ตอนที่ 30 — ภัยร้ายจากพิษสุรา

ข่าวคราวการจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองครบรอบสิบปีแห่งการขึ้นครองราชย์ขององค์ฮ่องเต้หลงเยว่แพร่สะพัดไปทั่ววังหลวง งานเลี้ยงนี้ยิ่งใหญ่กว่างานใดๆ ที่เคยมีมา เป็นโอกาสที่บรรดาขุนนางและสนมกำนัลจะแสดงความจงรักภักดีและสร้างความประทับใจต่อองค์ฮ่องเต้

เหมยลี่เองก็ได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ ในฐานะสนมที่เพิ่งได้รับความโปรดปราน นางรู้ดีว่านี่คือโอกาสอันดีที่จะสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของตระกูลหลี่และผู้ที่เกี่ยวข้องกับเครื่องหอมต้องห้าม

ฉิงเถาจัดเตรียมอาภรณ์ที่งดงามที่สุดให้เหมยลี่ อาภรณ์แพรไหมสีม่วงอ่อนปักลวดลายดอกโบตั๋นสีทองขับให้เหมยลี่ดูสง่างามและโดดเด่นยิ่งนัก ทว่าในใจของเหมยลี่กลับมิได้มีแต่ความยินดี ‌นางรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"สนมเหมยลี่เพคะ พระองค์ทรงงดงามยิ่งนักในชุดนี้" ฉิงเถาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม "หม่อมฉันเชื่อว่าองค์ฮ่องเต้จะต้องทรงประทับใจอย่างแน่นอน"

เหมยลี่ยิ้มบางๆ "ขอบใจเจ้ามากฉิงเถา เจ้าเองก็ต้องระมัดระวังตัวให้ดีในงานเลี้ยงคืนนี้"

ก่อนออกจากตำหนัก เหมยลี่ได้แอบซ่อนเข็มเงินเล็กๆ ไว้ในแขนเสื้อหลายเล่ม ​นางเรียนรู้จากประสบการณ์ในชาติก่อนว่าการป้องกันตัวเองเป็นสิ่งสำคัญที่สุด โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน

เมื่อมาถึงท้องพระโรงที่จัดงานเลี้ยง เหมยลี่รู้สึกราวกับว่าหลุดเข้าไปในอีกโลกหนึ่ง แสงไฟจากโคมไฟระย้าส่องประกายระยิบระยับ อาหารเลิศรสและสุรานานาชนิดวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ บรรดาขุนนางและสนมกำนัลต่างก็แต่งกายงดงามประชันกัน

องค์ฮ่องเต้หลงเยว่ประทับอยู่บนพระที่นั่งสูงส่ง ฉลองพระองค์สีแดงเลือดหมูปักลวดลายมังกรทองขับให้พระองค์ดูสง่างามและน่าเกรงขามยิ่งกว่าทุกครั้ง สายพระเนตรของพระองค์กวาดมองไปทั่วท้องพระโรง ‍ทว่ากลับมิได้หยุดอยู่ที่ผู้ใดเป็นพิเศษ

เหมยลี่เลือกนั่งลงในมุมที่ค่อนข้างเงียบสงบ เพื่อให้สามารถสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของทุกคนได้อย่างชัดเจน นางมองเห็นกุ้ยเฟยหลี่ที่กำลังนั่งอยู่ใกล้กับองค์ฮ่องเต้ ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเสแสร้ง แต่ดวงตาของนางกลับฉายแววความเยือกเย็น

ในขณะที่งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างครึกครื้น เหมยลี่ก็เริ่มรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาที่นาง เมื่อหันไปมอง นางก็เห็นสนมจินผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของกุ้ยเฟยหลี่ ‌กำลังยิ้มให้นางด้วยรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย สนมจินเป็นสนมที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์เพทุบาย และมักจะเป็นหมากมือหนึ่งของกุ้ยเฟยหลี่เสมอ

ทันใดนั้น สนมจินก็เดินตรงเข้ามาหานาง พร้อมกับถือถ้วยสุราที่ทำจากหยกสีขาวบริสุทธิ์

"สนมเหมยลี่เพคะ ข้าขอถวายพระพรแด่องค์ฮ่องเต้ และขอแสดงความยินดีกับท่านที่ได้รับความโปรดปรานจากพระองค์" สนมจินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชา ‍"ข้าขอเชิญท่านดื่มสุราจันทรานี้ เพื่อเป็นเกียรติแก่คืนอันเป็นมงคลนี้เพคะ"

เหมยลี่มองถ้วยสุราในมือของสนมจิน สุราในถ้วยนั้นเป็นสีแดงก่ำ ส่งกลิ่นหอมหวลยวนใจ แต่ในใจของเหมยลี่กลับรู้สึกถึงลางร้าย นางนึกถึงคำเตือนของซินแสหลิว "จงระวัง... กลิ่นหอมของดอกไม้บางชนิด ​อาจเป็นพิษร้ายที่คร่าชีวิตได้" และจดหมายของสนมเหมยลี่คนเดิมที่กล่าวถึง "เครื่องหอมต้องห้าม" ที่ทำให้ร่างกายอ่อนแอลงทีละน้อย

เหมยลี่รู้ดีว่าสนมจินกำลังพยายามวางยาพิษนาง นางเคยอ่านตำราสมุนไพรโบราณที่กล่าวถึงพิษชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "พิษจันทรา" พิษชนิดนี้จะออกฤทธิ์อย่างช้าๆ ทำให้ร่างกายอ่อนแอลงเรื่อยๆ ​จนถึงแก่ชีวิต และที่สำคัญคือมันจะทำให้ผู้ที่ได้รับพิษเกิดอาการประสาทหลอนและเสียสติได้ในที่สุด ซึ่งคล้ายคลึงกับอาการของสนมเหมยลี่คนเดิม

"ขอบใจท่านมากสนมจิน" เหมยลี่เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นปกติที่สุด "แต่ข้ามิค่อยสันทัดเรื่องการดื่มสุรานัก เกรงว่าจะทำให้เสียมารยาทได้"

สนมจินยังคงยิ้ม "ไม่เป็นไรเพคะ เพียงจิบเดียวก็พอแล้ว ​ถือว่าเป็นเกียรติแก่ข้า" นางยังคงยื่นถ้วยสุราให้นาง

เหมยลี่รู้ดีว่านางมิอาจปฏิเสธได้อีกต่อไป หากปฏิเสธไป อาจทำให้สนมจินและกุ้ยเฟยหลี่สงสัยได้ นางตัดสินใจที่จะลองเสี่ยงดู

ในขณะที่เหมยลี่ยื่นมือไปรับถ้วยสุรา สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ของชายชุดดำอีกครั้ง ชายผู้นั้นกำลังยืนอยู่หลังเสาต้นหนึ่ง มองมาที่นางด้วยสายตาที่ลึกล้ำ

เหมยลี่รับถ้วยสุรามาถือไว้ในมือ ก่อนจะแสร้งทำเป็นจะดื่ม แต่ในขณะที่นางกำลังจะยกถ้วยสุราขึ้นจิบ นางก็แอบหยิบเข็มเงินที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วจิ้มลงไปในสุราเพียงชั่วพริบตา

เมื่อเข็มเงินจิ้มลงไปในสุรา สุราสีแดงก่ำก็พลันเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำในทันที เหมยลี่รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว พิษนี้ร้ายแรงกว่าที่นางคิดไว้มากนัก

เหมยลี่พยายามเก็บอาการตกใจไว้ภายใต้ใบหน้าอันสงบนิ่ง นางแสร้งทำเป็นไอเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวขึ้น "ขออภัยด้วยสนมจิน ดูเหมือนว่าข้าจะไอสำลักเล็กน้อย"

สนมจินยิ้มบางๆ "ไม่เป็นไรเพคะ"

เหมยลี่มองไปที่ถ้วยสุราที่เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ นางรู้ดีว่านางจะต้องหาทางกำจัดสุรานี้ให้พ้นจากสายตาของสนมจิน

ทันใดนั้น เหมยลี่ก็แสร้งทำเป็นสะดุดเท้าของตัวเอง ทำให้ถ้วยสุราในมือของนางหล่นลงพื้น สุราสีดำคล้ำกระจัดกระจายไปทั่วพื้นพรม

"โอ๊ย! ขออภัยด้วยสนมจิน ข้าซุ่มซ่ามยิ่งนัก" เหมยลี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูสำนึกผิด

สนมจินมองไปที่สุราที่หกเลอะเทอะบนพื้น ใบหน้าของนางฉายแววความผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็มิได้แสดงอาการโกรธเคืองออกมา "ไม่เป็นไรเพคะ สนมเหมยลี่"

ในขณะที่เหมยลี่กำลังก้มลงเก็บเศษถ้วยสุราที่แตกกระจาย สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ของชายชุดดำอีกครั้ง ชายผู้นั้นกำลังเดินตรงเข้ามาหานางด้วยท่าทางที่สง่างาม

"สนมเหมยลี่ เจ้าระมัดระวังตัวหน่อย" เสียงทุ้มต่ำขององค์ฮ่องเต้หลงเยว่ดังขึ้นข้างหูของนาง พระองค์ทรงประทับยืนอยู่ตรงหน้านางแล้ว

เหมยลี่เงยหน้าขึ้นมองพระองค์ ดวงตาของพระองค์ฉายแววความกังวลเล็กน้อย ทว่าก็ยังคงซ่อนเร้นความรู้สึกบางอย่างไว้ภายใต้แววตาที่ลึกล้ำ

"ขออภัยด้วยเพคะองค์ฮ่องเต้ หม่อมฉันซุ่มซ่ามยิ่งนัก" เหมยลี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

องค์ฮ่องเต้หลงเยว่ทอดพระเนตรไปยังสุราสีดำคล้ำที่หกเลอะเทอะบนพื้น สายพระเนตรของพระองค์ฉายแววความสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะกวาดมองไปยังสนมจินที่ยืนอยู่ข้างๆ

สนมจินรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงเล็กน้อย เมื่อเห็นสายพระเนตรขององค์ฮ่องเต้ที่ทอดพระเนตรมาที่นาง

"เกิดอะไรขึ้น" องค์ฮ่องเต้หลงเยว่ตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

สนมจินรีบรุดถวายบังคม "ทูลองค์ฮ่องเต้ หม่อมฉันเพียงเชิญสนมเหมยลี่ดื่มสุราจันทรา แต่สนมเหมยลี่กลับซุ่มซ่ามทำสุราหกเพคะ"

องค์ฮ่องเต้หลงเยว่ทรงแย้มพระสรวลน้อยๆ "เช่นนั้นหรือ" พระองค์ตรัสขึ้น พลางก้มลงมองสุราสีดำคล้ำบนพื้นอีกครั้ง "สุราจันทรานี้ช่างมีสีสันแปลกตายิ่งนัก"

คำพูดขององค์ฮ่องเต้ทำให้สนมจินใจหายวาบ นางรู้ดีว่าองค์ฮ่องเต้ทรงฉลาดเฉลียว และทรงอาจจะสงสัยในเรื่องนี้

"สนมเหมยลี่ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่" องค์ฮ่องเต้หลงเยว่ตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้น

"หม่อมฉันไม่เป็นอะไรเพคะองค์ฮ่องเต้" เหมยลี่เอ่ยขึ้น

องค์ฮ่องเต้หลงเยว่ทรงโบกพระหัตถ์ให้ขันทีมาทำความสะอาดพื้น ก่อนจะตรัสกับเหมยลี่ "เจ้าตามข้ามา"

เหมยลี่เดินตามองค์ฮ่องเต้ไปยังห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งที่อยู่ด้านหลังท้องพระโรง ห้องนั้นดูเงียบสงบและเป็นส่วนตัว

"เจ้าซุ่มซ่ามถึงเพียงนี้เชียวหรือ" องค์ฮ่องเต้หลงเยว่ตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยบางอย่าง

เหมยลี่เงยหน้าขึ้นสบตากับพระองค์ "หม่อมฉันขออภัยเพคะ"

องค์ฮ่องเต้หลงเยว่ทรงแย้มพระสรวลน้อยๆ "เจ้าไม่ต้องขออภัยข้า แต่เจ้าควรระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้" พระองค์ตรัสขึ้น พลางหยิบขวดเล็กๆ ขวดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อของพระองค์ "สิ่งนี้คือยาถอนพิษจันทรา หากเจ้าได้ดื่มสุราจันทราเข้าไป เจ้าจงรีบดื่มยาถอนพิษนี้ในทันที"

เหมยลี่รู้สึกตกใจยิ่งนัก องค์ฮ่องเต้ทรงรู้เรื่องราวทั้งหมดนี้ดี และทรงรู้ว่าสนมจินกำลังพยายามวางยาพิษนาง

"พระองค์ทรงรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรเพคะ" เหมยลี่เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

องค์ฮ่องเต้หลงเยว่ทรงแย้มพระสรวลอย่างลึกลับ "ไม่มีสิ่งใดในวังหลวงแห่งนี้ที่ข้าไม่รู้" พระองค์ตรัสขึ้น พลางยื่นขวดยาให้เหมยลี่ "จงจำไว้... ในวังหลังแห่งนี้ ไม่มีสิ่งใดที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง แม้แต่สุราที่ดูหอมหวาน ก็อาจซ่อนเร้นพิษร้ายที่คร่าชีวิตได้"

เหมยลี่รับขวดยามาถือไว้ในมือ นางรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากขวดยาเล็กๆ ขวดนั้น มันมิใช่เพียงยาถอนพิษ แต่เป็นสัญลักษณ์ของการปกป้องจากองค์ฮ่องเต้

"ขอบพระทัยเพคะองค์ฮ่องเต้" เหมยลี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

องค์ฮ่องเต้หลงเยว่ทอดพระเนตรมาที่เหมยลี่ด้วยสายตาที่ลึกล้ำ "เจ้าช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจยิ่งนัก สนมเหมยลี่ เจ้ามิได้เป็นเพียงสตรีที่งดงาม หากแต่ยังมีความฉลาดเฉลียวและความกล้าหาญที่หาได้ยากยิ่ง"

พระองค์ตรัสต่อ "ข้าจะจับตาดูเจ้า และข้าจะปกป้องเจ้า แต่เจ้าเองก็ต้องปกป้องตัวเจ้าเองด้วยเช่นกัน"

เหมยลี่พยักหน้า "หม่อมฉันจะระมัดระวังตัวให้ดีเพคะ"

เมื่อกลับมายังงานเลี้ยง เหมยลี่รู้สึกราวกับว่านางได้ก้าวเข้ามาในเกมการเมืองที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม องค์ฮ่องเต้ทรงรู้เรื่องราวทั้งหมดนี้ดี และทรงพยายามปกป้องนางจากภัยร้ายที่ซ่อนอยู่ในวังหลวง

ในคืนนั้น เหมยลี่นอนไม่หลับ นางทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง ภัยร้ายจากพิษสุรา และการปกป้องจากองค์ฮ่องเต้หลงเยว่

เหมยลี่รู้ดีว่านางจะต้องแข็งแกร่งขึ้น และฉลาดขึ้น เพื่อที่จะเอาชีวิตรอดจากวังหลวงแห่งนี้ และเพื่อที่จะไขปริศนาความจริงที่ถูกฝังกลบไว้

ขวดยาถอนพิษที่องค์ฮ่องเต้ประทานให้วางอยู่ข้างเตียง มันเป็นสัญลักษณ์ของความหวัง และเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นใหม่ของความสัมพันธ์ระหว่างนางกับองค์ฮ่องเต้ ผู้ที่ดูเย็นชาและซับซ้อน แต่กลับซ่อนเร้นความเมตตาไว้ภายใต้ท่าทีที่แข็งกระด้าง

เหมยลี่รู้ดีว่านางกำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่อันตรายยิ่งนัก แต่ด้วยความช่วยเหลือจากองค์ฮ่องเต้ และความมุ่งมั่นที่จะเปิดโปงความจริง นางก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับภัยร้ายทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม