ตอนที่ 22 — เงาอดีตและคำเตือนจากซินแส

สายลมเหมันต์พัดโชยเอื่อย นำพาไอเย็นยะเยือกมาสู่ตำหนักฉางเหมย อันเป็นตำหนักใหม่ที่เหมยลี่ได้รับพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้หลงเยว่ หลังจากเหตุการณ์ที่นางช่วยคลี่คลายคดีลักลอบนำของต้องห้ามเข้าวัง บัดนี้นางมิได้เป็นเพียงสนมต่ำศักดิ์ที่ถูกลืมเลือนอีกต่อไป แต่กลับเป็น "สนมเหมยลี่" ผู้ที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานขึ้นมาเล็กน้อย ‌แม้ตำแหน่งจะยังมิได้สูงส่งนัก แต่การย้ายมายังตำหนักที่กว้างขวางและโอ่อ่ากว่าเดิมนี้ ก็เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความเปลี่ยนแปลงที่มิอาจปฏิเสธได้

ทว่าในใจของเหมยลี่กลับมิได้มีแต่ความยินดี ตำแหน่งที่สูงขึ้นย่อมมาพร้อมกับภัยที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม การแก่งแย่งชิงดีในวังหลังเปรียบดั่งทะเลสาบที่ดูสงบนิ่ง แต่ภายใต้ผิวน้ำกลับเต็มไปด้วยกระแสคลื่นเชี่ยวกรากและสัตว์ร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่ออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน นับตั้งแต่ย้ายมายังตำหนักฉางเหมย นางรู้สึกได้ถึงสายตาอันคมกริบที่จับจ้องมาจากทุกทิศทาง ​ทั้งจากบรรดากุ้ยเฟยและเฟยที่ตำแหน่งสูงกว่า และจากสนมน้อยใหญ่ที่เคยดูแคลนนาง

"เจ้าคะ สนมเหมยลี่เพคะ ชุดนี้งดงามยิ่งนัก เหมาะกับพระองค์อย่างยิ่ง" ฉิงเถา นางกำนัลคนสนิทเอ่ยขึ้นพลางคลี่อาภรณ์แพรไหมสีชมพูอ่อนปักลวดลายดอกเหมยสีขาวราวหิมะให้เหมยลี่ทอดพระเนตร

เหมยลี่ลูบไล้เนื้อผ้าอันอ่อนนุ่ม พยักหน้าเบาๆ ‍"เก็บไว้เถอะ ฉิงเถา วันนี้ข้าอยากจะออกไปเดินเล่นที่อุทยานหลวงเสียหน่อย"

ฉิงเถารีบรุดจัดเตรียมเครื่องแต่งกายให้เหมยลี่อย่างคล่องแคล่ว ทว่าในขณะที่เหมยลี่กำลังสวมใส่รองเท้าปักลวดลายงดงามอยู่นั้น นางพลันเหลือบไปเห็นรอยบุบเล็กๆ บนกระเบื้องปูพื้นห้อง รอยนั้นดูราวกับว่ามีสิ่งของบางอย่างถูกซ่อนอยู่ใต้แผ่นกระเบื้องมาเนิ่นนาน ความสงสัยผุดขึ้นในใจของนาง ‌เหมยลี่จำได้ว่าร่างเดิมของสนมเหมยลี่ผู้นี้ เคยอาศัยอยู่ในตำหนักเล็กๆ แห่งหนึ่งก่อนจะถูกย้ายมายังตำหนักนี้ ตำหนักฉางเหมยนี้เดิมทีเป็นของสนมคนหนึ่งที่ถูกปลดไปแล้ว นางมิได้คิดว่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับร่างเดิมของตนเอง แต่รอยบุบนี้กลับทำให้ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวของนาง

"ฉิงเถา เจ้าเคยได้ยินเรื่องราวของสนมที่เคยอาศัยอยู่ในตำหนักนี้บ้างหรือไม่" เหมยลี่เอ่ยถามเบาๆ

ฉิงเถาทบทวนความจำชั่วครู่ ‍"สนมที่เคยพำนัก ณ ที่แห่งนี้หรือเพคะ? หม่อมฉันเคยได้ยินมาเลาๆ ว่านางเป็นสนมที่เงียบขรึม ไม่ค่อยสุงสิงกับใครนัก และมักจะเก็บตัวอยู่ในตำหนักเสมอ ทว่าจู่ๆ ​ก็ถูกปลดไปเมื่อหลายปีก่อน ไม่มีใครทราบสาเหตุที่แน่ชัดเพคะ"

เหมยลี่พยักหน้าอย่างครุ่นคิด สนมที่เก็บตัว... ช่างคลับคล้ายกับร่างเดิมของนางนัก หรือว่าตำหนักนี้จะมีเบาะแสบางอย่างที่เชื่อมโยงกับปริศนาการตายของสนมเหมยลี่ผู้นั้น? ความคิดนี้ทำให้นางรู้สึกตื่นเต้นและหวาดระแวงไปพร้อมกัน

เมื่อมาถึงอุทยานหลวง เหมยลี่เลือกนั่งลงบนศาลาเล็กๆ ริมสระบัวที่เพิ่งจะผลิบานรับแสงอรุณ ​สายลมเย็นพัดพากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้มาแตะจมูก ทว่าความงามของธรรมชาติมิอาจกลบเกลื่อนความกังวลในใจของนางได้ การสืบหาความจริงเบื้องหลังการตายของร่างเดิมนั้นยากเย็นยิ่งนัก เพราะดูเหมือนทุกคนในวังหลวงต่างก็ต้องการให้เรื่องนี้เป็นความลับที่ถูกฝังกลบไปตลอดกาล

ในขณะที่เหมยลี่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้น สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นชายชราผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามาในอุทยาน ชายผู้นั้นสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม ดูเรียบง่าย ​ทว่าท่าทางกลับสง่างามผิดจากสามัญชนทั่วไป มือข้างหนึ่งถือไม้เท้าแกะสลัก อีกข้างหนึ่งลูบไล้หนวดเคราสีขาวโพลน ดวงตาของเขาดูเลือนรางราวกับคนตาบอด แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับสามารถมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่งทุกอย่างได้

ฉิงเถาถวายบังคมด้วยความเคารพ "ท่านซินแสหลิว"

เหมยลี่เลิกคิ้วเล็กน้อย ซินแสหลิวเป็นโหรหลวงผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในราชสำนัก ว่ากันว่าเขาสามารถทำนายอนาคตและมองเห็นอดีตได้อย่างแม่นยำ ทว่าเขามักจะเก็บตัวและไม่ค่อยปรากฏกายให้ผู้ใดเห็นนัก

ซินแสหลิวหยุดยืนตรงหน้าศาลา ใบหน้าเหี่ยวย่นคลี่ยิ้มบางๆ "กุ้ยเหรินเหมยลี่... ในที่สุดเราก็ได้พบกัน" เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความเมตตา

เหมยลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางมิได้คาดคิดว่าซินแสหลิวจะรู้จักนาง แม้จะได้รับตำแหน่งใหม่แล้ว แต่นางก็ยังเป็นเพียงสนมเล็กๆ เท่านั้น "ท่านซินแสหลิว เหตุใดท่านจึงรู้จักข้า"

ซินแสหลิวถอนหายใจแผ่วเบา "ดวงชะตาของเจ้ามิใช่ของคนในภพนี้ ย่อมแตกต่างจากผู้อื่น" คำพูดของเขาทำเอาเหมยลี่ใจหายวาบ ราวกับถูกมองทะลุปรุโปร่งไปถึงแก่นแท้ของจิตวิญญาณ นางพยายามเก็บซ่อนความตกใจไว้ภายใต้ใบหน้าที่สงบนิ่ง

"คำพูดของท่าน... ข้ามิเข้าใจ" เหมยลี่แสร้งทำเป็นสับสน

ซินแสหลิวหัวเราะเบาๆ "มิเป็นไร จะเข้าใจหรือไม่ ก็มิสำคัญเท่ากับสิ่งที่เจ้าต้องเผชิญในเบื้องหน้า" เขาขยับเข้ามาใกล้อีกก้าวหนึ่ง "เงาอดีตยังคงตามหลอกหลอน มิอาจหลีกหนีพ้น ผู้ที่เคยถูกทำร้าย อาจกลับมาทำร้ายเจ้าอีกครั้ง คมดาบที่เคยฟันลงไปบนร่างแรก ย่อมจ้องจะฟันลงบนร่างที่สอง"

คำพูดของซินแสหลิวราวกับมีดคมที่กรีดแทงเข้ามาในใจของเหมยลี่ นางรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว คมดาบที่เคยฟันลงบนร่างแรก... เขาหมายถึงการตายของสนมเหมยลี่คนเดิมอย่างนั้นหรือ? และมันกำลังจะเกิดขึ้นกับนางอีกครั้ง?

"ท่านหมายความว่าอย่างไร" เหมยลี่เอ่ยถามเสียงสั่น

ซินแสหลิวส่ายหน้าช้าๆ "บางสิ่งมิอาจเอ่ยออกมาได้ตรงๆ แต่ข้าจะเตือนเจ้าไว้ จงระวังผู้ที่อยู่ใกล้ที่สุด ผู้ที่ดูเหมือนจะปกป้องเจ้า อาจเป็นผู้ที่ทำให้เจ้าเจ็บปวดที่สุด และจงอย่าไว้ใจความสงบสุขที่ฉาบฉวย เพราะเบื้องหลังความงดงามนั้น อาจซ่อนเร้นพิษร้ายที่พร้อมจะคร่าชีวิตเจ้าได้ทุกเมื่อ"

เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "ดวงชะตาของเจ้าผูกพันกับความลับอันดำมืดของวังหลวง หากเจ้าคิดจะไขปริศนา เจ้าจะต้องเตรียมใจเผชิญหน้ากับพญามารที่ซ่อนอยู่ในเงามืด และจงจำไว้... ความจริงมักจะเจ็บปวดเสมอ"

ซินแสหลิวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาจับที่ข้อมือของเหมยลี่เบาๆ สัมผัสของเขานั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยพลังงานบางอย่างที่ยากจะอธิบายได้

"ดวงชะตาของเจ้ากำลังจะพลิกผันครั้งใหญ่ ในอีกไม่นานเจ้าจะได้พบกับเบาะแสสำคัญที่จะนำไปสู่ความจริง แต่เบาะแสเหล่านั้นก็เปรียบเสมือนดาบสองคม หากใช้ไม่ระวัง ย่อมย้อนกลับมาทำร้ายตัวเจ้าเอง" เขากระซิบเสียงเบา "จงระวัง... กลิ่นหอมของดอกไม้บางชนิด อาจเป็นพิษร้ายที่คร่าชีวิตได้"

พูดจบ ซินแสหลิวก็ปล่อยมือจากเหมยลี่ ก่อนจะโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้เหมยลี่นั่งนิ่งอยู่บนศาลา ใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองรบ คำเตือนของซินแสหลิวราวกับปริศนาที่ยากจะไข แต่ทุกถ้อยคำล้วนทำให้เหมยลี่รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

"สนมเหมยลี่เพคะ ท่านซินแสหลิวกล่าวว่ากระไรหรือเพคะ" ฉิงเถาเอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นสีหน้าของเหมยลี่ที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

เหมยลี่สะบัดศีรษะเบาๆ "ไม่มีอะไรหรอกฉิงเถา แค่เรื่องไร้สาระเท่านั้น" นางพยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติ ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟสุม ซินแสหลิวรู้ทุกอย่าง... เขารู้แม้กระทั่งว่านางมิใช่คนเดิม เขารู้เรื่องการตายของสนมเหมยลี่ และเขากำลังเตือนนางให้ระวังตัว

"กลิ่นหอมของดอกไม้บางชนิด อาจเป็นพิษร้ายที่คร่าชีวิตได้" ประโยคนี้ยังคงก้องอยู่ในหูของเหมยลี่ นางกวาดสายตามองไปรอบๆ อุทยานหลวง ดอกไม้นานาพันธุ์กำลังเบ่งบานส่งกลิ่นหอมฟุ้ง แต่ดอกไม้ดอกไหนเล่าที่จะเป็นพิษ?

ทันใดนั้น ภาพของดอกเหมยสีขาวราวหิมะที่ปักอยู่บนอาภรณ์ของนางก็ผุดขึ้นมาในความคิด เหมยลี่... ดอกเหมย... หรือว่าดอกเหมยจะเป็นกุญแจสำคัญ?

ยามบ่ายคล้อย เหมยลี่กลับมายังตำหนักฉางเหมยพร้อมกับความกังวลที่เพิ่มพูนขึ้น นางตัดสินใจที่จะสำรวจรอยบุบบนพื้นกระเบื้องในห้องนอนอีกครั้ง เมื่อฉิงเถาออกไปจัดเตรียมน้ำชา เหมยลี่ก็ใช้เล็บงัดแผ่นกระเบื้องขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

ใต้แผ่นกระเบื้องนั้นมีช่องว่างเล็กๆ และภายในช่องว่างนั้นมีห่อผ้าไหมสีซีดจางวางอยู่ เมื่อคลี่ห่อผ้าออก เหมยลี่ก็พบกับสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ทำจากกระดาษเก่าๆ พร้อมกับปิ่นปักผมอันหนึ่งที่ทำจากหยกสีเขียวมรกตแกะสลักเป็นรูปดอกเหมย ปิ่นนั้นดูเรียบง่าย แต่กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

เหมยลี่หยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดดู ตัวอักษรที่เขียนด้วยหมึกสีซีดจางนั้นเป็นลายมือที่งดงามและอ่อนช้อย นั่นคือสมุดบันทึกของสนมเหมยลี่คนเดิม!

หัวใจของเหมยลี่เต้นแรง นางอ่านข้อความในสมุดบันทึกอย่างตั้งใจ ทุกถ้อยคำล้วนสะท้อนถึงความโดดเดี่ยว ความเศร้า และความหวาดกลัวของสนมเหมยลี่คนเดิม นางเขียนถึงความไม่สบายใจที่เกิดขึ้นกับร่างกายของนาง อาการวิงเวียนศีรษะ อ่อนเพลีย และอาการไอเรื้อรังที่ไม่มีวันหายขาด แพทย์หลวงต่างก็วินิจฉัยว่าเป็นเพียงอาการป่วยไข้ธรรมดา แต่สนมเหมยลี่กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"ข้ารู้สึกราวกับว่ามีเงาดำมืดกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวข้าทุกวัน" ข้อความหนึ่งในสมุดบันทึกเขียนไว้ "ข้าพยายามบอกผู้คน แต่ไม่มีใครเชื่อข้า... หรือว่าข้ากำลังจะเสียสติไปแล้วจริงๆ"

และประโยคสุดท้ายที่เหมยลี่อ่านเจอในสมุดบันทึกนั้น ทำให้เลือดในกายของนางเย็นยะเยือก

"ข้าได้พบเบาะแสบางอย่างที่เชื่อมโยงกับเรื่องราวในอดีตขององค์ฮ่องเต้... ความลับที่ถ้าหากถูกเปิดเผยออกไป จะสั่นสะเทือนบัลลังก์สวรรค์"

สมุดบันทึกเล่มนั้นจบลงเพียงเท่านี้ ไม่มีหน้าถัดไป ไม่มีคำอธิบายใดๆ อีก เหมยลี่กำสมุดบันทึกแน่น ความจริงที่ซินแสหลิวเตือนไว้เริ่มปรากฏชัดเจนขึ้น สนมเหมยลี่คนเดิมไม่ได้ตายเพราะความเจ็บป่วยหรือเพราะถูกพิษจากอาหาร แต่เป็นเพราะนางล่วงรู้ความลับบางอย่าง... ความลับที่เกี่ยวข้องกับองค์ฮ่องเต้หลงเยว่ และความลับนั้นก็อันตรายถึงขนาดที่ต้องแลกด้วยชีวิต!

ปิ่นปักผมหยกรูปดอกเหมยในมือของเหมยลี่ดูราวกับจะส่องประกายเรืองรองขึ้นมาในความมืด นางนึกถึงคำพูดของซินแสหลิวอีกครั้ง "จงระวัง... กลิ่นหอมของดอกไม้บางชนิด อาจเป็นพิษร้ายที่คร่าชีวิตได้" ดอกเหมย... หรือว่าปิ่นปักผมอันนี้จะเป็นเบาะแสสำคัญ?

ยามค่ำคืนมาเยือน แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในตำหนักฉางเหมย เหมยลี่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังความมืดมิดเบื้องนอก ในใจของนางเต็มไปด้วยคำถามและปริศนามากมาย นางมายังภพนี้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่บัดนี้นางกลับต้องเข้าไปพัวพันกับความลับอันดำมืดของราชวงศ์ที่อาจคร่าชีวิตนางได้ทุกเมื่อ

องค์ฮ่องเต้หลงเยว่ ผู้ซึ่งดูเย็นชาและซับซ้อน จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร? ความลับในอดีตของพระองค์คืออะไรกันแน่? และใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการตายของสนมเหมยลี่คนเดิม?

เหมยลี่รู้ดีว่าตนเองกำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่อันตรายยิ่งนัก แต่ในเมื่อก้าวเข้ามาแล้ว นางก็ไม่มีทางถอยกลับได้อีกต่อไป นางจะต้องไขปริศนาเหล่านี้ให้กระจ่าง เพื่อให้ความจริงปรากฏ และเพื่อความปลอดภัยของตัวนางเอง

ก่อนที่เหมยลี่จะหลับตาลง ภาพขององค์ฮ่องเต้หลงเยว่ก็ผุดขึ้นมาในความคิดของนาง แววตาที่ลึกซึ้งและยากจะหยั่งถึงของพระองค์ยังคงเป็นปริศนาที่นางยังมิอาจไขได้ทั้งหมด พระองค์ทรงเป็นพญามารที่ซินแสหลิวกล่าวถึง หรือทรงเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมการเมืองอันโหดร้ายนี้กันแน่?

คำเตือนของซินแสหลิว และสมุดบันทึกของสนมเหมยลี่คนเดิม ได้เปิดประตูสู่โลกอีกใบที่เต็มไปด้วยความลับและอันตราย เหมยลี่รู้ดีว่าชีวิตของนางในวังหลวงแห่งนี้กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล และการเอาชีวิตรอดจากคมดาบของการแก่งแย่งชิงดี อาจจะมิใช่เพียงเป้าหมายเดียวของนางอีกต่อไปแล้ว

นางจะต้องแข็งแกร่งขึ้น นางจะต้องฉลาดขึ้น และนางจะต้องตามหาความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ความงดงามของวังหลวงแห่งนี้ให้ได้ ไม่ว่าสิ่งนั้นจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม