ตอนที่ 20 — กลับสู่โลกปัจจุบัน

จุดจบและการเริ่มต้นใหม่

แสงสว่างจ้าที่โอบล้อมรอบตัวพิมดาวหรือจักรพรรดินีจูเหมยค่อยๆ จางหายไป ความรู้สึกแรกที่เธอรับรู้คือความเย็นสบายของอากาศที่คุ้นเคย และเสียงที่วุ่นวายของเมืองที่ทันสมัย เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือเพดานสีขาวเรียบง่ายของห้องพักในโรงพยาบาล กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยลอยอบอวลไปทั่วห้อง

“ฉันกลับมาแล้ว...” ‌พิมดาวพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแหบพร่าและเบา แต่เป็นเสียงของเธอเอง เสียงที่เธอคุ้นเคยดี

เธอพยายามขยับตัว แต่ความเจ็บปวดจากบาดแผลทั่วร่างกายยังคงอยู่ เธอจำได้ว่าเธอถูกรถบรรทุกชนอย่างรุนแรงเมื่อหลายเดือนก่อน เธอควรจะตายไปแล้ว แต่บัดนี้เธอกลับมามีชีวิตอีกครั้งในโลกของเธอ

“คุณพิมดาว! ​คุณฟื้นแล้ว!” เสียงพยาบาลดังขึ้นด้วยความดีใจ พยาบาลรีบเข้ามาตรวจสอบอาการของเธอ

พิมดาวมองสำรวจไปรอบๆ ห้อง ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องดูคุ้นเคยและเป็นจริง เธอพยายามนึกถึงฮ่องเต้เฉินหลง และวังหลวงที่เธอจากมา แต่มันกลับเลือนรางราวกับความฝัน ‍ภาพของฮ่องเต้เฉินหลงเริ่มจางหายไปจากความทรงจำของเธอราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

เธอพยายามจับมือของเธอ หวังว่าจะรู้สึกถึงแหวนที่ฮ่องเต้เฉินหลงเคยสวมให้ แต่ก็ไม่มีอะไรเลย ไม่มีแหวน ไม่มีรอยแผลเป็นจากบาดแผล ไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่าเธอเคยอยู่ในอีกโลกหนึ่งเลยแม้แต่น้อย

“หรือว่า...มันเป็นเพียงแค่ความฝัน” พิมดาวพึมพำกับตัวเอง เธอรู้สึกสับสนและเสียใจ ‌เธอไม่อยากให้มันเป็นแค่ความฝัน เธอต้องการให้มันเป็นความจริง

หลังจากพักฟื้นในโรงพยาบาลได้สักระยะ พิมดาวก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ เธอกลับไปทำงาน กลับไปเจอเพื่อนๆ และกลับไปใช้ชีวิตในแบบที่เธอเคยเป็น แต่ในใจของเธอ เธอรู้ดีว่าเธอไม่ใช่พิมดาวคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ‍เธอได้ผ่านประสบการณ์ที่ยิ่งใหญ่มาแล้ว และได้เรียนรู้บทเรียนมากมายจากโลกอดีต

เธอพยายามค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์จีนโบราณ เธออ่านตำราประวัติศาสตร์หลายเล่ม หวังว่าจะได้พบเรื่องราวเกี่ยวกับฮ่องเต้เฉินหลง และจักรพรรดินีจูเหมย แต่ก็ไม่พบอะไรเลย ราวกับว่าเรื่องราวของเธอเป็นเพียงแค่ความฝันที่ไม่มีอยู่จริง

พิมดาวรู้สึกเศร้าและเสียใจ เธอไม่อยากให้ความทรงจำเหล่านั้นหายไป ​เธอต้องการจำฮ่องเต้เฉินหลง และต้องการจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในโลกอดีต

วันหนึ่ง ขณะที่พิมดาวกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะ จู่ๆ เธอก็สังเกตเห็นว่ามีดอกไม้ดอกหนึ่งที่ดูแปลกประหลาดกว่าดอกอื่นๆ มันเป็นดอกไม้ที่มีกลีบสีขาวบริสุทธิ์ และมีกลิ่นหอมที่คุ้นเคย ดอกไม้นั้นคือดอกเหมย!

พิมดาวเดินเข้าไปใกล้ดอกเหมย ​เธอใช้ปลายนิ้วสัมผัสกลีบดอกไม้ ความรู้สึกอบอุ่นแล่นขึ้นมาที่ปลายนิ้ว ราวกับว่าดอกไม้นี้กำลังจะบอกอะไรบางอย่างกับเธอ

พลันภาพของฮ่องเต้เฉินหลงก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ภาพของพระองค์ที่ยิ้มให้เธอ ภาพของพระองค์ที่โอบกอดเธอ และภาพของพระองค์ที่บอกว่า “ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่เสมอ”

พิมดาวรู้สึกถึงน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอจำได้แล้ว ​เธอจำได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในโลกอดีต เธอจำได้ว่าเธอคือจักรพรรดินีจูเหมย และเธอจำได้ว่าเธอรักฮ่องเต้เฉินหลงมากแค่ไหน!

เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถกลับไปโลกอดีตได้แล้ว แต่เธอรู้ดีว่าฮ่องเต้เฉินหลงจะอยู่ในใจของเธอเสมอ และเธอจะไม่มีวันลืมความรักที่ยิ่งใหญ่ที่เธอมีต่อพระองค์

พิมดาวตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตต่อไปในโลกของเธอ เธอจะใช้ความรู้และประสบการณ์ที่ได้จากโลกอดีตมาใช้ในการสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ให้กับโลกปัจจุบัน เธอจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และจะจดจำความรักที่เธอมีต่อฮ่องเต้เฉินหลงไว้ในใจเสมอ

แต่ในขณะที่พิมดาวกำลังยืนมองดอกเหมยอยู่นั้น จู่ๆ เธอก็สังเกตเห็นว่ามีบุรุษผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามาหาเธอ บุรุษผู้นั้นสวมชุดสูทสีดำ และมีใบหน้าที่หล่อเหลาและคมคาย แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคย และรอยยิ้มของเขาก็ช่างคล้ายคลึงกับรอยยิ้มของฮ่องเต้เฉินหลงอย่างน่าประหลาด!

บุรุษผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้พิมดาว เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ และมองเธอด้วยสายตาที่ลึกล้ำ

“คุณ...ชื่อพิมดาวใช่ไหมครับ” บุรุษผู้นั้นถามด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย

พิมดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเจอผู้ชายคนนี้มาก่อน แต่เธอกลับรู้สึกคุ้นเคยกับเขาอย่างประหลาด ราวกับว่าเธอเคยรู้จักเขามานานแล้ว

“ใช่ค่ะ” พิมดาวตอบเสียงเบา “คุณ...เป็นใครคะ”

บุรุษผู้นั้นยิ้มเล็กน้อย “ผมชื่อเฉินหลงครับ”

พิมดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างที่สุด เฉินหลง! ชื่อของฮ่องเต้เฉินหลง! นี่มันเป็นเรื่องบังเอิญ หรือว่า...นี่คือสิ่งที่ฮ่องเต้เฉินหลงเคยกล่าวไว้ว่า “ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่เสมอ”

พิมดาวมองเฉินหลงด้วยความสับสนและหวาดหวั่น เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเรื่องนี้หรือไม่ เธอไม่รู้ว่านี่คือความจริง หรือเป็นเพียงแค่ความฝันที่เธอสร้างขึ้นมาเอง

“คุณเฉินหลง...” พิมดาวพึมพำ “คุณ...มาจากไหนคะ”

เฉินหลงยิ้มเล็กน้อย “ผมมาจากที่ไกลมากครับพิมดาว และผม...กำลังตามหาใครบางคนอยู่”

“ใครคะ” พิมดาวถาม

เฉินหลงมองพิมดาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความจริงใจ “ผมกำลังตามหา...จักรพรรดินีจูเหมยครับ”

พิมดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างที่สุด เธอไม่คิดว่าเธอจะได้ยินคำนี้จากปากของใครในโลกปัจจุบันนี้ จักรพรรดินีจูเหมย! นั่นคือชื่อของเธอในโลกอดีต! นี่มันเป็นความจริงอย่างนั้นหรือ?

พิมดาวมองเฉินหลงด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือควรจะหวาดกลัว สิ่งที่รอเธออยู่เบื้องหน้าคืออะไรกันแน่? และเฉินหลงผู้นี้...เขาคือฮ่องเต้เฉินหลงที่ตามเธอมาถึงโลกปัจจุบันอย่างนั้นหรือ?

“คุณ...คุณคือ...” พิมดาวพยายามจะถาม แต่ก็ถูกเฉินหลงยกมือห้ามไว้

เฉินหลงเดินเข้ามาใกล้พิมดาว เขาใช้มือข้างหนึ่งแตะลงบนใบหน้าของเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความผูกพันที่ลึกซึ้ง “ผมรู้ว่าคุณกำลังสับสนพิมดาว แต่ผมขอให้คุณเชื่อในความรู้สึกของผม ผมตามหาคุณมานานแล้ว”

พิมดาวรู้สึกถึงความรักที่เฉินหลงมีต่อเธอ เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งที่เธอกับเขามีต่อกัน เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกนี้ได้ เธอรักเขา รักฮ่องเต้เฉินหลง ไม่ว่าเขาจะอยู่ในโลกไหนก็ตาม!

“เฉินหลง...” พิมดาวเรียกชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฉันจำคุณได้แล้ว”

เฉินหลงยิ้มกว้าง รอยยิ้มของเขาดูสดใสและอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาโอบกอดพิมดาวเข้ามาในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน พิมดาวรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เธอรู้สึกราวกับว่าเธอได้พบกับความสุขที่แท้จริงในโลกที่เธอจากมาแล้ว

ทั้งสองยืนกอดกันท่ามกลางสวนดอกไม้ที่มีดอกเหมยบานสะพรั่ง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาต้องร่างของพวกเขา ทำให้ทุกอย่างดูงดงามและสมบูรณ์แบบ ราวกับว่าความรักของพวกเขาได้ข้ามภพข้ามชาติมาบรรจบกันอีกครั้ง

พิมดาวรู้ดีว่าชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอได้พบกับความรักที่ยิ่งใหญ่ และได้พบกับคนที่เธอตามหามาโดยตลอด เธอจะใช้ชีวิตต่อไปกับเฉินหลง และจะสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ให้กับโลกนี้ไปพร้อมกับเขา เธอรู้ดีว่านี่คือจุดจบของการเดินทางที่ยาวนาน และเป็นการเริ่มต้นใหม่ของชีวิตที่เต็มไปด้วยความรักและความสุข

แต่ในขณะที่พิมดาวและเฉินหลงกำลังยืนกอดกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้นอีกครั้ง บุรุษผู้หนึ่งในชุดโบราณที่คุ้นตา กำลังวิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก

“ฝ่าบาท! จักรพรรดินี! เรื่องใหญ่แล้วเพคะ!” บุรุษผู้นั้นร้องขึ้น “ประตูลึกลับบานนั้น...มันได้นำพาข้ามาที่นี่เพคะ! และดูเหมือนว่า...มันกำลังจะนำพาใครบางคนตามมาที่นี่อีกด้วยเพคะ!”

พิมดาวและเฉินหลงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใครกันแน่ที่กำลังจะตามพวกเขามาที่โลกปัจจุบัน? และพวกเขาต้องการอะไร? นี่คือจุดจบที่แท้จริง หรือเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการผจญภัยครั้งใหม่ที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม!