค์เป็นช่องทางในการส่งข่าวให้ข้าทราบ และข้าก็หวังว่านางจะสามารถค้นพบความจริงทั้งหมดได้” ฮ่องเต้กล่าวต่อ “แต่เมื่อนางถูกกำจัดไป ข้าจึงได้ใช้เจ้าเป็นเบี้ยตัวต่อไป”
พิมดาวรู้สึกราวกับถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดมิด เธอเข้าใจเหตุผลของฮ่องเต้ แต่เธอก็ยังคงรู้สึกโกรธแค้นที่ฮ่องเต้ใช้ชีวิตของจูเหมยตัวจริงเป็นเครื่องมือ
“แล้วทำไมฮ่องเต้ถึงไม่บอกหม่อมฉันเรื่องสนมจิ้งเยว่เพคะ” พิมดาวถามอีกครั้ง “ฮ่องเต้ทรงรู้ว่าสนมจิ้งเยว่คือผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด ทำไมถึงไม่บอกหม่อมฉันตั้งแต่แรก”
ฮ่องเต้เฉินหลงถอนหายใจออกมา “ข้าต้องการจะให้เจ้าค้นพบความจริงด้วยตัวของเจ้าเองจูเหมย และข้าก็ต้องการจะดูว่าเจ้าจะสามารถเปิดเผยแผนการชั่วร้ายของสนมจิ้งเยว่ได้อย่างไร”
พิมดาวมองฮ่องเต้ด้วยสายตาที่สับสน เธอไม่รู้ว่าฮ่องเต้เฉินหลงกำลังคิดอะไรอยู่ เธอไม่รู้ว่าพระองค์คือมิตรหรือศัตรู? เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมการเมืองที่ซับซ้อนของฮ่องเต้
“ฝ่าบาท...” พิมดาวกล่าว “หม่อมฉัน...ไม่เข้าใจการกระทำของฮ่องเต้เพคะ”
ฮ่องเต้เฉินหลงเดินเข้ามาใกล้พิมดาว พระองค์ทรงใช้มือข้างหนึ่งแตะลงบนใบหน้าของเธอ ดวงตาของพระองค์เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เข้าใจจูเหมย แต่ข้าขอให้เจ้าเชื่อในความรู้สึกของข้า ข้ารักเจ้า และข้าจะปกป้องเจ้าเสมอ”
พิมดาวรู้สึกถึงความรักและความห่วงใยที่ฮ่องเต้มีต่อเธอ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ยังคงมีความหวาดระแวงอยู่ในใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจฮ่องเต้เฉินหลงได้มากแค่ไหน
วันเวลาผ่านไป บาดแผลของพิมดาวค่อยๆ สมาน แต่รอยแผลในใจของเธอยังคงอยู่ เธอไม่สามารถลืมความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น และไม่สามารถลืมการกระทำของฮ่องเต้เฉินหลงได้เลย
เธอเริ่มทำหน้าที่จักรพรรดินีอย่างเต็มที่ เธอใช้ความรู้และประสบการณ์จากโลกปัจจุบันในการบริหารจัดการกิจการต่างๆ ของวังหลวง เธอปฏิรูปการปกครอง ปรับปรุงกฎหมาย และส่งเสริมการศึกษา ทำให้แคว้นเฉินและแคว้นอู๋เจริญรุ่งเรืองอย่างรวดเร็ว
ความสัมพันธ์ของเธอกับฮ่องเต้เฉินหลงยังคงซับซ้อน พวกเขายังคงรักกัน แต่ก็ยังคงมีความหวาดระแวงและความไม่เข้าใจกันอยู่ พิมดาวไม่สามารถเชื่อใจฮ่องเต้ได้เต็มร้อย และฮ่องเต้ก็ยังคงมีความลับบางอย่างที่ปิดบังเธออยู่
จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่พิมดาวกำลังตรวจสอบเอกสารราชการในห้องทรงงาน จู่ๆ เธอก็สังเกตเห็นว่ามีเอกสารฉบับหนึ่งที่ดูแปลกประหลาดกว่าเอกสารอื่นๆ มันเป็นเอกสารเก่าๆ ที่ถูกซ่อนอยู่ใต้กองเอกสาร และมีตราประทับของฮ่องเต้เฉินหลงประทับอยู่
พิมดาวหยิบเอกสารฉบับนั้นขึ้นมาดู เธอคลี่เอกสารออกอย่างระมัดระวัง ข้อความที่เขียนอยู่ในเอกสารนั้นทำให้เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันเป็นพระราชโองการลับที่ฮ่องเต้เฉินหลงทรงออกไว้ตั้งแต่ตอนที่จูเหมยตัวจริงยังมีชีวิตอยู่
พระราชโองการนั้นกล่าวถึงการแต่งตั้งจูเหมยตัวจริงให้เป็นจักรพรรดินีแห่งแคว้นอู๋ และให้สืบทอดบัลลังก์ของแคว้นอู๋อย่างถูกต้องตามกฎหมาย และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ ในพระราชโองการนั้นยังกล่าวถึงการยกสมบัติลับทั้งหมดของแคว้นอู๋ให้กับจูเหมยตัวจริงด้วย!
พิมดาวรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ พระราชโองการนี้หมายความว่าฮ่องเต้เฉินหลงไม่ได้ต้องการช่วงชิงบัลลังก์ของแคว้นอู๋ แต่กลับต้องการจะคืนบัลลังก์ให้กับจูเหมยตัวจริง และพระองค์ก็ไม่ได้ต้องการสมบัติลับของแคว้นอู๋ แต่กลับต้องการจะมอบสมบัติลับนั้นให้กับจูเหมยตัวจริงด้วย!
นี่คือความจริงที่ฮ่องเต้เฉินหลงปิดบังเธอมาโดยตลอด! พระองค์ไม่ได้เป็นผู้ร้าย แต่เป็นผู้ที่ต้องการจะช่วยเหลือจูเหมยตัวจริง! และพระองค์ก็รักจูเหมยตัวจริงมากถึงขนาดที่ยอมยกบัลลังก์และสมบัติลับให้กับนาง!
พิมดาวรู้สึกผิดอย่างมหันต์ เธอเข้าใจผิดฮ่องเต้เฉินหลงมาโดยตลอด เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร เธอรู้สึกเสียใจที่สงสัยในตัวฮ่องเต้ และรู้สึกเสียใจที่เข้าใจผิดการกระทำของพระองค์
ในขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิด จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังขึ้น ขันทีคนสนิทของฮ่องเต้เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม
“จักรพรรดินี” ขันทีกล่าวเสียงเรียบ “ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ท่านไปตำหนักใหญ่เดี๋ยวนี้! พระองค์ทรงมีเรื่องสำคัญที่จะต้องหารือกับท่านเป็นการส่วนตัว!”
พิมดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เรื่องสำคัญ? หรือว่าฮ่องเต้จะรู้ว่าเธอได้ค้นพบพระราชโองการลับนี้แล้ว? เธอจะต้องทำอย่างไรต่อไป? เธอจะต้องสารภาพความผิดของเธอหรือไม่? และฮ่องเต้จะยกโทษให้เธอหรือไม่?
สนมแค้นวังหลวง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก